You must have JavaScript enabled in order to use this order form. Please enable JavaScript and then reload this page in order to continue.

ஏனோ மனம் தள்ளாடுதே...!

Status
Not open for further replies.

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
அத்தியாயம் 42


பிரமிளாவைப் பார்க்க யாழினியுடன் வந்திருந்தார் செல்வராணி. அவர்களுக்கு இவரோடு இயல்பாக முகம் கொடுக்க விருப்பமில்லை, அவருக்கும் அவர்களின் முகம் பார்த்துக் கதைக்கச் சங்கடம். இரு சாராருமே தம் பிள்ளைகளை வாழக் கொடுத்தவர்கள். வருத்தமும் கோபமும் நிறைந்திருந்தாலும் வார்த்தைகளை விட்டுவிடப் பயந்தனர்.

வாங்கிக்கொண்டு வந்த பழங்களைக் கொடுத்துவிட்டு பிரமிளாவின் தலையை வருடி நலன் விசாரித்தார் செல்வராணி. நெற்றிக் காயத்தை ஆராய்ந்தார்.
வைத்தியர் என்ன சொன்னார் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார். பார்த்திருந்த சரிதாவுக்கு, அடிக்கும் வரை வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு இப்போது மட்டும் என்ன கரிசனம் என்று புகைந்தாலும் கணவருக்கு அஞ்சி வாயை மூடிக்கொண்டு நின்றார்.

சற்று நேரத்தில் யாழினி விசும்பும் சத்தம் கேட்டது. வந்ததில் இருந்து சத்தமே இல்லாமல் இருந்தவள் திடீர் என்று அழத் தொடங்கவும் எல்லோரும் திகைத்துப் போயினர். என்ன என்று கேட்டும் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“யாழி, இங்க வா!” என்று அவளைத் தன்னருகில் இருத்திக்கொண்டு, “இப்ப என்னத்துக்கு அழுறாய்?” என்று வினவினாள் பிரமிளா.

“சொறி அண்ணி.. அண்ணா...அண்ணா..” என்று விக்கியவளுக்கு அதற்கு மேலே சொல்லத் தெரியவில்லை. கடந்த இரண்டு நாட்களாக அவள் பார்த்த கேட்ட விடயங்கள் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியிருந்தது. எப்போதும் தைரியம் கொடுக்கும் பிரமிளாவைக் கண்டதும் அது அழுகையாகப் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது.

முழுமையான காரணம் பிடிபடாத போதும் ஓரளவுக்கு விளங்க, “சரி சரி! அதுக்கு நீ ஏன் அழுறாய்? முதல் கண்ணைத் துடை.” என்று அவளைச் சமாதானம் செய்தாள் பிரமிளா.

“சொறி அண்ணி!” என்றபடி கண்களை நன்றாகத் துடைத்துக்கொண்டு முதல் வேலையாக அவளின் வயிற்றுக்கு ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்தாள். “செல்லக்குட்டி! எப்பிடி இருக்கிறீங்க? உங்கள பாக்க அத்த ஓடி வந்திட்டன், பாத்தீங்களா?” என்று மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட்டாள்.

அது அங்கிருந்த எல்லோரின் மனநிலையையும் சற்றே இலகுவாக்கிற்று. தனபாலசிங்கம் மெலிதாகப் புன்னகைத்தார்.

செல்வராணியும் இதை நல்ல வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். “தம்பி செய்தது சரியான பிழை அம்மாச்சி. அதுக்கு நான் உன்னட்ட மன்னிப்பு கேக்கிறன். நீ ஒண்டையும் மனதில வச்சிருக்காதயம்மா!” என்றார் நயமாக. “பிள்ளை பிறக்கப்போற நேரம் கண்டதையும் யோசிச்சு உடம்பையும் மனதையும் கெடுக்காத.”

மத்தளத்துக்காவது இரு பக்கம் தான் அடி. இந்தப் பெண்மணிக்குத் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் அடி. மனதில் பரிவு உண்டாக, “விடுங்கோ மாமி. நடந்ததுக்கு நீங்க என்ன செய்வீங்க?” என்று, அவரையும் சமாதானம் செய்தாள் பிரமிளா.

தீபா தமக்கையின் கால்களுக்கு ஒத்தடம் கொடுக்க ஆயத்தமாக, “தாங்க! நான் செய்றன்! எங்கட வீட்டை நான்தான் ஒவ்வொரு நாளும் என்ர அண்ணிக்குச் செய்து விடுறனான்.” என்று, நொடியில் அந்த வேலையைத் தன்னதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள் யாழினி.

பிரமிளாவின் முன் தரையில் அமர்ந்து, அவளின் கால்களைத் தன் மடியில் ஏந்தி, அவள் ஒத்தடம் கொடுப்பதைப் பார்த்தபோது, பிரமிளாவின் குடும்பத்தினரின் காயம்பட்டிருந்த மனதுக்கு அது மிகப்பெரிய ஆறுதலை உண்டாக்கிற்று.

“தம்பி கை நீட்டினதை எந்த இடத்திலையும் நான் நியாயப்படுத்த மாட்டன் அண்ணா! ஆனா, அவனுக்கு முன்னாலேயே தகப்பனை பிரமி கேள்வி கேக்கவும் தான் அவசரப்பட்டு அப்பிடி நடந்திட்டான். என்ன இருந்தாலும் அப்பா எல்லோ. பிரமியையும் நான் குறை சொல்ல இல்ல. அவளுக்கு நாங்க செய்தது எல்லாம் பெரிய பிழைகள். அந்தக் கோவம் அவளுக்கு. அப்பாவை பேசின கோவம் அவனுக்கு எண்டு எல்லாம் கையை மீறிப் போச்சுது.” என்று தன்னால் முடிந்தவரை விளக்கினார் செல்வராணி.

வேறு வழி? எதையாவது சொல்லி எப்படியாவது அவர்களைச் சமாதானம் செய்து மகனையும் மருமகளையும் வாழவைக்க வேண்டுமே.

தனபாலசிங்கத்துக்கு மகளின் மீதிருந்த தவறு புரிந்தது. மனைவியை ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டார். பிரமிளாவின் கால்களைப் பிடித்துவிட்டுக்கொண்டு இருந்தாலும் இந்தப் பேச்சில் மீண்டும் யாழினி மௌனமாகக் கண்ணீர் உகுக்கத் தொடங்கவும் அதைப்பற்றி மேலே விவாதிக்க விரும்பவில்லை தனபாலசிங்கம்.

“போதும். நீ மேல வா!” என்று யாழினியைத் தன்னருகில் அமர்த்திக் கண்களைத் துடைத்துவிட்டாள் பிரமிளா.

அப்படியே ஒரு வேகத்தோடு மோகனனை மூத்தவன் விசாரித்தது கொடுத்த தண்டனை என்று எல்லாவற்றையும் அவர்களின் முகம் பாராது சொல்லிமுடித்தார் செல்வராணி. இத்தனை நாட்களாகப் பிரமிளாவின் புகைப்படத்தைப் போட்டது மூத்தவன் என்றுதானே அவருமே நினைத்திருந்தார்.

இருவருமே அவர் பெற்ற மக்கள். ஒருவனை நல்லவன் என்றும் மற்றவனைக் கெட்டவன் என்றும் தன் வாயாலேயே சொல்லவேண்டி வந்துவிட்டதால் பெற்ற மனம் புண்ணாகிப் போயிற்று. என்ன செய்ய? வாழ்க்கை இப்படியான இக்கட்டான சூழ்நிலைகளைத்தானே அவரிடம் தள்ளி விடுகிறது.

கேட்டிருந்த பிரமிளாவுக்குத் தலை வலிப்பது போலிருந்தது. இவன் எதற்கு எல்லோருக்கும் கையை நீட்டுகிறான்? எதையும் பொறுமையாகக் கையாள மாட்டானா?

செல்வராணி விடைபெற்ற பிறகும் தனபாலசிங்கத்துக்குச் செய்வது அறியாத நிலை. ஒன்றைத் தொடர்ந்து இன்னொன்று என்று விரும்பத் தகாத விடயங்கள் நடந்துகொண்டே இருப்பதை அமைதியாக வாழ்ந்து பழகிய மனிதரால் இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. இனியாவது மோகனன் அண்ணனுக்கு அடங்கி இருப்பானா இல்லை பதிலுக்கு அவனும் ஏதும் செய்வானா? தன் இரு பெண் பிள்ளைகளின் வாழ்வுமே அந்தரத்தில் தொங்குவது போல் இருந்ததை அவரால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அப்படியே அமைதியாகிப் போனார்.

சற்று நேரத்தில் தனபாலசிங்கம் மூச்சிறைப்பது பெரிதாகக் கேட்கவும் தான் எல்லோரின் பார்வையும் அவரிடம் ஓடியது. அன்று போலவே, வியர்த்துக்கொட்டி, கண்கள் செருக பாதி மயக்கத்தில் இருந்தவரைக் கண்டு பதறிப்போனார்கள். இரத்த அழுத்தத்துக்கான மாத்திரை வேலை செய்ய மறுக்க, ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்துக்கொண்டு வைத்தியரிடம் கொண்டு ஓடினார்கள்.

தினமும் தவறாத உடற்பயிற்சி, கட்டுப்பாடான உணவு என்று எல்லாவற்றிலும் கவனமாக இருந்தாலும் பிள்ளைகளைப் பற்றிய கவலையும் அதனால் உண்டான உறக்கமற்ற நிலையும் மனதின் அழுத்தமும் அவரின் இரத்த அழுத்தத்தை உச்சிக்கே கொண்டுபோயிருந்தது.

இரண்டு மணித்தியால போராட்டத்தின் பின்னர், இந்த முறையும் மாரடைப்பு இல்லைதான் என்றாலும் மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்கவேண்டும் என்று எச்சரித்த வைத்தியர் இரண்டு நாட்களுக்கு அவரை அங்கேயே தங்கிப்போகச் சொன்னார்.

சரிதாவுக்குத் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. பெண் பிள்ளைகளின் வாழ்க்கை தான் ஆபத்தில் இருக்கிறது என்று பார்த்தால் கணவருக்கும் இப்படியாகிவிட்டதே என்று கண்ணீர் உகுத்தார். தீபாவுக்கு எல்லாமே அடுத்தடுத்த அதிர்ச்சியாகிப் போனது. அவள் அன்னையைக் கவனிக்க, முடியாத அந்த நிலையிலும் தந்தையைக் கவனித்துக்கொண்டாள் பிரமிளா.

வைத்தியசாலைக் கட்டிலில் இயலாமல் கிடந்தவரின் பார்வை பிரமிளாவின் மீதே இருக்க அவளுக்கு அழுகை வரும் போலிருந்தது. சிரமப்பட்டு முகத்தில் புன்னகையைக் கொண்டுவந்து, “என்னப்பா அப்பிடி பாக்கிறீங்க?” என்று வினவினாள்.

ஒன்றுமில்லை என்பதுபோல் தலையை மெல்ல அசைத்தவரின் விழிகள் தன் மனதின் துயரை மகளிடம் காட்டிவிட விரும்பாமல் மூடிக் கொண்டது.

“அப்பா…” தவிப்புடன் அவரின் கரத்தைப் பற்றினாள் பெண். தனபாலசிங்கத்தின் விழியோரம் தடுக்க முடியாமல் இரு துளி கண்ணீர் வெளியேறிவிடத் துடித்துப்போனாள் அவள்.

“அப்பா, என்னப்பா நீங்க?” மகளின் கலக்கத்தில் வேகமாக விழிகளைத் திறந்து அவளின் கரத்தைத் தான் பற்றி அழுத்திக் கொடுத்தார். இருவரையும் பெண் பிள்ளைகளாகப் பெற்றபோதும் கவலைப்பட்டதில்லை. நல்லபடியாக வளர்த்தபோதும் யோசித்ததில்லை. ஆனால் இன்றைக்கு அவர்களின் எதிர்காலத்தைச் சிந்தித்து மிகவுமே அச்சம் கொண்டார்.

பரிதவித்துப் போனாள் பிரமிளா. அவரின் துன்பங்களைக் களைந்துவிடத் துடித்தாள்.

“என்னைப் பற்றி யோசிக்காதீங்கோ அப்பா. நானே நினைச்சாக்கூட உங்கட மருமகன் என்னை விட்டுட மாட்டார். கொஞ்சம் கோவக்காரன் எண்டாலும் நல்லவர் தான் அப்பா. நீங்க சொன்னதுதான், பிறந்ததில இருந்தே பதவி, கௌரவம், பெயர் எண்டு ஒரு மாயை உலகத்துக்க வாழ்ந்திட்டார். அதுதான் எங்களுக்க முரணா நிக்குது. ஆனா, நாங்க நல்லா வாழுவோம் அப்பா. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. தீபாவை பற்றியும் யோசிக்காதீங்கோ. இனி அவளுக்கும் அவர்தான் பொறுப்பு. மாமி சொன்னதைக் கேட்டனீங்க தானே. மாமாவையும் எதிர்த்து கதைச்சு மாமியையும் பேசி நான் செய்ததும் பிழை தானே. அதுதான் இப்பிடியெல்லாம் நடந்து போச்சு.”

அவரிடம் மெல்லிய தெளிவு. “சும்மா சொல்ல இல்லையேம்மா.” மகள் மீண்டும் கணவனோடு சமாதானம் ஆகிவிடுவாளா என்கிற எதிர்பார்ப்புடன் கேட்டார்.

“உங்கட மகளுக்குப் பொய் சொல்லுறதுக்குச் சொல்லித்தந்து இருக்கிறீங்களாப்பா? அதுவும் உங்களிட்ட.” என்று, திருப்பிக் கேட்டாள் அவள்.

“அப்ப தம்பிய ஒருக்கா வரச்சொல்லு. நான் அவரோட கதைக்கவேணும்.”

அவளின் முகம் சுருங்கிற்று. அதைக்கண்டு அவர் முகம் வாடினார். வேகமாகத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, “இப்பவே வரச் சொல்லுறன். நீங்க கொஞ்சம் படுத்து எழும்புங்கோ. அதுக்குப் பிறகு அவரோட கதைக்கலாம் சரியா.” என்று, குழந்தைக்குச் சொல்வதுபோல் அவரைத் தேற்றி உறங்க வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தவள் ஃபோனைப் பற்றிக்கொண்டு அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அத்தனையும் நெஞ்சுக்குள் நின்று வலித்துக்கொண்டு இருக்கையில் அவனுக்கு எப்படி அழைப்பது?

“என்னவாம்மா அப்பா?” அன்னையின் கவலை தோய்ந்த குரலில் அவரைக் கவனித்தாள் பிரமிளா.
 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
“நித்திரை கொள்ளுறார் அம்மா. நீங்க வீட்டுக்கு போங்கோ. போய் நீங்களும் கொஞ்சம் படுத்து எழும்புங்கோ. தீபா அம்மாவை கூட்டிக்கொண்டு நீ போ.”

“நீங்க அம்மாவோட போங்கோவன் அக்கா. நான் அப்பாவை பாத்துக்கொள்ளுறன். உங்களுக்கும் ரெஸ்ட் வேணும் எல்லா.” அவளின் உடல் நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு சொன்னாள் தீபா.

“இல்லை, அது சரிவராது. உன்ர அத்தானோட கதைக்க வேணும் எண்டு அப்பா சொன்னவர். அவர் வரேக்க நான் நிக்க வேணும். நீ கூட்டிக்கொண்டு போ.” என்று அவர்களை அனுப்பி வைத்துவிட்டு கணவனுக்கு அழைத்துப் பேச ஒரு ஒதுக்கமான இடம் தேடினாள்.

வைத்தியசாலையின் ஒரு பக்கமாகக் குட்டிப் பிள்ளையார் கோவிலின் அருகில் இருந்த வாங்கிலில் சென்று அமர்ந்துகொண்டு அவனுக்கு அழைத்தாள்.

“கௌசிகன்!” அழுத்தமாய் ஒலித்தது அவன் குரல்.

அழைப்பது அவள் என்று தெரியாமல் இருக்கப் போவதில்லை. இருந்தும் யாரோவுக்குப் போன்று கௌசிகனாம். இவனை..

“ஓ! நீங்க கௌசிகனா? நான் அவரின்ர வைஃப் கதைக்கிறன்.” என்றாள் பிரமிளா வேண்டுமென்றே.

அதற்கு அவனிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை. அழுத்தக்காரன். வீட்டுக்குள் வராதே என்று சொன்ன கோபத்தை இப்போது காட்டுகிறான்.

“அப்பா உங்களைப் பாக்கவேணுமாம்.”

“என்ன அலுவலாம்?”

“இந்தக் கேள்வியை நீங்க அவரைத்தான் கேக்கவேணும்.”

“ஓகே! டைம் இருக்கேக்க வீட்டை வாறன் எண்டு சொல்லு.” வேண்டுமென்றே அலட்சியம் காட்டினான் அவன்.

இப்போது அவளுக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. “நீங்க நல்ல மனுசனாத்தான் நடக்கேல்ல எண்டு பாத்தன். நல்ல மருமகனாவும் நடக்கமாட்டீங்க போல. வயசான மனுசன். தன்ர மருமகனை உடனே பாக்கவேணும் எண்டு சொல்லுறார். நீங்க நேரமிருக்கேக்க வாறன் எண்டு சொல்லுறீங்க.” என்று படபடத்தாள்.

“அதுக்கு முதல் நீ நல்ல மனுசியா நல்ல மருமகளா நடந்திருக்க வேணும்.”

ஒரு நொடி அமைதி காத்தாள் பிரமிளா. மாமாவிடம் பேசிய முறை தவறு என்பது தெரியாமல் இல்லை. அந்த உறுத்தல் இருக்கப்போய்த்தான் அவனிடம் கூட முழுமையான கோபத்தைக் கட்டமுடியாமல் நிற்கிறாள். ஆனால், அவன் பேசியவைகள்?

“அதுக்கு என்ர மனுசன் என்னை நல்லமாதிரி நடத்தவேணும். அவர் அப்பிடி இல்ல. தான் பிடிச்ச முயலுக்கு முப்பது கால் எண்டு நிக்கிற ரகம்.”

அந்தப் பக்கம் அவன் பல்லைக் கடிப்பது அவளுக்கு நன்றாகவே கேட்டது. அப்படியும் அடக்க மாட்டாமல், “நீ முதல் பிள்ளையைப் பெத்து முடி. அதுக்குப் பிறகு உன்னோட கதைக்கிறன்!” என்று விட்டு, “மாமாட்ட ஃபோன குடு!” என்றான் அவன்.

“அவர் நித்திரை. டொக்டரும் இப்போதைக்கு டிஸ்டப் செய்யவேண்டாம் எண்டு சொன்னவர். நீங்க இங்க வந்து நேரா கதைங்கோ.”

அவன் புருவங்களைச் சுருக்கினான். “ஏன் அவருக்கு என்ன? நல்லாத்தானே இருந்தவர்.”

‘நீ என்னைப்போட்டு படுத்துகிற பாட்டுக்கு அவர் நல்லா இருந்திட்டாலும்’ என்று மனம் நொடித்துக்கொண்டாலும், “இப்ப நல்லா இல்ல.” என்றுவிட்டு நடந்ததைச் சொன்னாள்.

“இப்ப நீ எங்க நிக்கிறாய்?” அவசரமாகக் கேட்டான் அவன்.

“ஆஸ்பத்திரில.”

“இத கூட உனக்கு என்னட்ட சொல்ல ஏலாது என்ன?”

“தம்பிக்காக என்னைக் கட்டினவரிட்ட நான் ஏன் சொல்லோணும்?” என்று திருப்பிக் கேட்டாள் அவள்.

“நானும் நீயும் கிட்டத்தட்ட ஒரு வருசமா வாழ்ந்து இருக்கிறோம். அப்பிடித்தான் உனக்குத் தெரிஞ்சதா?”

அவள் உதட்டைக் கடித்தாள். பின், “சொன்னது நீங்க..” என்றாள் உள்ளே போன குரலில்.

“சொன்னா? நான் சொல்லுற எல்லாத்தையும் அப்பிடியே கேக்கிற ஆளா நீ? கோபத்தில் என்னவோ சொல்லிட்டான் எண்டு விடமாட்டியா?”

இப்போது அது புரிகிறதுதான். ஆனா அந்த நொடியில் அவள் காயப்பட்டது மெய் தானே.

அவனுக்கு மனது ஆறவே இல்லை. “ஏன் பிரமி இப்பிடி இருக்கிறாய்? உனக்கு ஒரு பிரச்சனை எண்டு வந்தா என்னட்ட வரமாட்டியா? அந்தளவுக்கு நான் யாரோவா உனக்கு?” காதோரமாகக் கேட்ட கணவனின் வருத்தம் தோய்ந்த குரல் அவளை என்னவோ செய்தது.

“எப்பிடி வருவன்?” என்றாள் அவள் அடைத்த குரலில். “நீங்கதான் அந்த நம்பிக்கையை எனக்குத் தர இல்லையே. போட்டோ போட்டது மோகனன் தான் எண்டு எனக்கு எப்பவோ தெரியும். ஆனாலும் அத நீங்களா என்னட்ட சொல்லோணும் எண்டுதான் அண்டைக்கும் கேட்டனான். அப்பவும் உங்கட தம்பிக்காக நிண்டு என்னைக் கை விட்டுட்டீங்க நீங்க.”

“கை விட்டுட்டன் அது இது எண்டு கதைச்சாய் எண்டு வை, வந்து மற்ற பக்கமும் போட்டு விட்டுடுவன்!” என்று சீறினான் அவன்.

அவளுக்கு முகம் சுருங்கிப் போயிற்று. “இதுதான் நீங்க. உங்களிட்ட ஒண்டும் கதைக்கேலாது. உடன மூக்குக்கு மேல கோபம் வந்திடும்.” என்று, குறை பட்டாள் அவள்.

“ஓமோம்! நான் தான் அப்பிடி. நீ மட்டும் நல்ல ஒழுங்கு! தேவை இல்லாம கதைக்காம சொல்ல வந்தத சொல்லி முடி!” என்றான் அப்போதும் தணியாத கோபத்தோடு.

அவள் மனச்சுணக்கத்தோடு பேசாமல் இருக்க, சற்று அமைதியாக இருந்துவிட்டு, “சரி நான் கோவப்படேல்ல. நீ சொல்லு!” என்றான் தன் கோபத்தைத் தணித்துக் கொண்டு.

“எனக்கும் அந்த நேரம் உங்கட தம்பி என்ன செய்வாரோ, என்ன நடக்குமோ எண்டு சரியான பயமா இருந்தது. அப்ப நீங்க துணைக்கு நிண்டா எவ்வளவு நல்லாருக்கும் எண்டு நினைச்சன். ஆனா, என்னை நம்பி தன்ர தம்பிய பற்றிச் சொல்லாத மனுசன் எனக்காக நிண்டு தன்ர தம்பிய கேள்வி கேப்பார் எண்டு எனக்கு எப்பிடி தெரியும்?” என்று கேட்டாள் அவள்.

இவள் எதற்கும் எதற்கும் முடிச்சுப் போடுகிறாள் என்று திகைத்தான் அவன். அதைவிட அவள் மனதளவில் இந்தளவுக்குத் தன் துணையைத் தேடியதை உணராமல் போனோமே என்று பரிதவித்துப் போனான்.

அந்தக் கோபத்தில், “எடியேய் விசரி! போட்டோ விசயம் சொல்லாததுக்குக் காரணம் வேற இது வேற.” என்றான் அவன்.

“என்ன வேற? எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். பள்ளிக்கூட நிர்வாகி எண்டா மாமாக்கு ஊருக்க இன்னும் கொஞ்சம் மதிப்பும் மரியாதையும் கிட்டும். உங்களுக்கு அதுலயும் உழைக்கலாம் எண்டு ஒரு நினைப்பு. அதால பள்ளிக்கூடத்தைப் பிடிக்க நினைச்சீங்க. அதுலதான் போட்டோ பிரச்சனை, அந்தப் போலீஸ் கேஸ் எல்லாம் வந்தது. இதுல எது வெளில வந்து செய்தது யார் எண்டு தெரிய வந்தாலும் மாமான்ர பெயர் கெட்டுடும். குடும்ப மானம் மரியாதை போயிடும். உங்கள்ள நான் நிறையக் கோவத்தோட இருக்கிறது தெரிஞ்சும், அது உங்களுக்குச் சரியான கவலைய தந்தாலும் வாய மூடி நீங்க இருந்ததுக்கும் காரணம் இதுதான் எண்டு எனக்குத் தெரியும்.” என்று அவள் சொன்னபோது அவன் வாயடைத்துப் போனான்.

தன் நெஞ்சைக் கிழித்துப் பார்த்ததுபோல் சொல்கிறாளே!

“இப்பிடி உங்கட குடும்பத்துக்காகக் குடும்ப மானத்துக்காக இவ்வளவு செய்த நீங்க உங்கட தம்பிக்காகத் தீபாவையே கடத்திக்கொண்டுபோய் அவனுக்குக் கட்டி வைக்க மாட்டீங்க எண்டு என்ன நிச்சயம்? எனக்கு மோகனனை விட உங்களை நினைச்சுத்தான் நடுங்கினது.”

அன்றைக்குத் தன்னைக் கண்டதும் பேயைக் கண்டதுபோல் அவள் அரண்டது இதற்காகத்தான் என்று இன்று புரிந்தது. ஆனால் தீபாவுக்கு அவன் அப்படிச் செய்வானா?

“உங்கட மனுசின்ர தங்கச்சி தீபா எண்டா செய்ய மாட்டீங்க. ஆனா, யாரோ ஒரு தனபாலசிங்கத்தின்ர மகளுக்கு என்னவும் செய்வீங்களா?” என்று திருப்பிக் கேட்டாள் அவள்.

“நல்லா யோசிச்சு பாருங்க. இதையே தானே நீங்க எனக்குச் செய்தீங்க. பள்ளிக்கூடத்தைக் காட்டி, ரஜீவன காட்டி, அதுக்கும் மசியாட்டி ரஜீவன்ர தங்கச்சிய தூக்குவன் எண்டு நீங்க சொல்ல இல்லையா? அப்ப சரியா தெரிஞ்ச விசயம் இப்ப அவன் செய்ததும் உங்களுக்குக் கோவம் வருதோ? உங்கள பாத்து வளந்தவன் உங்களை மாதிரி தானே இருப்பான்.” என்றவளின் பேச்சில் நொறுங்கிப் போனான் கௌசிகன்.

அதுவரைக்கும், தான் கொடுத்த இடத்தினால் தான் தம்பி இப்படி நடந்திருக்கிறான் என்று எண்ணி அவன் கவலை கொண்டிருக்க அவளோ உன்னைப்போல் தான் அவன் என்றுவிட்டாளே. நெஞ்சுக்குள் என்னவோ செய்தது அவனுக்கு. பேச வார்த்தைகள் எழாமல் அப்படியே நின்றான்.

“முதல், எல்லாத்தையும் உன்னிப்பா கவனிக்கிற நீங்க, யாழி கொஞ்சம் அசைஞ்சா கூட உத்துப் பாக்கிற நீங்க மோகனன மட்டும் எப்பிடி இந்தளவுக்குக் கவனிக்காம விட்டீங்க? எங்கட தீபா எண்டபடியா நடந்தது எல்லாம் வெளில வந்திருக்கு. இதுவே வேற ஒரு பொம்பிளை பிள்ளை எண்டா? உங்கட உயரத்த பாத்து பயந்து, மோதினா தன்ர மானம் தான் இன்னும் போகும் எண்டு நினைச்சு ஏதாவது பிழையான முடிவை எடுத்திருந்தா? அந்தப் பாவம் எங்களைத்தானே வந்து சேரும். இப்பிடி இன்னும் எத்தனை பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்தானோ யாருக்கு தெரியும்?”

அப்படியே நின்றுவிட்டான் கௌசிகன். மோகனனைச் சொல்கிறாளா அவனைச் சொல்கிறாளா? உன்னைப்போல் தான் உன் தம்பியும் வந்திருக்கிறான் என்றாளே.

அதுநாள் வரை நான், என் செயல்கள், எனக்கான நியாயங்கள் என்று இறுமாந்து இருந்தவனைச் சத்தமே இல்லாமல் தன் வார்த்தைகளால் வெட்டிச் சாய்த்திருந்தாள் பிரமிளா.


தொடரும்..

 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
நாளை மாலை இந்திய நேரம் 5 மணிக்கு(ஐரோப்பிய நேரம் மத்தியானம் 1.30க்கு) அவுஸ்திரேலியன் வானொலி நேரலையில்(வீடியோ) வர இருக்கிறேன் நண்பர்களே. விருப்பம் இருக்கிறவர்கள் நேரம் இருக்கிறவர்கள் கேட்டுப் பாருங்கோ.



 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
அத்தியாயம் 43

அந்த வாங்கிலிலேயே உடலைத் தளர்த்திக்கொண்டு சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டாள் பிரமிளா. மிக நீண்ட, அலைச்சல் மிகுந்த நாளாக இன்றைய நாள் ஆகிப்போனதில் கால் வலி உயிர் போனது. நாரி(இடுப்பு) வேறு கொதிக்க ஆரம்பித்தது. நெற்றியில் அடிபட்டதும் தலைவலியைத் தந்தது. அப்பாவைப் பற்றிய கவலையில் தன்னை மறந்து இருந்தவளுக்கு இப்போதுதான் தன் உடல் உபாதைகள் ஒவ்வொன்றாகத் தெரியத் தொடங்கிற்று. அதையும் விட, அமைதியாக, “வாறன் வை!” என்றுவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்த கணவன் தான் அவளைக் குடைந்துகொண்டிருந்தான். ‘நான் இப்பிடித்தான். உன்னால என்ன செய்யேலுமோ செய்’ என்று சொல்லியிருந்தானால் அவள் பேசாமல் இருந்திருப்பாள்.

அவன் எல்லாம் ஒரு சொல் பொறுக்காதவன். நான் செய்தது தான் சரி என்று சட்டம் பேசுகிறவன். யாருக்கும் அடங்காமல் நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு நிற்கிறவன். அப்படியானவனுக்கு அவள் சொன்னவைகள் நிச்சயம் பெரிய அடியாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

அதற்காக அவள் ஒன்றும் அவன் செய்யாதவற்றைச் சொல்லவில்லையே. இருந்தாலும் அவனின் அமைதி அவளின் நெஞ்சைப் பிசைந்தது. மெல்ல எழுந்து தந்தையிடம் நடந்தாள்.

அவர் இன்னும் உறங்கிக்கொண்டு இருக்க, ரஜீவனுக்கு அழைத்து அப்பாவுக்கான மாற்றுடைகள், டவல், சோப், பற்பசை, பிரஷ் போன்றவற்றை எடுத்துக்கொண்டு வரச் சொன்னாள்.

அந்த நீண்ட கொரிடோரில் கரையாகப் போட்டிருந்த நாற்காலிகளில் ஒன்றில் அமர்ந்திருக்க, சற்று நேரத்திலேயே தன் வேக நடையில் அவளை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான் கௌசிகன். பார்த்த நொடியிலேயே மனம் பரிதவித்துப் போயிற்று. அவன் கண்களில் அடிபட்ட வலி. அதை மறைக்க முகத்தில் கடினத்தைப் பூசிக்கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய லேசர் விழிகளும் அவளின் முகத்தில் தெரிந்த களைப்பை, உடலின் இயலாமையை, கால்களின் வீக்கத்தை நொடியிலேயே கவனித்து அவளை ஒரு பார்வை பார்த்தது.

அதிலேயே உள்ளுக்குள் அரண்டுபோனாள் பிரமிளா.

ஆனாலும், “ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கிறீங்க?” என்று அவன் முகம் பார்த்து வினவினாள்.

அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், “எங்க மாமா?” என்று கேட்டுத் தனபாலசிங்கத்தைப் பார்க்கச் சென்றான்.

அவனுடைய பார்வையிலும் பேச்சிலும் தெரிந்த விலகல் அவளைச் சுட்டது. மாமாவும் மருமகனும் எதையாவது பேசிக்கொள்ளட்டும் என்று அங்கேயே அமர்ந்துகொண்டாள். ஏற்கனவே உடம்பில் மருந்துக்கும் தெம்பில்லை. கணவனின் பாரா முகத்தில் இன்னுமே சோர்ந்துபோனாள்.

இதுவே வழமையான கௌசிகனாக இருந்திருக்க, “உனக்கே ஏலாது. இதுல நீ மாமாவை பாப்பியா? உன்னை ஆரு இங்க நிக்கச் சொன்னது?” என்று, அவளை ஒரு வாங்கு வாங்கி இருப்பான். அந்த அக்கறை நிறைந்த கோபத்துக்கு மனது ஏங்கிற்று.

அறைக்குள் இருந்த தனபாலசிங்கம், இவன் வரவை வெகுவாகவே எதிர்பார்த்துக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார் என்பது அவனைப் பார்த்ததும் மலர்ந்த முகத்தில் தெரிந்தது.

“வாங்கோ தம்பி!” என்றார் எழுந்து அமர முயன்றபடி.

வேகமாக வந்து அவரைப் பற்றி, “உடம்ப வருத்தாதீங்க மாமா. உங்களுக்கு எது வசதியோ அப்பிடியே இருங்கோ.” என்றான் அவன்.

“இவ்வளவு நேரமும் படுத்துத்தான் இருந்தனான் தம்பி.” என்றபடி, அவன் கைப்பிடியிலேயே எழுந்து வசதியாக அமர்ந்துகொண்டார்.

அங்கிருந்த நாற்காலியை எடுத்து அவரின் அருகில் போட்டு அமர்ந்துகொண்டு, “என்ன மாமா இதெல்லாம்? இப்பிடித்தான் உடம்பக் கெடுத்துக்கொள்ளுறதா?” என்று உரிமையோடு கடிந்துகொண்டான் அவன்.

“வயசு போயிட்டுது தானே தம்பி.” என்றுவிட்டு, சிறிதே தயங்கி, “தம்பி, பிள்ளை கதைச்சதுக்காக நான் மன்னிப்பு கேக்கிறன். அதையெல்லாம் மனதில வச்சிருக்காதீங்கோ.” என்றார் வேண்டுதல் குரலில்.

அவனுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிப்போயிற்று. அவரின் பெண்ணுக்கு அவன் கைநீட்டி இருக்கிறான். அந்தக் கோபம் நிச்சயம் இருக்கும். இருந்தும் அவள் பேசியதற்கு மன்னிக்கச் சொல்கிறார். அவரைப்போல அவனால் இறங்கிப்போக முடியாது. எனவே, “அத விடுங்க மாமா. நீங்க எப்பிடி இருக்கிறீங்க. அத சொல்லுங்கோ!” என்று பேச்சை மாற்றினான்.

“இந்தப் பிரஷர் தான் திடீரெண்டு கூடி போச்சு தம்பி. வேற ஒண்டும் இல்ல.” அலுப்புடன் சொல்லிவிட்டு, அவனின் கரத்தைப் பற்றியபடி முகம் பார்த்தார்.

என்னவோ முக்கியமானது பேசப் போகிறார் என்று விளங்க, “சொல்லுங்கோ மாமா” என்று ஊக்கினான்.

“பெரியவள் தைரியமான பிள்ளை. கெட்டிக்காரி. எதையும் சமாளிப்பாள். சின்னவள் அப்பிடி இல்ல தம்பி. தாங்க மாட்டாள்.” என்றவர் சற்றுத் தயங்கி, “வெள்ளை பேப்பர்ல எந்தச் சித்திரத்தையும் வரையலாம். ஏற்கனவே வரைஞ்ச பேப்பர்ல எதைத் திரும்ப வரைஞ்சாலும் எல்லாமே கலங்கிப் போகும் தம்பி.” என்றார் கலக்கம் நிறைந்த குரலில்.

தீபாவின் வாழ்க்கையைக் காப்பாற்றிக்கொடு என்று கேட்காமல் கேட்கிறார். கற்றுத் தெளிந்த மனிதன். அதிபராக இருந்து ஒரு கல்லூரியையே திறம்பட நிர்வகித்தவர். அவரை இப்படிப் பார்ப்பது அவனை என்னவோ செய்தது.

அவரின் கரத்தை இப்போது அவன் பற்றிக்கொண்டான். “நான் இருக்கிறன் மாமா. நீங்க ஒண்டுக்கும் கவலைப்படாதீங்க.” என்றான், அவரின் கையைத் தட்டிக் கொடுத்தபடி.

அவரின் முகம் அப்படியே மலர்ந்து போயிற்று. அதுவரை அவரை ஆட்டிக்கொண்டிருந்த கவலைகள் பயங்கள் எல்லாமே அகன்று போயிற்று. ‘மருமகன் இருக்கிறான்’ அந்தத் தெம்பில், “அது மட்டுமில்ல தம்பி. நாளைக்கு எனக்கு ஒண்டு நடந்தா கூட வீட்டுக்கு முத்த மகனைப்போல இருந்து நீங்கதான் அவே ரெண்டுபேரையும் பாக்கவேணும்.” என்றதும் அவனுக்கே என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் போயிற்று.

வேகமாகத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, “என்ன மாமா கதை இது? சாதாரணமா பிரஷர் கூடி ஆஸ்பத்திரில வந்து இருந்தா இவ்வளவுக்கு யோசிப்பீங்களா?” என்று உரிமையோடு கடிவதைப்போலச் சொல்லிவிட்டு, “தீபான்ர வாழ்க்கையில எந்தப் பிரச்சனையும் வராது. படிப்பை முடிக்கட்டும். தீபனுக்கே கட்டி வைக்கிறது என்ர பொறுப்பு!” என்று வாக்குக் கொடுத்தான் அவன்.

அப்போதும் அவன் முகத்தையே பார்த்தார் அவர். ‘மற்ற மகள்?’ என்று அவர் கேளாமல் கேட்பது அவனுக்கு விளங்கிற்று.

அவள்தான் அவனை ஏதாவது செய்துவிடாமல் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டு. “அவள் எப்பவோ என்ர பொறுப்புக்கு வந்திட்டாள் மாமா.” என்று, அவருக்குத் தைரியத்தை நன்றாகவே ஊட்டிவிட்டுத்தான் வெளியே வந்தான் அவன்.

அவன் வெளியே வந்தபோது ரஜீவனும் வந்திருந்தான். அவனைப் பார்க்க, “சே..சேருக்கு உடுப்பு குடுக்க வந்தனான்.” என்றான் தடுமாற்றத்துடன்.

‘இத சொல்லவே இந்தப் பாடு. பிறகு எப்பிடியடா இவரிட்ட போய் உங்கட தங்கச்சிய எனக்குத் தாங்க எண்டு கேக்கபோறாய்’ என்று மனச்சாட்சி அவனை ஓங்கி குட்டியது.

“வேற ஏதும் அலுவல் இருக்கா உனக்கு?”

வாய் ஒத்துழைக்கும் என்கிற நம்பிக்கை இல்லாததால், இல்லை என்று வேகமாகத் தலையை அசைத்தான் அவன்.

“ஒரு ஆட்டோவை பிடிச்சு, உன்ர அக்காவை வீட்டுல கொண்டுபோய்க் கவனமா விட்டுட்டு போ.” என்றான் அவளின் முகம் பாராது.

அதுவரை அவனையே பார்த்திருந்த பிரமிளா, “நீங்க கூட்டிக்கொண்டு போக மாட்டீங்களா?” என்றாள் ஏமாற்றம் நிறைந்த குரலில். “தீபா வருவாள். அதுவரைக்கும் ரஜீவன் இங்க நிப்பான்.” என்றாள் வேகமாக.

“தீபா வாறவரைக்கும் நான் நிக்கிறன். நீ கூட்டிக்கொண்டு போ!” என்று, இப்போதும் ரஜீவனிடம் தான் உத்தரவிட்டான் அவன்.

இதையெல்லாம் பார்த்திருந்த ரஜீவனுக்கு, ‘இந்த அக்கா இந்த முசுட்டு ஆளோட எப்பிடித்தான் இருக்கிறாவோ தெரியாது’ என்றுதான் ஓடிற்று.

அதற்குமேல் கேட்க, வற்புறுத்த தைரியமற்று, முகமும் உடலும் சோர எழுந்து அவனோடு நடந்தாள் பிரமிளா. மனதின் பாரம் கூடிப்போனதில் நடக்க முடியாத அளவில் உடல் கனத்துத் தெரிந்தது. கணவன் கூட வந்திருக்கத் துணைக்கு அவன் தோளை நாடியிருப்பாள். அவன் தான் கோபம் கொண்டு தள்ளி நிற்கிறானே.

“உனக்குக் கார் ஓட தெரியுமா?” கௌசிகனின் குரல் அவர்களுக்குப் பின் இருந்து கேட்டது.

“ஓம்.. லைசென்சும் வச்சிருக்கிறன்.” என்றான் ரஜீவன்.

ஜீன்ஸ் பொக்கெட்டில் இருந்த காரின் திறப்பை எடுத்து கொடுத்து, “கார்ல கூட்டிக்கொண்டு போ.” என்றான் அவன்.

‘பெரிய அக்கறை’ மனம் பொறும ரஜீவனுடன் நடந்தாள் பிரமிளா.

‘என்னவோ இல்லாதத சொன்ன மாதிரி ஆகத்தான் ஆடுறான்..’ மனதில் அவனை வறுத்து எடுத்தபடி வீடு வந்து, உடம்பு கழுவி, உடைமாற்றி, அன்னை தந்த உணவை கொரித்துவிட்டு படுத்தவள் அடித்துப் போட்டதுபோல் உறங்கி எழுந்தாள்.

அதற்குள் பொழுது இரவைத் தொட்டிருந்தது. தீபாவும் அம்மாவும் வீட்டிலேயே இருப்பதைப் பார்த்து, “அப்பாவோட யார் நிக்கிறது?” என்று கேட்டாள்.

“அத்தான் தீபனையும் ரஜீவனையும் அப்பாவோட நிக்கச் சொல்லி இருக்கிறார். அங்க போன என்னையும் திருப்பி அனுப்பிப்போட்டார்.” என்றாள் தீபா.

“ஓ..!” என்று கேட்டுக்கொண்டவளுக்குக் கணவனின் நினைவுதான். அவனுக்கும் அங்கே கட்டட வேலைகள் நடந்துகொண்டிருப்பது தெரியும். மாமா எப்படியும் கொழும்பு போயிருப்பார். இவன் கல்லூரி, கடை, ஹோட்டல் என்று நிற்க நேரமில்லாமல் அலைவானாக இருக்கும். இந்த மோகனன் இனியாவது கொஞ்சம் கைகொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும்.

ரஜீவனுக்கு அழைத்து, “எங்க நிக்கிறாய்?” என்று விசாரித்தாள்.

“ஆஸ்பத்திரில நிக்க விடேல்ல அக்கா. வெளில தான் நிண்டனாங்க. இருட்டினதும் சேர் வீட்டை போகச் சொன்னவர். அவர்… உங்கட அண்ணாக்கு எடுத்து சொல்லிப்போட்டு இப்பதான் வீட்டுக்கு வந்தனாங்க.”

கணவனின் உத்தரவில் தான் இத்தனையும் நடந்திருக்கிறது என்று விளங்க சரி என்று கேட்டுக்கொண்டு வைத்தாள். அப்படியே தந்தைக்கும் அழைத்து உடல் நிலையை விசாரித்துக்கொண்டாள்.

அவனுக்கு அழைக்க மனம் உந்தினாலும் அதை அவள் செய்யவில்லை. எப்படியும் அதுவும் ஒரு வாக்கு வாதமாகத்தான் மாறிவிடும். மீண்டும் இருவரில் ஒருவர் நிச்சயம் காயப்பட்டுப் போவார்கள். அவள் சொன்னவற்றைப்பற்றி அவனும் சற்று யோசிக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டாள்.

அடுத்தநாள் காலையிலேயே, “அக்கா, அத்தான் உங்களைப் பள்ளிக்கூடம் வர வேண்டாமாம். அவர் லீவுக்குச் சொல்லிட்டாராம்.” என்று வந்து சொல்லிவிட்டுப் போனாள் தீபா.

தலையில் இடியே விழுந்தாலும் கல்லூரிக்கு வந்து நிற்பாள் என்று கணித்து அவள் தயாராவதற்கு முதலே சொல்லிவிட்டிருக்கிறான். உதட்டோரம் அரும்பிய மெல்லிய முறுவலுடன் எழுந்து முகம் கழுவப் போனாள் பிரமிளா.

உயர்தரத்து மாணவியருக்கு மட்டும் செய்ய வேண்டிய பயிற்சிப் பேப்பர்களை pdf வடிவில் புலனத்தில் அனுப்பிவிட்டாள். கூடவே, அது பற்றிய விளக்கத்தை, அவர்கள் கவனிக்க வேண்டிய பாடத்தைப் பற்றிய விளக்க குறிப்பை வொயிஸ் மெசேஜில் அனுப்பிச் சந்தேகம் இருந்தால் கேட்கும்படியும் தெரிவித்துவிட்டாள்.
 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
செல்வராணி, தனபாலசிங்கத்தைப் போய்ப் பார்த்துக்கொண்டு அப்படியே இங்கு வந்து பிரமிளாவையும் பார்த்துக்கொண்டு போனார். தீபாவும் அவருக்கான பத்திய உணவைக் கொண்டுபோய்க் கொடுத்துவிட்டு வந்து, “அத்தான் அங்க நிக்கிறார் அக்கா. ‘ரஜீவன் வருவான், நீ நிக்கத் தேவையில்லை. உன்ர அக்காவோட போயிரு!’ எண்டு துரத்தி விட்டுட்டார்.” என்றாள், முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு.

தங்கையின் செயலில் சின்ன முறுவல் ஒன்று அரும்பினாலும், இப்போது அவன் தங்களுக்கும் சேர்த்து ஓடுகிறான் என்று கவலையாயிற்று அவளுக்கு.

“நான் ஒருக்கா அப்பாவை போய்ப் பாத்துக்கொண்டு வரட்டாம்மா? நீ தீபாவோட இருப்பியா?” என்று, அவளருகில் வந்து அமர்ந்துகொண்டு கேட்டார் சரிதா.

செல்வராணி, தீபா, ரஜீவன் எல்லோருமே கணவர் நன்றாக இருப்பதாகத்தான் சொன்னார்கள். யார் வந்து சொன்னாலும் அவரே போய்ப் பார்த்து வருவதுபோல் இருக்காதே.

அவளுக்கே அப்பாவை பார்க்காமல் இருப்பது ஒரு மாதிரி இருக்க அம்மாவுக்கு? “தீபா என்னத்துக்கு? நான் இருப்பன். நீங்க அவளோட போயிட்டு வாங்கோம்மா.” என்றாள் கனிவுடன்.

“அப்பிடி உன்ன இனியும் தனிய விட்டுட்டு போகேலாதம்மா. அவள் நிக்கட்டும். ரஜீவனிட்ட சொன்னா ஒரு ஆட்டோ அனுப்பிவிடுவான். நான் அதிலையே போயிட்டு திரும்பியும் வந்திடுவன்.” என்றார் அவர்.

நொடியில் யோசித்து, கணவனை இங்கே வரவைக்க இதுதான் தக்க தருணம் என்று கணித்து, “பொறுங்கோம்மா. இவரோட கதைச்சுப்போட்டு சொல்லுறன்.” என்று அறைக்குப்போய் அவனுக்கு அழைத்தாள்.

முதல் ரிங்கிலேயே எடுத்தான் அவன். நிறைமாதத்தை நெருங்கும் மனைவியின் மீதான அவனின் அக்கறை அதிலேயே தெரிய, “மனுசி எப்பிடி இருக்கிறாள், என்ன செய்றாள் எண்டு வந்து பாக்க மாட்டீங்களா?” என்றாள் வேண்டுமென்றே.

“மாமியும் தீபாவும் நிக்கினம்(நிற்கிறார்கள்) தானே.” என்றான் அவன். இன்னுமே அந்த விலகல் பேச்சில் மாற்றமில்லை. அது அவளை வருத்தியது. எது எப்படியானாலும் அவனைச் சமாதானம் செய்துவிட விரும்பினாள்.

“நீங்க வாங்கோ.”

“எனக்கு வேலை இருக்கு.”

“அப்ப வரமாட்டீங்களா? இந்தளவுதான் உங்களுக்கு என்னில இருக்கிற அக்கறை என்ன?”

அவனிடத்தில் சற்று நேரத்துக்குப் பதில் இல்லை.

பிறகு, “நேற்று வராத எண்டு சொன்ன.” என்றான்.

“என்னைக் கட்ட வேண்டாம். உங்கள எனக்குப் பிடிக்கேல்ல எண்டும் தான் சொன்னனான்.” பட்டென்று சொல்லிவிட்டுத்தான் சொல்லியிருக்க வேண்டாமோ என்று நினைத்தாள் பிரமிளா. விட்டால் உலகத்திலேயே இல்லாத நல்லவன் போன்று கதைத்தால் அவளும் தான் என்ன செய்வாள்?

“நீங்க வந்தா உங்களோட என்னை விட்டுட்டு அம்மா தீபாவோட போய் அப்பாவை பாத்துக்கொண்டு வருவா.” என்றாள் மீண்டும்.

அப்போதும் அவனிடமிருந்து பதில் வரவில்லை என்றதும் அவளுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிற்று.

எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாமல் சற்றுத் தடுமாறிவிட்டு, “எனக்கு உங்கள பாக்கவேணும் மாதிரி இருக்கு. வரமாட்டீங்களா?” என்றாள் கெஞ்சும் குரலில்.

சற்று நேரம் அந்தப் பக்கம் சத்தமே இல்லை. பிறகு பேசியவனின் குரல் கரகரப்புடன் ஒலித்தது. “வை வாறன்!” என்றுவிட்டு வந்தவனின் முகம் இன்னும் நேற்றுப்போலவே இருக்கப் பரிதவித்துப்போனாள் பிரமிளா. குறையாமல் கொட்டிக்கிடக்கும் செருக்கும் திமிரும்தான் அவனைத் தனித்துக் காட்டுவதே. அது இல்லாமல் அவன் அவனாகவே இல்லை.

இந்தளவுக்கு, ஒரு சொல்லுக்கு உடைந்துபோகிற ஆள் அல்லவே அவன். அவளின் வார்த்தைகள் மிக ஆழமாகக் காயப்படுத்திற்றோ.

ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு, ஒரு காலை மற்ற காலின் மேலே மடித்துப் போட்டபடி கைகள் இரண்டையும் தலைக்குப் பின்னே கோர்த்துக் கண்களை மூடிக்கொண்டான் அவன்.

என்ன போட்டு அவனை வாட்டுகிறது? அவளின் எந்த வார்த்தை அவனைப்போட்டு வதைக்கிறது? அவளுக்குள் கலக்கம் உண்டாயிற்று. எப்படி இவனை வழிக்கு கொண்டுவருவது என்று தெரியாமல், “சாப்பிட்டிங்களா?” என்று கேட்டாள்.

“ம்ம்..” இருந்த நிலை மாறாது சொன்னான்.

“எங்க?”

“கடையில.” என்றவனை முறைத்தாள் அவள். அது அவனைச் சேரவே இல்லை.

“மாமி சமைச்சிருப்பா தானே. பிறகு எதுக்குக் கடையில சாப்பிட்டீங்க.” எதற்கோ பொங்கிய கோபத்தை எதிலோ காட்டினாள்.

இப்போதும் இருந்த நிலையை அவன் மாற்றவில்லை. ஆனால் கண்களை மட்டும் திறந்து அவளைப் பார்த்தான். பிரமிளா திகைத்தாள். அந்தக் கண்கள் அவளை என்னவோ செய்தது.

தீபாவை அழைத்து அவனுக்கு உணவு கொண்டு வரச் சொன்னாள் பிரமிளா. வேண்டாம் என்று மறுத்தவனை ஒற்றை முறைப்பில் அடக்கினாள்.

தீபாவுக்குத் தன்னைக் கண்டும் சீண்டாத அத்தான் புதிதாகத் தெரிந்தான். குழப்பத்துடன் தமக்கையைப் பார்த்தாள். அவளுக்குப் பதில் சொல்லும் மனநிலையில் பிரமிளா இல்லை. அவளும் சரிதாவும் சொல்லிக்கொண்டு வைத்தியசாலைக்குப் புறப்பட்டனர். அவன் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு வந்து அதே நாற்காலியில் மீண்டும் அமர்ந்தான்.

பார்க்கத்தானே கூப்பிட்டாய் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள் என்பதுபோல் இருந்த அவனின் செய்கையில் பிரமிளாவுக்குக் கோபம் தான் வந்தது.

என்றாலும் அடக்கி, “எனக்குப் பக்கத்தில வந்து இருங்க.” என்றாள் கட்டிலைக் காட்டி.

அவன் அசையாமல் இருக்க, “வாங்கோவன்!” என்றாள் கெஞ்சலாக.

ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்து அவளருகில் வரப்போனான் அவன். இருந்த இடத்திலிருந்து அவனை ஆட்டிப்படைக்கிறோம் என்று புரிந்தது அவளுக்கு. வேறு வழியில்லை. இந்த இவனையெல்லாம் அவளால் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க முடியாது!

“ஷர்ட்ட கழட்டிப்போட்டு வாங்க. பிறகு, சட்டை கசங்கி இருந்தா தீபா நினைப்பாள் நான் என்னவோ உங்களைச் செய்யக் கூடாததெல்லாம் செய்திட்டன் எண்டு.” என்றாள் சிரிப்பை கண்களுக்குள் மட்டுமே அடக்கியபடி.

மெல்லிய திகைப்புடன் அவளைப் பார்த்தான் அவன். ஆனாலும் வாயைத் திறக்கவில்லை. அவள் சொன்னதுபோலவே சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு வந்து அவளின் அருகில் காலை நீட்டி அமர்ந்துகொண்டான். அவளும் அவனை நெருங்கி அமர்ந்தாள். அவனுடைய கையை எடுத்து தானே தன் தோளைச் சுற்றி போட்டுக்கொண்டாள். அவனுடைய மற்றக் கையை எடுத்து தன் வயிற்றின் மீது வைத்தாள்.

அவள் செய்வதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தானே தவிரப் பேசவில்லை.

“என்னோட கோவமா?” அவன் முகம் பார்த்துக் கேட்டாள் பிரமிளா.

இல்லை என்பதுபோல் தலையை அசைத்தான் அவன். “பொய்! இல்லை எண்டு என்ர கண்ணைப் பாத்து சொல்லுங்க பாப்பம்!” என்று சவால் விட்டாள் அவள்.

அவன் அதைச் செய்ய மறுத்தான்.

“ஏன் இப்பிடி இருக்கிறீங்க? என்ன எண்டு சொன்னா தானே எனக்குத் தெரியும்?” அவன் அசையவே இல்லை. அவளும் விடவில்லை. திரும்பத் திரும்பக் கேட்டாள். கடைசியில் வாயே திறக்கிறான் இல்லையே என்று அவள் கலங்கியபோதுதான் அவன் வாயைத் திறந்தான்.

“என்னை நீ ஆணவக்காரன் எண்டு சொல்லு, அகங்காரம் பிடிச்சவன் எண்டு சொல்லு, திமிர் பிடிச்சவன், செருக்கன் இப்பிடி என்ன எண்டாலும் சொல்லு. ஓம் எண்டு கேக்கிறன். ஆனா பொம்பிளை பொ..” கனத்திருந்த குரலில் அவளின் முகம் பாராமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவனின் உதட்டில் விரல் வைத்து தடுத்தாள் அவள்.

அவன் கண்களையே பார்த்து, “சத்தியமா நான் அப்பிடி நினைக்கேல்ல. நீங்க அப்பிடியான ஆள் இல்ல. எனக்குத் தெரியும். நீங்க வாட்ட சாட்டமா இருக்கிறதை பாத்து எவளாவது மயங்கி காதலை சொல்லி இருந்தா கூட, அவளையும் தூக்கிக்கொண்டுபோய் நாலு சாத்து சாத்தி அனுப்பி இருப்பீங்களே தவிர வேற வேலை செய்து இருக்க மாட்டீங்க.” என்றவளை நன்றாகவே முறைத்தான் அவன்.

அவளுக்குத் தான் சொன்னதையே எண்ணிச் சிரிப்புப் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது. அவனுக்குப் பயந்து அடக்கிக்கொண்டாள்.

“மோகனனையும் அப்பிடி சொல்ல இல்ல. ஆனா, யோசிச்சு பாருங்கோ, ஒரு பொம்பிளையின்ர சேலை விலகின போட்டோ போடுறது கூடாது தானே? அதைச் செய்யிற அளவுக்குப் போறதுக்கு அந்த மனம் எவ்வளவு அழுக்கா இருக்க வேணும். அந்தளவுக்கு நீங்க அவனை கவனிக்காம விட்டுட்டீங்க. அப்பிடி நீங்க விட்டா அவன் இன்னும் மோசமாத்தானே போவான். அதைத்தான் சொன்னனான்.” என்று, தன்மையாகவே எடுத்துச் சொன்னாள் அவள்.

அது உண்மை என்பதில் அவன் பேசாமலே இருந்தான்.

“முதல் இது என்ன பழக்கம், இந்தக் காலத்திலையும் கை நீட்டுறது. வாயால சொல்லுங்கோ, கேக்காட்டி அதுக்குத் தண்டனையா வேற செய்யுங்கோ. உங்கட கை நீண்டது இதுதான் கடைசியா இருக்க வேணும்!” என்றாள் அழுத்தமான குரலில்.

அவன் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். கன்னத்தில் பதிந்த பார்வை வருத்தத்தோடு நெற்றிக் காயத்தில் சென்று நின்றது. இன்று அவள் பிளாஸ்ட்டர் ஒட்டத் தேவை இருக்கவில்லை. ஆனால், நீலம் பாய்ந்திருந்த இடம் மெல்லிய கருப்புக்கு மாறியிருந்தது. தன் விரல்களால் அந்த இடத்தை வருடிவிட்டான். வருத்தத்தோடு அவளை ஒருமுறை பார்த்தவன் அதன் மீது தன் உதடுகளை ஒற்றி எடுத்தான். திரும்பத் திரும்ப. அவளாகத் தன்னைச் சுற்றிப் போட்டுக்கொண்ட அவன் கைகள் இப்போது தாமாகவே அவளை அணைத்துக்கொண்டன. கன்னம் வருடினான். மனதில் சுகம் பரவ அப்படியே இருந்துகொண்டாள் பிரமிளா.

“மாமாட்ட நான் அப்பிடி கதைச்சிருக்கக் கூடாதுதான். எடுத்து மன்னிப்பு கேக்கட்டா?”

அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளையே பார்த்தான்.

“இப்பிடி பாத்தா என்ன அர்த்தம்? சொல்லுங்கோவன்.”

“இல்ல வேண்டாம் விடு. அவரிட்ட நான் கதைக்கிறன்.” குரலைச் செருமிக்கொண்டு சொன்னான் அவன்.

“இல்ல. பிழையா கதைச்சது நான். அப்ப மன்னிப்பும் நான் தான் கேக்க வேணும். மற்றவைய மாதிரி என்ன செய்தாலும் மன்னிப்பு கேக்க மாட்டன் எண்டு நிக்கிற ஆள் நான் இல்ல.” என்றாள் கடைக்கண்ணால் அவனை நோக்கியபடி.

அவன் உதட்டோரம் மெல்லிய நகைப்பொன்று வந்தும் வராமலும் நின்றது. அதைப் பார்த்தபோது அவள் மனம் துள்ளிற்று!

“இப்ப நீங்க ஏதாவது கோவமா சொல்லோணும்.” கண்களில் வெளிச்சம் மின்னச் சொன்னாள் அவள்.

அவன் விளங்காமல் புருவங்களைச் சுருக்க, “கேக்க மாட்டன்! உன்னால என்ன செய்ய ஏலுமோ செய்! எண்டு நீங்க இப்ப சண்டைக்கு வரோணும். வந்தா தான் நீங்க. அப்பத்தான் நீங்க நோர்மலா இருக்கிறீங்க எண்டு அர்த்தம்.”

அதற்குமேல் பொறுக்க மாட்டாமல், “இப்ப என்னடியப்பா பிரச்சினை உனக்கு? மனுசன ஒரு நிலையில இருக்க விடவே மாட்டியா?” என்று சீறியவன் அதே வேகத்தோடு அவளின் இதழ்களைச் சிறை செய்தான். பிரமிளாவும் தடுக்கவில்லை.

இத்தனை வருடங்களாகத் தான் வகுத்த பாதையில் மட்டுமே பயணித்துவிட்டவன் இந்தளவு தூரத்துக்கு அவள் சொன்னதைக் காது கொடுத்துக் கேட்டதே மிகப்பெரிய மாற்றமாகத் தோன்றிற்று. அவன் மாறுவான். இனி அவள் சொல்வதையும் காது கொடுத்துக் கேட்பான் என்கிற நம்பிக்கையைத் தந்திருக்கிறானே. கணவனின் தேவைக்குத் தானும் இணங்கினாள்.


தொடரும்…

 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
ATBC வானொலி அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வழங்கிய பேட்டி. மிகவுமே சந்தோசமான தருணம் ஒன்று. நேரம் இருந்தா கேட்டு பாருங்கோ. என் எழுத்தை விரும்பி வாசிக்கும் அனைவருக்கும் நேரில் நன்றி சொல்லக் கிடைத்த மிக அருமையான தருணம்.

 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
அத்தியாயம் 44


ஒரு வழியாகத் தனபாலசிங்கம் வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தார். அப்படியே, தீபாவையும் திருகோணமலைக்கு அனுப்பிவைத்தான். இப்படி, இந்தப் பக்கம் மனைவி வீட்டுக்கான வேலைகளைக் கவனித்துக்கொண்டாலும் அந்தப் பக்கம் மோகனனை சவுதிக்கு அனுப்பிவைக்கும் காரியத்தையும் அவன் விட்டுவிடவில்லை.

அந்தச் சில நாட்களாக அறைக்குள்ளேயே அடைந்து கிடந்தான் மோகனன். அவன் என்ன நினைக்கிறான், என்ன மனநிலையில் இருக்கிறான் என்று கவனிக்க யாருமே விரும்பவில்லை. செல்வராணி தான் மனம் கேளாமல் உணவை மட்டும் கவனித்துக்கொண்டார். மகன் குணம் கெட்டவன் என்று மனதில் பதிந்துவிட்ட எண்ணம் அதைத் தாண்டி அவனோடு பேசவோ, அவனைத் தேற்றவோ விடவில்லை. பற்றற்றுப்போன உணர்வு.

இன்னும் மூன்று நாட்களில் அவன் கொழும்புக்குப் புறப்பட வேண்டுமாம் என்று அன்னை மூலம் அறிந்துகொண்ட மோகனன், அன்று இரவு வீட்டுக்கு வந்த கௌசிகனைத் தானே சென்று சந்தித்தான்.

“உங்களுக்கு ஒரு நியாயம் எனக்கு ஒரு நியாயமா அண்ணா?”

எந்த வெளிப்பூச்சும் இல்லாமல் நேரடியாகக் கேட்டவனை நிதானமாக அளவிட்டான் கௌசிகன். இந்தக் கொஞ்ச நாட்களாக வழித்து விடாத தாடி, கலைந்த தலை, சிவந்த கண்கள், கசங்கிய ஆடை என்று என்னவோ போலிருந்தான். அவன் இப்படியானதற்கு நீயும் உன் குணமும் தான் காரணம் என்று பிரமிளா சொன்னது நினைவில் மின்னி மறைய கோபத்தைக் காட்ட விரும்பாமல் அடக்கினான்.


“அண்ணிய உங்களுக்கு எப்பிடி பிடிச்சதோ அப்பிடித்தான் அண்ணா எனக்கும் தீபாவை பிடிச்சது. பிறகும் ஏன் என்னை மட்டும் குற்றவாளி ஆக்கி இருக்கிறீங்க. போட்டோ எடிட் செய்தது பிழைதான். பப்லிக்ல போடுவன் எண்டு வெருட்டினதும் பிழைதான். ஆனா செய்து இருக்க மாட்டன். திருகோணமலையில பாத்த முதல் நாளே என்னை அவள் விரும்பவே மாட்டாள் எண்டு தெரிஞ்சிட்டுது. அவள் எனக்குக் கிடைக்க மாட்டாளோ எண்டுற பயத்தில தான் வேற வழில அவளை என்னட்ட கொண்டுவர நினைச்சன். அதுக்கு அவள எனக்குக் கிடைக்கவே வழி இல்லாம செய்வீங்களா?”

பேச்சில் தெறித்த கோபம் தீபாவை அவனுக்கு உண்மையிலேயே பிடித்துத்தான் இருக்கிறது என்று உணர்த்திற்று. ஆனால் இதற்கு எதிர்காலம் இல்லையே!

“இல்ல.. என்னை விட இப்ப அந்தக் குடும்பம் உங்களுக்கு முக்கியமா போயிட்டுதா அண்ணா?” அவன் பதில் சொல்வதற்குள் அடுத்தக் கேள்வியையும் கேட்டிருந்தான் அவன்.

கௌசிகன் நிதானமாக ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டான். எதிரில் இருந்த இருக்கையைக் காட்டி, “இரு!” என்றான்.

“இல்ல! எனக்கு நீங்க பதிலை மட்டும் சொல்லுங்க!”

“முதல் விசயம் இது எப்பிடி என்ர குடும்பமோ அதேமாதிரி அதுவும் என்ர குடும்பம் தான்!” என்றதுமே அவன் முகம் கருத்துப் போயிற்று. நேற்று வந்த அவர்களும் கூடப்பிறந்த அவனும் ஒன்றா?

“ரெண்டாவது, அவளும் உன்ன விரும்பி இருந்தா கதையே வேற. பிரமி சொல்லியிருந்தாலும் ஏன் அவளுக்கு நான் வாக்கே குடுத்திருந்தாலும் உனக்குக் கட்டி வச்சிருப்பன். ஆனா இங்க தீபாக்கு வேற ஒருத்தனை பிடிச்சிருக்கு. அதைவிடத் தங்கட காதலை நிரூபிக்க ரெண்டுபேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாக்காம இத்தனை வருசமா பிரிஞ்சு இருக்கினம். இன்னும் ஆறு மாதத்தில நாங்க சேர்ந்திடுவோம் எண்டு நம்பிக்கொண்டு இருக்கிறதுகளை எப்பிடி பிரிக்கச் சொல்லுறாய்? இங்க மாறவேண்டியவன் நீதான். சவூதி போயிட்டு மூண்டு வருசம் கழிச்சு திரும்ப வரேக்க நீயே மாறியிருப்பாய். அதால பயணத்துக்கு ரெடியாகு!” என்று முடித்தான் தமையன்.

அவன் கசப்புடன் சிரித்தான். “சுத்தி சுத்தி என்ன விளக்கம் தந்தாலும் நீங்க சொல்ல வாறது, ‘உனக்கு அவள் இல்லை’ எண்டுறதைத்தான், இல்லையா அண்ணா?”

விளங்கிக்கொள்ளவே மாட்டேன் என்று நின்றவனை மிகுந்த கோபத்துடன் பார்த்தான் கௌசிகன். அப்போதும் என்னவோ சொல்ல வந்தவனைக் கை நீட்டித் தடுத்து, “நிப்பாட்டு காணும்! இனி நீ இதைப்பற்றி என்னோட கதைக்கக் கூடாது! நட!” என்றான் மிகுந்த கண்டிப்புடன்.

நொடி தமையனை வெறித்துவிட்டுப் பேசாமல் வெளியேறினான் மோகனன். இப்படி ஒரு திருப்பம் உண்டாகும் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அண்ணா எனக்காக நிற்பார் என்று முழுமையாக நம்பினான். அந்த நம்பிக்கை தான் எல்லைகள் தாண்டும் தைரியத்தைக் கொடுத்ததும். அவளுக்குத் தன்னைப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ அவள் தனக்குத்தான் என்பதில் அசையாத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தான். இன்றைக்கோ அவனின் நம்பிக்கை, ஆசை, கனவு எல்லாமே தரைமட்டமாயிற்று.

பிறந்ததில் இருந்து சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்ந்த தன்னை அரபு நாட்டுக்கு நாடு கடத்துகிறான் தமையன் என்கிற கொடுமை கூட அவனுக்குப் பொருட்டில்லாமல் போயிற்று. அவள் உனக்குத்தான் என்று ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லட்டும் இன்னும் மூன்று வருடங்கள் கூடுதலாகவே இருந்துவிட்டு வருகிறேன் என்றுவிட்டுப் போவான்.

அவர்கள் மோதிரம் மாற்றிக்கொண்டதும், வெகு இயல்பாக அவன் அவளை ஒற்றைக்கையால் அணைத்ததும், விசரி ஏனடி அழுகிறாய் என்று உரிமையாகக் கேட்டதும், அவள் வழிந்த கண்ணீருடன் அவனைப் பார்த்து முறுவலித்ததும் தான் காட்சிகளாக ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

அவன் நேசித்த பெண். கனவுகளில் கொண்டாடி மகிழ்ந்தவள் நிஜத்தில் இன்னொருவனின் கைகளுக்குள் இருந்ததைப் பார்த்த மனது காட்டுத்தீயாக அடங்காமல் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

அடுத்த நாளே அவனுக்குத் தேவையானவற்றைக் கொண்டுவந்து கொடுத்து மாலையில் ட்ரெயினுக்குப் புறப்படும்படி உத்தரவிட்டுவிட்டுப் போனான் கௌசிகன்.

ஏமாற்றம், ஆத்திரம், வெறுப்பு என்று சொல்லவியலாத உணர்வுகள் தாக்க விறு விறு என்று புறப்பட்டான். மகன் போகப்போகிறான், இனி மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகுதான் பார்க்க முடியும் என்றதும் கண்ணீருடன் நின்ற அன்னையிடம் சொல்லாமல், அமைதியாகக் கண்கள் கலங்க நின்ற தங்கையிடமும் விடைபெறாமல், “கவனமா போயிட்டு வா. அப்பா அங்க நிக்கிறார். உன்ன அனுப்ப வருவார்.” என்று இறுக்கமான குரலில் உரைத்த தமையனுக்கு ஒரு தலையாட்டலை கூடக் கொடுக்க முடியாமல் புறப்பட்டான்.

எல்லாம் வெறுத்த நிலை. இனி எனக்கு யாரும் வேண்டாம் என்ற உணர்வு. இவர்கள் யார் முகத்திலும் இனி முழிக்கவே கூடாது! ஆட்டோ ஒன்றை வரவழைத்திருந்தான்.

பிரதான வீதியில் ஏறிய ஆட்டோவில் நண்பர்கள் தொற்றிக்கொண்டபோதும் அவர்களோடு ஒரு வார்த்தை பேசினான் இல்லை. மனதில் ஒரு தீ. விழிகள் சிவந்திருக்க வீதியையே வெறித்திருந்தான்.

அப்போதுதான் அவர்கள் பட்டனர். அதுவரை, திசையறியாமல் நெஞ்சுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்த தீ, தன் பசிதீர்க்க இரை தேடிற்று!

ரஜீவனுக்கு ஒரு வயது கூடுதலாக இருந்தாலும் ரஜீவனும் தீபனும் சிறுவயதில் இருந்தே நண்பர்கள்தான். ரஜீவன் வேலைக்கு என்றும் தீபன் கம்பஸ் என்றும் போனபிறகு சந்தித்துக்கொள்ளச் சந்தர்ப்பங்கள் அமைவதில்லை. திடீரென்று நடந்த நிச்சயம், இன்று எதிர்பாராமல் கண்டவனைச் சீண்டி விளையாட வைத்தது.

“என்னடாப்பா சொல்லாம கொள்ளாம குடும்பஸ்தன் ஆகிட்டாய். சரி சொல்லு சொல்லு அடுத்தக் கட்ட பிளான் என்ன?” என்று வேண்டுமென்றே வம்பிழுத்தான் ரஜீவன். கூடவே தன் காதலுக்குத் தேவையானது ஏதாவது கிடைக்குமா என்கிற ரகசிய எதிர்பார்ப்பும்.

“அண்ணா! பகிடி செய்யாதீங்க.” என்று சிரித்துவிட்டு, “உண்மையா இப்பதான் பயமா இருக்கு. அக்கா என்னை நம்பி எல்லாருக்கு முன்னுக்கும் சேர்த்து வச்சிருக்கிறா. அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்த வேணும். தீபாக்கு திருகோணமலையிலேயே டீச்சிங் கிடைக்கும் எண்டு சொன்னவள். நானும் அங்கேயே தான் தேடிப்பாக்க போறன். ஒரு வருசம் அவே தாற பள்ளிக்கூடத்தில் வேலை செய்தா பிறகு நாங்க கேக்கிற இடத்துக்கு டிரான்ஸபர் தருவினம்.” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கையில், படார் என்று அவன் தலையிலேயே ஒன்று விழுந்தது.

மூளையே கலங்கிவிட்ட உணர்வு தீபனுக்கு. இருவருமே திகைத்துப் போயினர். யார், என்ன நடக்கிறது என்று உணரும் முன்னரே நான்கைந்து பேர் தீபனைச் சுற்றி வளைத்திருந்தனர்.

செய்வதறியாது திகைத்துவிட்டு, அவசரமாக ஃபோனை எடுத்து பிரமிளாவுக்கு அழைத்து, “அக்கா, இங்க தீபனுக்கு யார் எண்டு தெரியேல்ல. நாலஞ்சு பெடியள் சேர்ந்து அடிக்கிறாங்கள். ஓடிவாங்கோ!” என்று, இடத்தையும் சொல்லிவிட்டு அவனைக் காப்பாற்ற அந்தக் கும்பலுக்குள் புகுந்தான் ரஜீவன்.

கையில் கட்டையோடு இருந்த ஐவரோடு, தயாரும் இல்லாமல் கையில் எதுவும் இல்லாமல் இருந்த இருவராலும் சமாளிக்க முடியவில்லை. தீபனை கூட்டிக்கொண்டு ஓடுவோம் என்றாவது முயன்றால் முடியவே மாட்டேன் என்றது.

பிரமிளாவுக்கு முதலில் ஒன்றும் விளங்கவேயில்லை. விளங்கிய நொடி மனம் பதற கணவனுக்குத்தான் அழைத்தாள். “தீபனுக்கு யாரோ அடிக்கினமாம். கெதியா ஓடி வாங்க!” என்றுவிட்டு, இருந்த உடையோடே புறப்பட்டு ஓடினாள்.

கருப்பைச் சிசுவாகத் தீபன் உடலை குறுக்கிக்கொண்டு தரையில் கிடக்க, அவனைக் காப்பாற்ற முடியாமல் ரஜீவன் போராட, பார்த்த பிரமிளா பதறிப்போனாள். ஆட்டோவை அந்த இடத்திலேயே நிறுத்தி இறங்கி, தன்னை மறந்து தன் நிலையை மறந்து, “அவனை அடிக்காதீங்கடா!” என்று வேகமாக இடையில் புகுந்தாள்.

அவளும் ரஜீவனுமாகச் சேர்ந்து தீபனை இழுக்க, அவன் மீது வீசப்பட்ட கொட்டான் எந்த நொடியில் எப்படிப் பட்டது என்று தெரியாமலேயே, அவளின் வயிற்றில் பட்டது.

“என்ர அம்மா!” வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு தரையில் விழுந்தாள் பிரமிளா.

“அக்கா..”

“ஐயோ..” என்ற கூக்குரல்கள் ஓங்கி ஒலித்தன. சரியாக அந்த நேரம் சீறிக்கொண்டு வந்த கார், கிறீச்சிட்டபடி சுழன்று வீதியிலே குறுக்காக நிற்க, நெஞ்செல்லாம் நடுங்க பாய்ந்து வந்தான் கௌசிகன்.

அவன் தினம் தினம் கொஞ்சி விளையாடி மணிவயிற்றைப் பற்றிக்கொண்டு அந்தப் பக்கமும் இந்தப் பக்கமுமாகப் புரண்ட பிரமிளாவை, அப்படியே இழுத்து தன் மடிக்குக் கொண்டுவந்தான். “ரமி! ரமி இங்கப்பார். என்னைப் பாரடி! உனக்கு ஒண்டுமில்ல.. ரமி ரமி..” அவனுடைய கதறலும் பரிதவிப்பும் அவளின் செவிகளை எட்டவே இல்லை. வலி தாங்க முடியாமல் புழுவைப்போல் துடித்தாள். அவளின் கால்கள் நனையத் தொடங்கிற்று. அப்படியே அது நிலமகளையும் ஈரமாக்க ஆரம்பித்தபோது ஒரு நொடி அசைவற்றுப் போனான் கௌசிகன். அவன் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தி இருந்தது. “ரமி..!” அவன் பார்வை அவளின் வயிற்றுக்கு ஓடிற்று. எதுவுமே புலப்படாமல் கண்ணீர் மறைத்தது. பிஞ்சுப் பாதம் கொண்டு கால்தடம் பதித்திருக்கவேண்டிய அவளின் வயிற்றுச் சிசு இரத்தமாய் வீதியில் கரைந்துகொண்டிருந்தது.

மோகனனுக்குப் பதட்டத்தில் வியர்த்துக் கொட்டியது. பயத்தில் கைகால் எல்லாம் நடுங்கியது. சத்தமே இல்லாமல் தன் கோபத்தைத் தீர்த்துவிட்டுப் புகையிரதம் ஏற நினைத்தவன் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. வேகமாக ஆம்புலன்சுக்கு அழைத்தான். தன் பெயர் வெளியே தெரியாமல் மறைந்திருந்து தாக்கும் திட்டத்தை வகுத்தவன் அதை மறந்து தமையனிடம் ஓடிப்போனான்.

கௌசிகன் சுற்றுப்புறத்தை உணரும் நிலையில் இல்லை. உயிர் போவதுபோல் துடிப்பவளின் வலியை வாங்கிக்கொள்ள இயலாமல் அவளோடு சேர்ந்து தானும் துடித்தான்.

தன் வரவைச் சொல்லி இரைந்தபடி வந்த ஆம்புலன்ஸ் ஸ்ட்ரெச்சரில் தன் உயிரை அப்படியே வாரி எடுத்துக் கிடத்தினான். அவளைத் தூக்கியபோது கண்கள் சொருக தலை தரை நோக்கித் தொங்கியதைக் கண்டவன், “ரமீ…!” என்று கதறினான்.
 
Last edited:

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
ஆம்புலன்ஸ் மீண்டும் இரைந்துகொண்டு பறந்தது. ஆலமரம் ஒன்று விழுந்தாற்போல் சரிந்து விழுந்தான் கௌசிகன். ஐந்தும் கெட்டு அறிவும் கெட்டுப் போயிற்று. அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும்? எதுவும் புலப்பட மறுத்தது. அதே ஆம்புலன்சில் தீபனையும் ஏற்றி அனுப்பியதைக்கூட உணரமாட்டாமல் நின்றான்.

கண் முன்னே பரவிக்கிடந்த அவனுடைய மொத்த உயிரையும் தவிர வேறு ஒன்றும் புலப்படவேயில்லை. உள்ளம் மட்டும் ஐயோ ஐயோ என்று பதறியது. நெஞ்சு நடுங்கியது. கண் பார்வைக்கு எதுவுமே புலப்படவில்லை. அதுநாள் வரை எது எல்லாம் முக்கியம் என்று தூக்கிச் சுமந்தானோ அந்தப் பணம், பலம், செல்வாக்கு, கௌரவம் எல்லாமே அவனுடைய உயிர்களைக் காத்துத்தரும் வல்லமையற்றுப்போய் அவனை வேடிக்கை பார்த்தன.

அன்றைக்கு அவள் சொன்னது காதில் அறைந்தது. ‘நீங்களும் தோப்பீங்க.. தோல்வி உங்களுக்கும் வரும். உங்கட பலம், பணம், செல்வாக்கு என்ன இருந்தும் எதுவும் செய்ய முடியாம கண்ண கட்டி காட்டுல விட்டமாதிரி நிப்பீங்க’ என்று சொன்னாளே. இதோ, பைத்தியக்காரனைப்போல் தெருவில் நிற்கிறான். எது வந்து அவனுக்கு அவளைக் காப்பாற்றித்தரும்? அவனுடைய மகவை மீட்டுத் தரும்? எதுவுமே இல்லை.

“அண்ணா..”

விலுக்கென்று திரும்பினான் கௌசிகன். “ஏன்டா ஏன் இப்படி? அவள் உனக்கு நல்லது தானே செய்ய நினைச்சவள். அவளுக்குப்போய்.. உன்ன நம்பினேனேடா. என்ர தம்பி எண்டு நினைச்சேனேடா. அதுக்கு என்ர வாழ்க்கையையே அந்தரத்தில் தொங்க விட்டுட்டியேடா.. அப்படி உனக்கு நான் என்ன செய்தனான்?”

“அண்ணா..” மோகனனும் தாங்க முடியாமல் அழுதான். “சத்தியமா அண்ணிக்கு எதுவும் செய்ய நினைக்கேல்ல அண்ணா. இப்பிடி நடக்கும் எண்டு எதிர் பாக்கேல்லை அண்ணா. நீங்க என்ன சொன்னாலும் நான் செய்து இருக்கிறன். சரியோ பிழையோ என்ர அண்ணாக்காக எண்டு நிண்டு இருக்கிறன். அதே மாதிரி எனக்கு எண்டு வரேக்க நீங்க எனக்காக நிக்கேல்ல அண்ணா. அந்தக் கோபம் தீபனை பாத்ததும்..” சொல்லத் தெரியாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவனை ஒரு நொடி வெறித்தான் கௌசிகன். மனமெல்லாம் வெறுத்துப்போனது. இன்னுமே தனக்கான நியாயங்களை அடுக்கிக்கொண்டு இருந்தவனின் முகமே பார்க்க பிடிக்காமல் போயிற்று. கசப்புடன் அவனைத் தள்ளி விட்டுவிட்டு எழுந்து தள்ளாடியபடியே தன் காருக்கு நடந்தான்.

அதுவரை நேரமும் இந்த மோகனனை வெட்டிக் கண்ட துண்டமாக வீசினால் என்ன என்று கொதித்துக்கொண்டு நின்ற ரஜீவன் ஓடிவந்து, “திறப்பை தாங்கோ” என்று வாங்கிக்கொண்டு அவனையும் ஏற்றிக்கொண்டு வைத்தியசாலைக்குப் பறந்தான்.

அதன் பிறகான நிமிடங்கள் எல்லாமே போராட்டம் போராட்டம் போராட்டம் மட்டுமே! உள்ளே அவனுடைய உயிர்கள் துடிக்க வெளியே அவன் துடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

தீபனுக்கு காயங்கள் உண்டாகி இருந்தபோதிலும் ஆபத்தாக ஒன்றும் நடக்கவில்லை என்றதும் அவனை விட்டுவிட்டு இங்கே ஓடிவந்த ரஜீவனுக்கு அவனைக் கண்கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை. தன்னால் தானோ, தான் அழைத்துப் பிரமிளாவுக்குச் சொன்னதால் தானோ என்று அவனும் தனக்குள் மருகினான்.

நிமிடங்கள் நரகமாகக் கழிந்தன. அங்கும் இங்குமாக விரைந்த தாதிகள் நெஞ்சை நடுங்க வைத்தனர். சுவரோடு சுவராக அமர்ந்துவிட்டவனின் விழிகள் மூடியே கிடந்தது. ‘ரமி ரமி ரமி’ இதயம் ஜெபித்துக்கொண்டே இருந்தது. இரண்டு குரல்களைக் கேட்டுவிடச் செவிகள் மிகுந்த கூர்மையுடன் காத்திருக்க, சற்று நேரத்தில் வைத்தியர் மாத்திரமே வெளியே வந்தார்.

படக்கென்று விழிகளைத் திறந்து அவரையே பார்த்தான். விழி அகற்றாமல் இமை சிமிட்டாமல் அவரையே பார்த்தான். நல்ல செய்தி சொல்லிவிடு என்று அவன் இதயம் இறைஞ்சியது.

அவன் பார்வையைச் சந்திக்க வைத்தியர் சிரமப்பட்டார். தன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்து, அங்கு நின்ற தாதியிடம் தலையசைப்பில் கொடு என்றார். அவன் விழிகள் வேகமாக அந்தப் பெண்ணிடம் தாவிற்று. அவள் வந்து ஒரு குவியலை அவனிடம் நீட்டினாள். வேகமாக வாங்கினான் கௌசிகன். கண்கள் தானாகக் கலங்கிற்று. கையில் கிடந்த தாமரை தெளிவாகத் தெரியவே இல்லை. வேகமாகத் தன் சட்டையில் முகத்தைத் தேய்த்துக் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு விழிகளை நன்றாக விரித்துப் பார்த்தான்.

குட்டிக் குட்டிக் கைகளும் குஞ்சு கால்களுமாகப் பெண் பூ ஒன்று அவன் கையினில் படுத்துக் கிடந்தது. கண்ணோரம் கண்ணீர் வழிய, உதடு சிரிக்க அத்தனை நேரமும் அவன் துடித்த துடிப்புக்கு கிடைத்த ஆசுவாசமாக நெற்றியில் உதடுகளைப் பதித்து விழி மூடியவன் அப்போதுதான் ஒன்றை உணர்ந்தான். அவன் உதடுகள் குளிர்ந்தது. அவன் நெஞ்சு ஒருமுறை நடுங்கிற்று. பதட்டத்தோடு வைத்தியரை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்துப் பார்த்தான். அப்போதும் அதே குளிர்தான். நம்ப மாட்டாமல் நிமிர்ந்து வைத்தியரை வெறித்தான். அவனுடைய தொண்டைக்குழி ஒருமுறை ஏறி இறங்கிற்று.

ஆம் என்பதுபோல் தலையை அசைத்துவிட்டு, “சொறி!” என்றார் அவர்.

நம்ப மாட்டாமல் திகைத்தான் அவன். அப்போதுதான் குழந்தை ஆடாமல் அசையாமல் கிடப்பதே அவன் புத்திக்கு உரைத்தது. அப்படியே தன் வாரிசை மார்போடு ஏந்தியவனின் தேகம் குலுங்கிற்று! ஏன் ஏன் ஏன் இப்படி?

“கௌசிகன் ப்ளீஸ்! ரிலாக்ஸ்! எங்களால ஒரு உயிரை மட்டும் தான் காப்பாத்த முடிஞ்சது! சொறி!” என்றார் அவர் மெய்யான வருத்தம் தொனித்த குரலில்

எதையும் உணரும் நிலையில் இல்லை அவன். அடக்கமாட்டாமல் குலுங்கினான். தாதிப் பெண்ணிடம் அவனைக் கவனித்துக்கொள்ளும்படி கண்ணால் காட்டிவிட்டு, பிரமிளாவைக் கவனிக்கப் போனார் அவர்.

“அண்ணா பிளீஸ்.. அழாதீங்கோ!” தாதிப்பெண்ணின் கனிவான எந்த வார்த்தைகளும் அவனைச் சேரவே இல்லை.

“அக்காக்கு ஒரு ஆபத்தும் இல்லை அண்ணா. அதை நினைச்சு சந்தோசப்படுங்கோ..” எதைச் சொல்லி அவனைத் தேற்றுவது என்று தெரியாமல் எதை எதையோ பேசினாள் அந்தப் பெண்.

“எப்..பிடி? வயித்துக்கயேவா?” அங்கு வைத்தே அவ்வளவு இரத்தம் வெளியேறி இருந்ததே.

வயிற்றினுள் இருக்கும்போதே குழந்தை உயிர்வாழும் போராட்டத்தை ஆரம்பித்து இருந்தது. எவ்வளவோ விரைந்து சிசேரியன் மூலம் வெளியே எடுக்க முனைந்தும் முடியாமல் போனதை தந்தையாகத் துடிக்கிறவனிடம் எப்படிச் சொல்லுவாள்?

புரிந்தும் புரியாமலும் கண்களில் நீர் கோர்க்க தன் பெண்ணையே பார்த்திருந்தான். மிருதுவான வெள்ளைத் துவாலையில் பனிக்கட்டியாகக் கிடந்தாள் அவள். பட்டுப் போன்ற முகம். பிஞ்சு விரல்களின் நகங்கள் கூடப் பூவிதழ்களின் மென்மையோடு இருந்தது.

‘மிருதுளா’ வண்ணத்துப் பூச்சியின் இறகைப்போல மென்மையோடு கிடந்த அவன் பெண்ணுக்கு அவனே பெயர் சூட்டினான்.

“அந்த அக்கா முழிச்சிட்டா..” இன்னொரு தாதிப்பெண் ஓடிவந்து அவசரமாகச் சொன்னாள்.

துடித்து நிமிர்ந்தான் கௌசிகன். அவளிடம் எப்படிச் சொல்லுவான்? நீ சுமந்த குழந்தை இங்கே குளிர்ந்துபோய்க் கிடக்கிறது என்றா அல்லது அது வீதியிலேயே தன் உயிரை கரைத்துவிட இங்கே உடல் மட்டும் கிடக்கிறது என்றா? எப்படிச் சொல்லுவான்? நெஞ்செல்லாம் நடுங்கியது. அவளை எதிர்கொள்ளப் பயந்து கோழையாக அசையாமல் நின்றான்.

அதுவரை நேரமும் அவனருகிலேயே நின்று கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டு நின்ற ரஜீவன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டான்.

அவன் கையில் இருந்த குழந்தையை யாரோ வாங்கினார்கள். அவர்கள் நடக்க அவனும் போனான்.

மயக்கம் தெளிய நேரம் இருந்தாலும் அதற்கு முதலே விழிப்பு வந்திருந்தது பிரமிளாவுக்கு. நினைவுகள் மீளத் தொடங்கியதுமே, நெஞ்சில் பயமும் நடுக்கமும் பிடித்தது. “குழந்தை.. குழந்தை எங்க?” இதுதான் அவளின் உதடுகள் உதிர்த்த வார்த்தைகள்.

அறைக்குள் தாதி குழந்தையோடு வரவும் அவளின் விழிகள் அங்கே பாய்ந்தது. “தாங்க.. என்னட்ட தாங்க!” பயமும் நடுக்கமும் இருந்தாலும் பரபரப்புடன் எழுந்துகொள்ள முனைந்தவளின் தோளைத் தட்டிக்கொடுத்தார் வைத்தியர்.

“மிஸஸ் கௌசிகன். இது நீங்க தைரியமா இருக்க வேண்டிய நேரம். பிளீஸ் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்சா இருங்கோ. இப்பிடி நீங்க அசையிறது கூடாது. தையல் பிரிஞ்சிடும்.”

“சரி டொக்டர். ஆனா குழந்தையைத் தாங்கோவன். எனக்குப் பாக்கோணும். என்ன குழந்தை?” தாதி அருகில் வராமல் தள்ளியே நிற்க பரிதவித்துப்போனாள் அவள்.

“பெண் குழந்தை. ஆனாம்மா..”

“என்ன ஆனா?” நெஞ்சு நடுங்க அவரைப் பார்த்தாள்.

“சொல்லுங்க! என்ன ஆனா..” அவளுக்குள் ஒருவித ஆவேசம் பொங்கிற்று. சோர்ந்துகிடந்த மூளை துடித்துப்பதறி பயங்கரமான கணக்குகளைப் போட்டு அவளை நடுங்க வைத்தது.

கௌசிகன் அவளிடம் விரைந்தான். “என்ன சொல்லுறார் இவர்? என்ர பிள்ளையை என்னட்ட தர சொல்லுங்கோ!” அவனையும் அதட்டினாள் அவள்.

தொண்டையைச் செருமிவிட்டு, “குழந்தை பிறக்கேக்கையே உயிர் இல்லையம்மா.” என்றார் அவர்.

“என்ன?” ஒரு நொடி அவளிடம் அசைவில்லை. வேகமாகக் கணவனிடம் திரும்பினாள்.

“பொய் தானே.. அவர் சொல்லுறது பொய் தானே. கௌசி பிளீஸ் உண்மைய சொல்லுங்க. என்ர வயித்துக்க ஒரு நிமிசமும் சும்மா இருக்காம அசைந்த பிள்ளைக்கு எப்பிடி உயிர் இல்லாம போகும். உங்களுக்கும் தெரியும் எல்லா. நீங்க தடவினா மட்டும் அமைதியா இருக்குமே. இவர் பொய் சொல்லுறார். நான் நம்ப மாட்டேன். நம்ப மாட்டன்.. நம்பவே மாட்டேன்” என்றவள் அதற்குமேல் முடியாமல் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறினாள். அடி விழுந்ததே! அவளின் அடி வயிற்றிலேயே சரியாகப் பட்டதே! இரத்தம் வழிந்தோடியதே! கடவுளே.. அவன் விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகிற்று. யார் யாரைத் தேற்றுவது?

வெடித்துக் கதறியவளை கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்குள் வைத்தியருக்கும் தாதிக்கும் போதும் போதும் என்றாயிற்று.

“பாக்கிறது எண்டா ஒருக்கா பாத்திட்டு விடுங்கோ..” எத்தனையோ வருடத்து அனுபவம் இருந்தாலும் இப்படியான துயர் மிகுந்த பொழுதுகளைக் கையாள்வதற்குள் அந்த வைத்தியரும் மிகவும் சிரமப்பட்டுப்போனார்.

“இல்ல.. இல்ல.. நான் பாக்க மாட்டன்.. என்னால பாக்கேலாது. என்ர குழந்தையை எனக்குத் தெரியும். அது உயிரோட என்ர வயித்துக்கையே இருக்கட்டும். நான் பாக்க மாட்டன்.” கண்ணை மூடிக்கொண்டு கதறியவளை கௌசிகனின் அணைப்போ, ஆறுதல் வார்த்தைகளோ தேற்ற முடியாமல் தோற்றுப் போனது.


தொடரும்..

இதுதான் எழுதப் போறன் எண்டுறது எப்பவோ தெரியும். ஆனா எழுத கையும் வரேல்ல மனமும் வரேல்ல. வேற எப்பிடியாவது மாத்துவமா எண்டு யோசிச்சு யோசிச்சு மண்டை வெடிச்சதுதான் மிச்சம். ஆரம்பம் கதையை கற்பனை செய்யேக்க ஈஸியா செய்திட்டன் போல. அதை வார்த்தைகளா வடிக்கிறதுக்குள்ள எனக்கு போதும் போதும் எண்டு ஆகிட்டுது. இந்த அத்தியாயம் உங்கட மனதை புண்படுத்தி இருந்தா தயவு செய்து மன்னிச்சுக்கொள்ளுங்கோ. இனி இப்பிடி யோசிக்கிறதே இல்ல எண்டு முடிவு செய்து இருக்கிறன்.

 
Last edited:

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
அத்தியாயம் 45


தன்னைத் தனிமைச் சிறையில் போட்டுப் பூட்டியிருந்தான் கௌசிகன். அவளைப் பார்த்து இரண்டு நாட்களாயிற்று. அன்று, அடிபட்ட மானாகக் கதறியவளை கண்ணீருடன் அணைத்தபோது ஒரே உதறலில் உதறித் தள்ளியிருந்தாள் அவள்.

அதிர்ந்துபோனான் அவன். அவளுக்குள் அப்படியொரு பலம் உண்டு என்று அன்றுதான் அறிந்துகொண்டான். மனத்தைப் பயம் கவ்வ, “ரமி!” என்று, மீண்டும் அவளின் தோளைத் தொட முயன்றபோது அவனை விட வேகமாகத் தட்டிவிட்டாள் அவள். அவன் முகமே பார்க்கப் பிடிக்காதவளாக திரும்பிக்கொண்டு குமுறிக் குமுறி அழுதவளை, அவனால் பார்த்துக்கொண்டு நிற்க மட்டுமே முடிந்தது.

அவன் பயந்தது போலவே அவளின் கோபம் அவன்மீது திரும்பிவிட்டதே! ஆனால் இழப்பு அவனுக்கும் தானே. ஒற்றை நாளில் தலைகீழாக மாறிவிட்ட தன் உலகத்தை இனி எப்படி கையாள்வது என்று தெரியாது திகைத்தான் கௌசிகன்.

அவன் தோளில் மெதுவாகத் தட்டிய வைத்தியர் வெளியே வரும்படி சொல்லிவிட்டு நடந்தார். தனியாகச் சென்றதும், “கொஞ்ச நாளைக்கு இங்க வாறதை தவிர்த்தா நல்ல கௌசிகன்.” என்றார் அவர்.

அடிபட்ட பார்வை பார்த்தான் அவன்.

“சொறி கௌசிகன். உங்கட மனது எனக்கு விளங்குது. ஆனா அவா மனதாலையும் உடம்பாலையும் மிக மோசமா காயப்பட்டு இருக்கிறா. வயித்தில தையல் போட்டிருக்கு. ப்ளட் நிறைய வெளியேறி இருக்கு. இந்த நேரம் இப்பிடி அழுகிறது கூடாது. அவவின்ர உடம்பும் மனசும் தேறுற வரைக்கும் நீங்க கொஞ்சம் விலகி நிண்டா நல்லம். அதுக்குப் பிறகு ஆற அமர இருந்து கதையுங்கோ. சில காயங்களுக்கு காலம் மட்டும் தான் மருந்து.” அவனுக்கும் புரிந்தது. அதனால் தான் வலிக்க வலிக்க விலகி நிற்கிறான். ஆனால் அவன்? அவனின் காயத்துக்கு அவளைத் தவிர யாரால் மருந்திட முடியும்?

விசயம் அறிந்ததும் தீபா ஓடி வந்தாள். தான் பிரமித்துப் பார்த்த அந்தப் பெரிய வயிறு காணாமல் போயிருக்க பிடுங்கி எறிந்த கொடியைப் போல் கட்டிலில் கிடந்த தமக்கையைக் கண்டதும் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு கதறித் தீர்த்தாள். சரிதாவும் தனபாலசிங்கமும் தம் வேதனையை விழுங்கவும் முடியாமல் பெண் படுகிற பாட்டைத் தாங்கவும் முடியாமல் துடியாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தனர். ரஜீவனோ பிரமிளாவின் முகத்தையே பார்க்க மறுத்தான். எல்லாம் அவனால். அவன் அழைக்காமல் இருந்திருக்க வந்திருக்க மாட்டாளே. குழந்தை தப்பியிருக்குமே. தன்னையே மன்னிக்க இயலாதவனாக நின்றவனோடு சென்று தீபனைப் பார்த்தாள் தீபா.

தலையில், கையில், காலில் என்று கட்டுப்போட்டு கிட்டத்தட்ட ஒரு மம்மியைப்போல் கிடந்தவனைக் கண்டு மௌனமாகக் கண்ணீர் உகுக்க மட்டுமே முடிந்தது அவளுக்கு.

எல்லோருக்குமே எதற்கென்று அழுது தீர்ப்பது என்று தெரியாத நிலை! தமையனின் முகத்தில் முழிக்கப் பயந்து யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல் தன் தலைவிதியை நொந்தபடி புகையிரதம் ஏறியிருந்தான் மோகனன்.

உடலின் வலி ஒன்றுமே இல்லை என்பதுபோல் நெஞ்சு முழுக்க புண்ணாகிக் கிடந்தது பிரமிளாவுக்கு. ஐயோ ஐயோ என்று ஒரு பரிதவிப்பு நிரந்தரமாகவே தங்கிப் போயிற்று. ஒன்பது நீண்ட நெடிய மாதங்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கனவுகளோடும் கற்பனையோடும் அவளுக்குள் வளர்ந்த குழந்தை. இன்று இல்லையாம்? இதை எப்படி நம்புவது?

பொக்கை வாய் சிரிப்பை, பால் வடியும் முகத்தை, கற்கண்டு கண்களை, செப்பு இதழ்களை எல்லாம் பார்க்கவே முடியாதா?

முத்து நகைக்காய், மழலைச் சொல்லுக்காய், தத்தித் தாவும் அழகுக்காய் காத்திருந்தாளே.

தந்தையின் தலை வருடலில் மெல்ல விழிகளைத் திறந்தாள். “அழாத அம்மாச்சி. ஏற்கனவே புண்ணா இருக்கிற உடம்பம்மா.” விழிகளில் தன்னிச்சையாக நீர் கோர்க்க, விம்மினாள் அவள்.

“கடவுள் போடுற கணக்கெல்லாம் எங்களுக்கு விளங்குறேல்ல செல்லம். இந்தக் குழந்தை எங்களிட்ட இருக்கிறத விட தன்னட்ட இருக்கிறதுதான் நல்லம் எண்டு அந்த நல்லூரான் நினைச்சிருக்கிறான் போல. அதுதான் அவனே கொண்டு போய்ட்டான். நீ அழாத!” எத்தனை அன்பு வார்த்தைகளைப் பகிர்ந்தாலும் சுமந்தவளின் துன்பத்தை யாரால் வாங்கிக்கொள்ள முடியும்?

அவர் வெளியே வந்தபோது செல்வராணி கணவரோடு ஓட்டமும் நடையுமாக வந்துகொண்டிருந்தார். கண்டவரின் முகம் வாழ்வில் முதன் முறையாகக் கடுத்தது. பிரமிளாவைப் பார்க்கச் செல்லவிடாமல் தடுத்தபடி, “எங்க வந்தனீங்க?” என்றார் இறுக்கமான குரலில்.

“அண்ணா.. பிரமிய ஒருக்கா எண்டாலும் பாக்க விடுங்கோவன்?” மகனின் உத்தரவின் பெயரில் எட்டிப் பார்க்காமல் இருந்தவர் அதற்குமேல் முடியாமல் ஓடி வந்திருந்தார்.

முற்றிலுமாக மறுத்தார் தனபாலசிங்கம்.

“இதுவரைக்கும் நீங்க பாத்ததும் போதும். உங்கட வீட்டுக்கு என்ர பிள்ளையை தந்திட்டு நான் பட்ட பாடும் போதும். இனியும் ஏலாது! வேணாம் இது சரிவராது எண்டு படிச்சுப் படிச்சு சொன்னனே. கேட்டீங்களா? வாயும் வயிறுமா இருந்தவளை இப்படி சிதைச்சுப் போட்டீங்களே.. நீங்கள் எல்லாம்.. தயவு செய்து போய்டுங்க. எதையாவது சொல்லி திட்டப்போறன்.” எவ்வளவு கெஞ்சியும் இறங்கி வராமல் அவர்களைத் துரத்திவிட்டார் தனபாலசிங்கம்.

கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரங்கள் கழிந்த நிலையில் பிரமிளாவின் உடல்நிலை சற்றே தேறியிருந்தது. வீட்டுக்குப் போகலாம் என்று அனுமதியளித்தார் வைத்தியர்.

இத்தனை நாட்களும் ஓய்விலேயே இருந்துவிட்டு இறங்குவதற்கு வைத்தியசாலையின் படிகளில் கால் வைத்தபோது அவளுக்குச் சற்றே தள்ளாடியது. துணைக்கு அப்பாவின் கையை தேடியவளை இரண்டு கரங்கள் அப்படியே அள்ளிக்கொண்டன. திகைத்துத் திரும்பினால் கௌசிகன். பாறை முகத்துடன் அவனும் அவளைத்தான் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். என்ன சொல்வது என்று தெரியாது திகைப்புடன் பார்த்தவளை அப்படியே தூக்கிக்கொண்டுபோய் அவர்கள் வரவழைத்திருந்த காரின் பின் பக்கம் அமர வைத்தான்.

நிமிரும் முன் அவளின் விழிகளுக்குள் ஆழ்ந்து பார்த்துவிட்டு நிமிர்ந்து, “பாத்துக் கொள்ளுங்கோ!” என்று, தனபாலசிங்கத்திடம் சொல்லிவிட்டு வேகமாகச் சென்று மறைந்தான்.

நாட்கள் ஒருவித மௌனத்திலேயே கரைந்தன. வீட்டில் இருந்த மூவருமே ஒருவர் மற்றவரோடு மனம் விட்டுப் பேச, தம் மனதின் துயரைப் பகிர்ந்து கொள்ளவே பயந்தனர். ரஜீவன் தான் கூடவே இருந்து தேவையானவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டான். “நீ வேலைக்கு போகேல்லையா?” என்று ஒரு நாள் தனபாலசிங்கம் கேட்டபோதும் ஏதோ சொல்லி மழுப்பி இருந்தான்.

ஒரு நாள் அங்கு வந்தான் கௌசிகன். அவனைப் பார்த்த சரிதாவின் பெற்ற வயிறு பற்றி எரிந்தது. அதே நிமிர்வு. அதே ஆஜானுபாகுவான தோற்றம். கண்களின் கூர்மை, நடையின் வேகம் என்று அவனிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஆனால் அவரின் மகள் பாதியாகிப் போனாளே. உடம்பையாவது அவர் மெல்ல மெல்ல தேற்றிவிடுவார். மனதை? வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் தனக்குள்ளேயே போட்டு மருகுவதும் கண்ணீர் உகுப்பதுமாக இருப்பவளை என்ன செய்வார்?

ரஜீவன் மூலம் அவள் வீட்டின் பின்னுக்கு இருப்பதை அறிந்து அங்கு நடந்தவனை தனபாலசிங்கத்தின் பேச்சு தடுத்து நிறுத்தியது.

“திரும்பவும் அவளை சிதைச்சு போடாதீங்கோ! எங்களுக்கு எங்கட மகளாவது வேணும்!” என்றார் அவனின் முகம் பாராது.

ஒரு சொல் பொறுக்காதவன் அவன். அவர் அவன் முகம் பார்ப்பதே பாவம் என்பதுபோல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு யாருக்கோ சொல்வதுபோல் சொன்னார். ஒரு முறை விழிகளை இறுக்கி மூடித் திறந்துவிட்டு, “சரி!” என்றுவிட்டுப் போனான் அவன்.

வீட்டின் பின்னால் ஒரு மரத்தின் கீழே தகப்பனின் சாய்மனை கதிரையில் சுருண்டிருந்தாள் பிரமிளா. போர்வை ஒன்றினால் தன்னை போர்த்திக்கொண்டு மரத்தில் தலை சாய்த்திருந்தவளின் விழிகள் இலக்கற்று எங்கோ வெறித்திருந்தது.

 

நிதனிபிரபு

Administrator
Staff member
அங்கிருந்த இன்னொரு நாற்காலியை அவளுக்கு முன்பாக போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்தான். அப்போதும் அவளின் மோனம் கலையக் காணோம்.

“ம்க்கும்..”

அவனுடைய செருமலில் திரும்பினாள் பிரமிளா. கண்முன்னே அமர்ந்திருப்பவன் அவளின் இத்தனை வேதனைகளுக்கும் சொந்தக்காரன். அவளின் நிம்மதி, சந்தோசம், அமைதியான வாழ்க்கை அனைத்தையும் பறித்துக்கொண்ட பொல்லாதவனாகத் தெரிந்தான். அதற்குமேல் அவனைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள்.

அவ்வளவு நேரமாய் அடக்கிக்கொண்டிருந்த துக்கமெல்லாம் அவன் முன்னிலையில் பலமடங்காகப் பெருகி தொண்டையை அடைத்தது.

கௌசிகனும் அவளைத்தான் பார்த்தான். கசங்கிய நைட்டி, வாரப்படாத தலை, காய்ந்த முகம், வறண்ட உதடுகள் என்று அவன் நெஞ்சிலும் துக்கம் பெருகிற்று. அவன் பார்த்துப் பார்த்து ரசித்த மணிவயிறு வற்றி போயிருந்தது. அவனுடைய குழந்தை உதிரமாய் கரைந்தோடிய காட்சி நெஞ்சுக்குள் வந்துநின்று மூச்சுக்காற்றை அடைத்தது.

மெல்ல நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அவளின் கரத்தைப் பற்றப் போனான்.

“என்ன தொடாதீங்க!” சினத்துடன் சீறியவளின் குரலில் நடுக்கம். வெடித்த அழுகையை அடக்கியதில் விரிந்த நாசியையும், அழுத்தி மூடியதால் நடுங்கிய உதடுகளையும் கண்டுவிட்டு வலுக்கட்டாயமாக அவளை இழுத்துத் தன் மார்பில் சாய்த்துக் கட்டிக்கொண்டான் அவன்.

அந்தக் கணத்தில் உடைந்து கதறினாள் பிரமிளா.

“என்ர பிள்ளையை கொன்றுட்டிங்களே..” ஒற்றை வரிதான். மொத்தமாய் அவனைச் சாய்த்தாள் அவள். அதை ஜீரணிக்க முடியாமல் விழிகளை இறுக்கி மூடிக்கொண்டான் கௌசிகன்.

பதறிக்கொண்டு ஓடிவந்த பெற்றவர்கள், இத்தனை நாட்களாக ஊமையாகவே இருந்தவள் இன்று அவன் கைகளில் தான் உடைந்து அழுகிறாள் என்கிற உண்மை புலப்பட, கண்ணீரும் அதிர்வுமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துவிட்டு அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்தனர்.

அவளை அழவிட்டான் கௌசிகன். தன் துக்கத்தை அப்படியே விழுங்கிக்கொண்டு வெளியே எதையும் காட்டாமல் அவளின் முதுகை, தலையை என்று வருடி விட்டுக்கொண்டே இருந்தான். மெல்ல மெல்ல அவள் ஓய்ந்தாள். தான் இருக்கும் நிலை உணர்ந்து அவள் விலக முயன்றபோது தடுக்காமல், “தவறினது என்ர பிள்ளையும் தான்.” என்றான் அவன் மனத்தாங்கலோடு.

அதற்குப் பதிலிருக்கவில்லை அவள். அழுது தீர்த்ததாலோ என்னவோ ஓய்ந்துபோய் இருந்தாள். அவள் அழுதுவிட்டாள். அவன்? நிறைய நாட்களுக்குப் பிறகு கிடைத்த அவளின் அருகாமையே போதும் என்பதுபோல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நேரமானது. அவன் புறப்பட வேண்டும். நிறைய பேச நினைத்தான். ஆனால், வாயைத் திறக்கவே பயந்தான்.

சொல்லிக்கொண்டு நல்லபிள்ளையாகப் புறப்பட்டான். அடுத்த நாளும் வந்தான். மெல்லிய தெளிவு இருந்தது அவளிடம். தனபாலசிங்கம் இன்று ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. சாப்பிட்டியா, மருந்து போட்டியா போன்ற சாதாரண கேள்விகள் தான். ஆனால், அவளைப் பார்த்தபடி, வலுக்கட்டாயமாக அவளைத் தன்னோடு பேச வைத்தபடி கழியும் அந்தப் பொழுது அத்தனை நாட்களாக ஆறாமலேயே கிடந்த அவன் மனதுக்கு பெரும் மருந்து தடவிற்று.

அன்றும் நேரமானதும் புறப்பட அவன் எழுந்துகொண்டபோது, “தயவு செய்து என்னை விட்டுடுங்க. இன்னும் என்னால எதையும் இழக்க ஏலாது.” என்றாள் அவள் அவன் முகம் பாராது.

“விட்டுடுங்க எண்டா என்ன அர்த்தம்?” வரவழைத்துக்கொண்டு நிதானத்துடன் கேட்டான் அவன்.

“நீங்க என்ன அர்த்தம் எடுத்தாலும் சரிதான். என்னை விட்டுடுங்க.”

“அப்பிடியெல்லாம் விடேலாது!”

வேகமாகத் திரும்பியவளின் விழிகளில் பெரும் சீற்றம். “விடாம? கூடவே வச்சு கொஞ்சம் கொஞ்சமா கொல்ல போறீங்களா?” என்றவளை, துடித்துப்போய் பார்த்தான் அவன்.

மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டு பேசினான். “ஏன் இப்பிடியெல்லாம் கதைக்கிறாய் பிரமி? எனக்கும் தான் கவலை இருக்கு. நானும் தான் தினம் தினம் துடிக்கிறன். முதல் நடந்ததில என்ர பிழை என்ன எண்டு சொல்லு?”

“என்ன பிழையா? நடந்தது எல்லாத்துக்கும் நீங்கதான்.. நீங்க மட்டும் தான் காரணம். நீங்க செய்த பாவமும் பழியும் தான் என்ர தலையில வந்து விடிஞ்சிருக்கு. ரஜீவனுக்கு நீங்க செய்த கொடுமை எல்லாம் பாத்திட்டு இதுக்கு நீங்க நல்லா அனுபவிக்க வேணும் எண்டு நிறையத்தரம் நினைச்சிருக்கிறன். ஆனா, அந்தக் கண் கெட்ட கடவுள் என்னையும் சேர்த்துத் தண்டிப்பார் எண்டு நினைக்கவே இல்லை! இனியும் என்னால உங்கட பாவம் பழி எல்லாத்தையும் சுமக்கேலாது. என்னை விட்டுடுங்க!” என்றாள் முடிவாக.

சற்று நேரம் அவனிடம் பேச்சே இல்லை. அவளும் அவனைப் பொருட்படுத்துவதாக இல்லை. முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். சற்றுப் பொறுத்து அவளின் முகத்தைத் தன்னை நோக்கித் திருப்பினான். “இந்த ஜென்மத்தில் உனக்கு வேற வழி இல்ல. சாகிற வரைக்கும்.. அது நானோ நீயோ. என்ர பாவம் பழி எல்லாத்தையும் என்னோட சேர்ந்து நீதான் சுமக்கவேணும்.” என்றுவிட்டு எழுந்து போனான் அவன்.



தொடரும்..

 
Status
Not open for further replies.

Google Typing

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.

Latest posts

Top Bottom