Month: May 2017

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 10

Posted on

 

romanticcouplesilhouettewall2mob-com_42391-cprw

 

அழகான முன்மாலை பொழுது! கண்ணாடி முன் நின்றிருந்தாள் யாமினி. தன்னைத்தானே ரசித்தபடி. ஆமாம்! தன்னைத்தானே ரசித்தபடிதான்! அதுநாள் வரை அவளுக்கு அப்படி ரசிக்க என்ன.. நன்றாக இருக்கிறேனா என்று பார்க்கக்கூடத் தோன்றியதில்லை. இன்றோ ஆசையாசையாக ரசித்தாள்!

தலைக்கு குளித்து, ட்ரையரில் முடியை காயவைத்ததில், விரிந்து நின்ற கருங்கூந்தலில் வட்டமுகம் மலர்ந்து நின்றது. கனவுகளை சுமந்த விழிகள்.. அழகான நாசி.. எப்போதும் நிரந்தரமாக தங்கிவிட்ட இதழோரச் சிரிப்பு.

‘நான் இவ்வளவு வடிவா?’ அவளால் நம்பவே முடியவில்லை!

இன்னுமே ஊன்றிப் பார்த்தாள். அழகாகத்தான் தெரிந்தாள். மனதுக்கு சந்தோசமாயிருந்தது!

சங்குக் கழுத்தில் தொங்கிய தாலி.. தன்னை இப்படியெல்லாம் மாற்றிப்போட்டது யார் என்று சொல்லிற்று! மனமெங்கும் பூரிப்பு! கண்ணாடியில் தன்னையே பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

ஆர்வத்தோடு, முதுகெங்கும் பரவிக்கிடந்த கூந்தலை கொஞ்சமாக எடுத்து கிளிப் போட்டு விரித்துவிட்டாள். கண்ணுக்கு மெலிதாக மையிட்டு இமைகளுக்கும் சற்றே காஜலை தடவிக்கொடுத்தாள். சிவந்த இதழ்களுக்கு லிப் க்ளோஸ் மட்டுமே போதுமாயிருந்தது! நெற்றியில் அழகாக வட்டமாக திலகத்தை வைத்துக்கொண்டு, கண்ணாடியில் தன்னை அப்படியும் இப்படியுமாக திரும்பிப் பார்த்தவளுக்கு தன் உருவத்தில் அத்தனை திருப்தி!

“யாமினி..! போவமா?” கேட்டுக்கொண்டே வந்த விக்ரம், அவளை பார்த்ததுமே அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

சும்மா காற்றாட நடக்க என்று அணிந்துகொண்ட பாவாடை சட்டைதான். ரோஜா வண்ண பாவாடைக்கு வெள்ளை நிறத்தில் சட்டை. கழுத்தில் அவன் அணிவித்துவிட்ட தாலியோடு கூடவே கழுத்தை சுற்றி பூக்கள் பூத்தது போன்ற குட்டி நெக்லசும் அதற்கு பொறுத்தமாய் அதே பூ வடிவ காதணியும் அணிந்து நின்றவளை கண்டவனின் கண்களில் ரசனை படர்ந்தது.

எப்போதும் அவனுக்கு சொந்தமான அந்த புன்சிரிப்புடன், அவளை நோக்கி புருவங்களை ஒருமுறை ஏற்றி இறக்கினான் ‘சூப்பர்!’ என்பதாக!

உள்ளம் துள்ளிற்று அவளுக்கு! இது போதும்! இந்த ஒற்றை பாராட்டு பார்வைக்காக தானே அவள் பார்த்துப் பார்த்து தயாரானதே!

உற்சாகத்தோடு, “நான் ரெடி! வாங்கோ போவம்..” என்றபடி அவனோடு நடந்தாள்.

சந்தனா கிண்டர் வண்டிலில் அமர்ந்துகொள்ள, அவளுக்கு குடிக்கத் தேவையான ஜூஸ், துடைக்க பேப்பர், டயப்பர், விளையாட பந்து சகிதம் அடங்கிய பாக்  வண்டிலுக்கு கீழே குடிபுகுந்தது! மெல்லியதாய் வீசிக்கிக்கொண்டிருந்த வெயில் அவளுக்கு படாமலிருக்க, குட்டி குடையை விரித்துவிட்டான் விக்ரம்!

அவள் வண்டிலை தள்ள, “இங்க தா” என்று தான் வாங்கிக்கொண்டான்.

மாலைப்பொழுது. இளம் வெயில், கேசம் கலைத்து விளையாடிய காற்று. மகள் கணவன் என்று குடும்பத்தோடு நடக்கையில்தான் உணர்ந்தாள், வாழ்க்கை இத்தனை ரம்யமானதா?

நினைத்தே பார்த்ததில்லை அவள்!

பார்க்கும் இடமெல்லாம் ரம்யமாய் தோன்றிற்று!

வாழ்க்கை இப்படியெல்லாம் வண்ணமயமிக்கது என்பதெல்லாம் அவள் அறியாதது!!

“கோயிலுக்கு போயிட்டு போவமா?”

என்னவோ இந்த சந்தோசமான வாழ்க்கையை தந்த கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் போலிருந்தது.

அவள் ஆசையாக கேட்டபிறகு மறுப்பானா விக்ரம்?

கூட்டிக்கொண்டு போனான். அந்த தெய்வத்திடம் கணவனோடு நின்று கை கூப்பியபோது மனம் நிறைந்தே போயிற்று!!

கோவிலால் அப்படியே கடற்கரைக்கு போனார்கள்.

கடலை கண்டதும் அதன் அலைகளை விட உற்சாகமாக துள்ளத் தொடங்கினாள் சின்னவள்.

விளையாட கொண்டுவந்த பந்தை எடுத்துப் போட்டதுமே அதைப் பிடிக்க ஓடினாள் அவள்.

அவளருகே சென்று, “குட்டிம்மா.. அம்மாக்கு போடுங்க..” என்றாள் யாமினி.

சின்னவளும் தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் தூக்கிப் போட, இவள் பிடிக்க முதல் நடுவில் பாய்ந்து அதனை கைப்பற்றினான் விக்ரம்.

யாமினி அவனை முறைக்க, விளையாட்டுக்குள் நடந்துவிட்ட இந்தக் குட்டி விளையாட்டில் சின்னவளுக்கு குதூகலமோ குதூகலம்!! கிக்கிக்கிஈ என்று பச்சரிசிப் பற்களை காட்டித் துள்ளியது!

“சரி..! நீங்க எனக்கு போடுங்க நான் குட்டிக்கு போடுறன்” என்று அவனையும் ஆட்டத்தில் சேர்த்தாள் யாமினி.

தன் குறும்புச் சிரிப்பால் அவளை சீண்டிக்கொண்டே, “செல்லம்மாக்கு வேணுமா பந்து இல்ல அம்மாக்கு குடுக்கவா?” என்று பந்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு இருவர் பக்கமும் ஆட்டம் காட்டினான் விக்ரம்.

சின்னவள் விடுவாளா?

“எனக்கு.. எனக்கு!” என்று துள்ள, இவளிடம் திரும்பி பார்வையால் சீண்டிவிட்டு மகளுக்கு பந்தை போட்டான் விக்ரம்.

இடுப்பில் கைகளை ஊன்றி இவள் முறைக்க, அவள் மகளுக்கோ தாயை கழட்டிவிட்டு தகப்பன் தன்னோடு கூட்டணி வைத்துக்கொண்டதில் அத்தனை ஆனந்தம்.

“கிக்கீ..” என்று பச்சரிசிப் பற்களை காட்டியபடி தகப்பன் போட்ட பந்தை எடுத்துவந்து அவனுக்கு வீச,

‘துர்ர்ர்ரோகி!’ என்று மகளையும் முறைத்தாள் யாமினி.

பாசம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக அம்மாவையே கழட்டிவிடும் அளவுக்கா பாசம் இருப்பது?

நோ! கூடாது! விடக்கூடாது!

விக்ரம் மகளுக்கு பந்தை எறிய, அதை அவனைப்போலவே நடுவில் பாய்ந்து பிடிக்க எண்ணி இவள் பாய, அதை எதிர்பார்த்தவனோ அவள் இடுப்பில் கைகளை போட்டு ஒரே தூக்காக இவளை தூக்கி அந்தப் பக்கம் வைத்துவிட்டான்!

‘இப்ப என்ன நடந்தது இங்க?’ மலங்க மலங்க விழித்தாள் யாமினி!

தகப்பனின் வீரதீரச் செயலில் அவள் பெண் உருண்டு பிரண்டு சிரிக்க, ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது அவளுக்கு!

“இண்டைக்கு விடுறேல்ல!!” வீராவேசமாக விக்ரமை நெருங்கி, அவனிடமிருந்து பந்தை தட்டிப் பறிக்க முயல, அவனோ மகளுக்கும் போடாமல் அந்தக் கை மாறி இந்தக் கை என்று அவளுக்கு விளையாட்டுக் காட்டினான்.

இவளும் அந்தக் கைக்கு மாறி இந்தக் கைக்கு என்று தொங்கித் தொங்கி பிடிக்க முனைந்துகொண்டிருந்தாள்.

எங்க பிடிக்கிறது? அவன்தான் லைட் போஸ்ட்டருக்கு வைக்கிற ஏணி மாதிரி வளர்ந்து நின்றானே!

இதில் பந்தை வேறு தலைக்கு மேலே தூக்கிப் பிடித்தால்?

“இண்டைக்கு பறிக்காம விடமாட்டன்!!”

“ஓ…..!! எங்க பிடி பாப்பம்?” அவன் பெரிதாக ஒன்றுமே செய்யவில்லை. கைக்கு கை பந்தை மாற்றுவது மட்டும் தான்!

வெகு மும்முரமாக அங்குமிங்கும் துள்ளித் துள்ளி பந்தை பிடிக்க முனைந்தவளையே சிரிப்போடு ரசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

“மரியாதையா தாங்கோ..!” விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள்.

“சரி! தாரன்! அதுக்கு முதல் நான் உன்ன காதலிக்கிறன் எண்டு டொச்சுல சொல்லு, அப்ப தாரன்.” பேரம் பேசினான் அவன்.

‘என்ன?’ ஒருகணம் அதிர்ந்து அசைகள் அற்று நின்றாள் யாமினி!

இப்போ ஒரு வாரமாகத்தான் வகுப்புக்கே போகிறாள். இதில் நான் உன்னை காதலிக்கிறேனா?

‘நான் உன்ன கொல்லப்போறன்’னுக்கு டொச்சு தெரியாம போச்சே!

“மரியாதையா பந்த தாங்கோ. வாங்கமா விடமாட்டன் இண்டைக்கு!” மீண்டும் மிரட்டலில் இறங்கினாள்.

“மரியாதையா எல்லாம் தரமாட்டன். முடிஞ்சா என்னட்ட இருந்து வாங்கிக்கொள்.” என்றவன் பந்தை மேலே போட்டுப் போட்டு பிடித்தான்.

அவனை சவாலாக நோக்கிவிட்டு அவளும் மேலே பாய்ந்து பிடிக்க முனைந்தபோது, பந்தை மேலே போட்டுவிட்டு அப்படியே அவளையும் ஒரே தூக்காக தூக்கிப் பிடித்தான் விக்ரம்.

பந்திலேயே குறியாக இருந்தவள் அது தன் கைகளில் வந்து விழுந்ததும், “ஹே…ய்!!!!! பிடிச்சிட்டேனே.. பந்த பிடிச்சி..” என்றபடி குனிந்தவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தாள் தான் அவன் கைகளில் இருப்பதை.

சட்டென முகம் சூடாவதை அவளே உணர, கைகளில் இருந்து பந்து நழுவியது. வெட்கமும் கூச்சமுமாக அவனிடமிருந்து இறங்க அவள் முயல, அவனோ அவளையே பார்த்தான்.

என்ன இது?

குழப்பமும் படபடப்புமாக நின்றவளையே பார்த்து சின்னச் சிரிப்பொன்றை சிந்திவிட்டு, ஒருமுறை அணைத்து விடுவித்தான் விக்ரம்!

உடலெங்கும் பனிக்கட்டிகள் சூழ்ந்ததுபோல் சில்லிட்டு நின்றுவிட்டாள் யாமினி.

குறும்புடன் விக்ரம் கண்ணாடிக்க, சட்டென்று அவனிடமிருந்து விழிகளை விலக்கியவள்,

‘குட்டிம்மா எங்க..?’ மகளை தேடி விழிகளை சுழற்றினாள்.

‘என்ன விளையாட கூட்டிக்கொண்டு வந்திட்டு நீங்க ரெண்டுபேரும் என்ன செய்றீங்க?’ என்பதாக முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்! கையிலோ செல்!

‘இதை எப்ப குடுத்தான்? என்னோடதானே விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.’ கணவனின் குறும்புத்தனத்தில் சிரிப்பு வர மகளிடம் ஓடினாள்.

“செல்லக்குட்டி என்ன செய்றாங்க?” அவளையே பின்தொடர்ந்த கணவனின் குறும்புப் பார்வையில் இருந்து தப்பிக்க எண்ணி மகளிடம் பேச்சுக்கொடுத்தாள்.

“ப்பா.. போன்..” என்று அதை தூக்கி காட்டிவிட்டு அவள் மடியில் வாகாக ஏறி அமர்ந்துகொண்டு தன் விளையாட்டை அவள் தொடர,

‘பாருங்க! எப்ப பாத்தாலும் போன்ல விளையாட நல்லா பழக்கி இருக்கிறீங்க!’ என்று கண்ணாலேயே அவனை முறைத்தாள் யாமினி!

அவனோ அவளருகில் வந்து அப்படியே சரிந்தான்! கைகளை தலைக்குக் கொடுத்து மல்லாந்து படுத்தவனை யாமினி பார்க்க, “நிறைய நாளாச்சு யாமி நான் இப்படி சந்தோசமா இருந்து!” என்றான் உள்ளத்தில் இருந்து.

‘நானும் தான்!’ வாய்விட்டு சொல்லவில்லை அவள். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஆச்சர்யமாக தன்னைத் தானே உணர்ந்துகொண்டிருந்தாள். ‘இப்படி குழந்தைபோல் விளையாடுவதும் சிரிப்பதும் நானா?’

‘நானா இப்படி சின்னப்பிள்ள மாதிரி அவனோட மல்லுக்கு நிண்டது?’

தகப்பனை அருகில் கண்டதும் சும்மா இருப்பாளா சின்னவள்?

அவன் வயிற்றில் அவள் ஏற, “செல்லம்மா.. அப்பாட்டா வாராங்களா..” என்றபடி மகளை அவன் கைகளால் தூக்கினான்.

தலை மண்ணில் சாயப்போக, “மண்ணில தலைய வைக்காதிங்கோ..” என்றாள் யாமினி அவசரமாக.

திரும்பி அவளை பார்த்துவிட்டு, சட்டென்று அவள் மடியில் தலையை தூக்கி வைத்துவிட்டான் விக்ரம்.

அப்படியே உறைந்தாள் யாமினி!

விக்ரமோ மகளோடு விளையாடத் தொடங்கினான்.

நேரம் கழிந்தும் யாமினியிடம் மாற்றமில்லை. “கொஞ்சம் தலைய கோதிவிடேன்.” என்றான் விக்ரம் கெஞ்சலாக.

கைகள் நடுங்க அவன் கேசத்துக்குள் மெல்ல கைகளை நுழைத்தாள் யாமினி. அடர்ந்த கேசம்.. அவள் விரல்களை தனக்குள் வாங்கிக்கொள்ள, தன்னை மீறியே கொதிக்கொடுத்தது யாமினியின் விரல்கள்.

மெல்ல மெல்ல கண்களை மூடிக்கொண்டான் விக்ரம்!

அவள் மடியில் அவன்! அவன் மார்பில் மகள்! நிறைந்துபோனது விக்ரமின் நெஞ்சம்!

இதுதான் அவன் தேடிய சொந்தம்!

இந்த சொந்தத்தைக் கூட இன்னும் மூன்று நாட்களில் பிரியப் போகிறான்! தற்காலிக பிரிவுதான் என்றாலும் நெஞ்சை அரித்தது வேதனை!

‘இவே ரெண்டுபேரையும் இங்க விட்டுட்டு எப்படி இருக்கப் போறன்?’

மனப்பாரம் தாங்காமல் கண்களை திறந்து அவளைப் பார்த்தான்.

அவளும் அவனைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

‘நீங்க இல்லாம என்ன செய்யப்போறன் நான்?’ கேள்வி கேட்ட கண்களையே பார்த்திருந்தான் விக்ரம்.

இந்தப் பிரிவு தற்காலிகமானதுதான்! ஆனால் தவிர்க்கமுடியாததும் ஆயிற்றே! பெருமூச்சொன்று கிளம்பிற்று!

சுற்றுப்புறத்தில் மெல்லிய இருள் கவியத் தொடங்கவும், “வா போவம்!” என்றபடி எழுந்துகொண்டான்.

இருவர் மனதிலும் பாரம்! வெளியே சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. அமைதியாகவே வீட்டுக்கு நடந்தனர்.

 

டுத்தடுத்த நாட்கள் ஒருவித அமைதியோடு கழிந்தது. காலையில் நான்கு மணித்தியாலங்கள் அவள் வகுப்புக்குச் சென்றுவர, இவனும் கிடைத்த நேரங்களில் தானும் சொல்லிக்கொடுத்தான். மாலை உலாவல் என்று, முடிந்தவரை அந்த ஊரை அவளுக்கு பழக்கியும் ஆயிற்று! சூப்பர் மார்கெட் போகும் வழி.. டொச் வகுப்புக்கு போகும் பாதை.. கோவிலுக்கு, பார்க்குக்கு, கடற்கரைக்கு  என்று அவள் செல்ல வேண்டி வரக்கூடிய இடங்கள் என்று சிலதை அனுமானித்து போய்வந்து பாதையை பழக்கினான்.

“பஸ்சிலையோ, நடந்தோ எங்கயும் போகாத.. வெயிலுக்க திரியாத.. ஆட்டோவிலேயே போ!” என்றவன், அந்த தெருவிலேயே வசிக்கும் ஒருவரை அறிமுகப்படுத்தி அவரிடமும் சொன்னான், அவளை போகும் இடங்களுக்கு கூட்டிப் போகச் சொல்லி. அவரின் கைபேசி என்னை தானும் வாங்கிக் கொண்டான்.

எல்லாம் செய்தாயிற்று என்றதும் மனம் பாரமாகத் தொடங்கிற்று. நாளை அவர்களை விட்டுவிட்டு அவன் போகவேண்டுமே!

அவளுக்கும் மனதில் சொல்ல முடியாத பாரம்தான்! அதை சுமந்துகொண்டு எதையும் காட்டாமல் நடமாடிக் கொண்டிருந்தாள். அவளையே பார்த்திருந்தான் விக்ரம்.

‘நான் போனபிறகு என்ன செய்வா?  சமாளிப்பாளா? ஊரும் புதுசு.. சிங்களமும் தெரியாது.. டொச் வேற புதுசா படிக்கோணும்.. என்ன செய்யப் போறா?’

அவனாலும் இதற்குமேலே இங்கே இருக்க முடியவில்லை. அசோக்கொடுதான் டெனிஷ் இருக்கிறான் என்றாலும் போயே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் உருவாகிக்கொண்டே வந்தது தொழிலில்.

“யாமி இங்க வா..!” அவளை தன்னருகில் இருத்தி, கையை பற்றி, “இருப்ப தானே.?” என்று கேட்டதுமே கண்ணில் மளுக்கென்று நீர் கோர்த்துக் கொண்டது அவளுக்கு.

இவ்வளவு நாட்களும் தனியாகத்தான் இருந்தாள். ஆனால் இப்போது.. எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காது, அவன் பார்த்துக்கொள்வான் என்கிற நினைப்போடு இந்த நாட்களை கடத்தியபிறகு, பார்த்துப் பார்த்து கவனித்துக்கொண்டவன் தந்த சுகத்தை அனுபவித்து விட்டவளுக்கு, அவன் இல்லாத நாட்களை நினைக்கவே மருட்சியாக இருந்தது. தனியாக இருக்கப் போகிறோம் என்கிற நினைவே வந்து அச்சுறுத்தியது.

‘எப்படி.. இந்தப் பரந்த உலகில்.. அருகில் அவன் இல்லாமல்.. நினைவே இப்படி கணக்குதே.. அப்போ நான் எப்படி..’ கன்னங்களை நனைத்துக்கொண்டு கண்ணீர் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

மனம் தாங்காமல் அவளை தன் மார்பில் சாய்த்துக்கொண்டான். “சும்மா எல்லாத்துக்கும் அழக்கூடாது!” கண்களை துடைத்துவிட்டான்.

“ஆறுமாதம் தானே. அது கண் மூடித் திறக்கிறதுக்குள்ள ஓடிப் போய்டும். துணைக்கு ஆயாம்மா இருப்பா. ஒண்டுக்கும் பயப்படாத என்ன!” என்று தனக்கும் சேர்த்து ஆறுதல் சொன்னான்.

“கவனமா படி. இடைல லீவு கிடச்சா கட்டாயம் ஒருக்கா வர பாக்கிறன். வீட்ட ஒதுக்கிறன் சமைக்கிறன் எண்டு நேரத்த ஓட்டாம ஒழுங்கா படிச்சு ஒரே தரத்திலேயே பாசாகிடோணும். அதுக்கு மேலையும் உன்னையும் பிள்ளையையும் விட்டுட்டு இருக்க என்னால ஏலாது.” என்று தன் மனதை சொன்னான்.

அவள் ஒன்றுமே கதைக்கவில்லை. அவன் மார்பில் சாய்ந்து கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டிருந்தாள். விக்ரமுக்கும் அதற்குமேல் முடியவில்லை. அப்படியே அவளை அணைத்தபடி அமர்ந்திருந்தான்!

கழியும் நொடிகளை விட மற்றவர் அருகிளில்லாமல் கழிக்கப்போகும் நொடிகளை எண்ணி மௌனமாகிப் போயினர்!

“என்னாலையும் போகாம இருக்க முடியேல்லமா. இடைல எப்படியும் வருவன்.. ஆனா இப்ப போயே ஆகோணும்.” மனம் பொறுக்காமல் புலம்பினான்.

சந்தனாவையும் வச்சுக்கொண்டு ஒற்றை ஆளாக என்ன செய்யப் போகிறாளோ என்று நினைக்கவே மலைப்பாக இருந்தது.

வரப்போகின்ற பிரிவு.. அவர்களுக்குள் ஒருவித நெருக்கத்தை உருவாக்கிக்கொண்டே இருந்தது.

அடுத்தநாள், விமான நிலையத்தில், நேரம் இன்னுமே இருந்ததில் அவளோடு சென்று கதிரையில் அமர்ந்துகொண்டான். அன்று அதிகாலையிலேயே ப்ளைட் என்றதில் முழித்த சந்தனா திரும்பவும் உறங்கி இருந்தாள். அவளை தானே மடியில் வைத்திருந்தான் விக்ரம்.

அவளை பார்க்க பார்க்க மனம் கனத்தது. ‘நான் இல்லாம எப்படி இருப்பா? தத்தக்கா பித்தக்கா எண்டு என்னையே சுத்துவா. இனி என்ன செய்வா? என்னாலேயே முடியேல்லையே..’

மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தான். தலையை குனிந்து கைகள் இரண்டையும் ஒன்றோடு ஒன்றாக போட்டு பிணைந்து கொண்டிருந்தாள்.

சில நாட்களாக அவளிடம் தெரிந்த அந்த உற்சாகம், துள்ளல், விளையாட்டு எல்லாம் அடங்கி பழைய யாமினியின் சாயல் அடித்தது!

“ஊர்ல நிம்மதியா இருந்தவள கல்யாணம் என்ர பெயர்ல புது ஊர்ல தெரியாத மனுசருக்கு மத்தியில கொண்டுவந்து விட்டு போறன் எண்டிருக்கா?” என்று கேட்டான்.

“ஐயோ.. அப்படியெல்லாம் இல்லை.” என்றாள் மனதின் கலக்கத்தை கண்களில் காட்டாதிருக்க முயன்றபடி.

“நீங்க எவ்வளவு தூரம் போனாலும் உங்கட பாதுகாப்புல நான் இருக்கிறன் என்ற நினைப்பே எனக்கு போதும்.” கசிந்த விழிகளோடு அவனையே பார்த்துச் சொன்னாள்.

பிரியப்போகும் அந்த நொடிகளில் ஒருவர் மீதான மற்றவரின் பாசம் வளர்ந்துகொண்டே போனது.

இருவருக்குமே பேச்சு வரவில்லை. மனம் கனத்து தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது.

இனியும் தாமதிக்க முடியாத நிலை வந்தபோது, எழுந்து மகளை கிண்டர் வண்டிலில் கிடத்திவிட்டு, அவளின் நெற்றியில் தன் இதழ்களை பதித்தான். வெண்பஞ்சு கன்னங்களை தடவிவிட்டு நிமிர்ந்தபோது அவன் விழிகள் கசிந்தே போயிற்று!

“சரிம்மா.. நான் வரவா?” மனதில் பாரத்தோடு கேட்டான்.

கண்களில் நீர் கோர்க்க தலையை மட்டும் அசைத்தவளை பார்க்கப் பார்க்க நெஞ்சுக்குள் அடைத்தது விக்ரமுக்கு.

“ஒண்டுக்கும் யோசிக்காத.. காசு ஏதும் தேவை எண்டாலும் என்னட்ட சொல்லோணும். இடையில ஒருக்கா வரப்பாக்கிறன். பிள்ளைய கவனமா பாத்துக்கொள்.”

இதையெல்லாம் பலதடவைகள் சொல்லிவிட்டான். ஆனாலும் மனம் கேட்கவில்லை.

எல்லாத்துக்கும் தலையை மட்டுமே அசைத்தாள்.

முடியவில்லை அவனால்.

“என்னடா? இருந்திடுவியா?”

மளுக் என்று கண்ணீர் வழிந்தது.

அவள் தலையை தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். “என்னம்மா நீ. இப்படி அழுதா நான் எப்படி போறது?”

“இல்லையில்ல! நான் அழேல்ல!” என்றபடி வேகமாக கண்ணீரை துடைத்தாள்.

தாங்கமாட்டாமல் அவள் பூமுகத்தை பற்றி நெற்றியில் உதடுகளை பதித்தான் விக்ரம்.

“கவனமா இரு என்ன..” சொல்லும்போதே தொண்டை அடைத்தது.

“செல்லம்மா கார் சத்தம் கேட்டாலே ஓடுவா. பால்கனில தனியா விடாத.. நீயும் கவனமா இரு!” இதோடு பல தடவைகள் சொல்லிவிட்டான்.

இனியும் தாமதிக்க முடியாது என்கிற நிலையில் கிளம்பினான். போகவே மனமில்லை. இருவரையும் திரும்பித் திரும்பி பார்த்தபடியே சென்றான்.

மனதையும் நினைப்பையும் முற்றிலுமாக அவளிடமும் குழந்தையிடமும் விட்டுவிட்டு உயிர்ப்பே இல்லாமல் கிளம்பினான் விக்ரம்!

 

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 9

Posted on Updated on

அத்தியாயம் 9

அன்று மதியம்போல், அசோக்கின் மாமி வீட்டில் யாமினி பிள்ளைகளை விட்டுவிட்டு அசோக்குடன் சென்று வீட்டை விக்ரம் பார்த்துவந்தான். மூன்றுமாடி கட்டிடத்தில் இரண்டாவது மாடியில் ஒரு அறை, ஹால், கிச்சன், பாத்ரூம் என்று கச்சிதமான வீடு. சின்னதாய் பால்கனி வேறு! அங்கிருந்த பெரும்பாலானோர் இவளை போலவே, கணவன் வெளிநாட்டில் இருக்க அங்கே தங்கி இருந்தார்கள். பக்கத்திலும் குடிமனைகள். பாதுகாப்பான இடம். மிக திருப்தியாக இருந்தது. சற்று தூரத்தில் கடற்கரை வேறு! சுற்று வட்டாரத்தை சுற்றி பார்த்தார்கள், கடைகள், சின்னதாக பார்க், ஒரு கோவில் என்று எல்லாமே வசதியாகவும் இருந்தது.

வீட்டுக்காரரிடம் திறப்பை வாங்கி, கொண்டுவந்த பொருட்களை அந்த வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, அன்றிரவு பிளைட் என்பதால் அசோக்கையும் டெனினிசையும் வழியனுப்ப எல்லோருமாக புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

விமானநிலையத்தில், “பாப்ஸ்.. பாய்!” என்று எப்படி அவனை அணைத்து விடுவித்தானோ, அப்படியே, “யாம்ஸ் பாய்!” என்று அவளிடமும் அணைத்து விடைபெற்றான் டெனிஸ்.

சந்தனாவிடம் மட்டும், “ஹேய் பார்பி! கெதியா அங்க வா.. உனக்கு அண்ணா ஒரு ரூம் பார்பி ரூம் மாதிரியே ரெடி பண்ணி வைக்கிறன்.” என்று பெரிய மனிதனாக சொல்லிச் சென்றான்.

அவளை தங்கையாக ஏற்றவன் என்னை அன்னையாக ஏற்க வேண்டும் என்று மனதார வேண்டிக்கொண்டாள் யாமினி.

அசோக்கும் நண்பனை அணைத்து விடைபெற்று விட்டு, “சும்மா சும்மா எல்லாத்துக்கும் அதட்டுவான், நீ பயப்படாத. ஏதாவது சேட்டை விட்டான் எண்டா என்னட்ட சொல்லு. இவன ஒரு கை நான் பாக்கிறன்.” என்று பெரிதாக யாமினியிடம் அளந்தான்.

“நீ பாக்கிற நேரம் பார். இப்ப போடா! ப்ளைட் அங்க எடுக்கப் போறான்.” என்று அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டான் விக்ரம்.

அவர்கள் புறப்பட்டதும், இரவு உணவையும் கடையில் முடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு சென்றதும் யாமினிக்குள் ஒருவித தடுமாற்றம்!

திருமணம் ஆனதிலிருந்து எல்லோருடனும் கூட இருந்துவிட்டு, இப்போது அவனும் அவளுமாக மட்டும் என்கையில்.. மகள் கூடவே இருந்தாள் தான் என்றாலும் ஒருவிதமாக படபடப்பாக உணர்ந்தாள்.

அப்படி எதுவும் விக்ரமுக்கு இல்லை போலும். உடை மாற்றிக் கொண்டவன் உறக்கத்துக்கு அழுத மகளை, “நான் பாக்கிறேன்” என்று வாங்கிக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றான்.

அதன் பிறகுதான் வீட்டை இன்னுமே நன்றாக சுற்றிப் பார்த்தாள் யாமினி.

“என்னென்ன வாங்கோணும் எண்டு லிஸ்ட் போட்டுவை, நாளைக்கு போகலாம்.” என்று விக்ரம் சொல்லி இருந்தான்.

எனவே ஆறுமாதத்துக்கு தேவையானதாக என்ன வாங்கலாம்.. அதை எங்கே வைக்கலாம் என்று வீட்டை ஆராய்ந்தாள்.

ஓரளவுக்கு தனக்கு தெரிந்தது, தேவை என்று பட்டவைகளை குறித்துக்கொண்டாள்.

‘எல்லாம் சரியா எண்டு அவரையும் கேட்டுட்டு வாங்கோணும். .’ இதை மனதில் குறித்துக்கொண்டாள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளிக்கிட்டதில் இருந்து ஒழுங்கான நித்திரை இல்லாததாலோ என்னவோ, அவள் கண்களையும் உறக்கம் மெல்லத் தழுவமுயல, போனவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று மெல்லச் சென்று எட்டிப் பார்த்தாள்.

பார்த்தவளால் அவர்களிடம் இருந்து விழிகளை அகற்றவே முடியவில்லை. முதுகுக்கு ஒரு தலையணையை கொடுத்து கால்களை நீட்டி விக்ரம் சாய்ந்து இருக்க, அவன் மடியில் சந்தனா இரு பக்கமும் கால்களை போட்டு, அவனை தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் கட்டி அணைத்தபடி மார்பில் தலைசாய்த்து உறங்கி இருந்தாள். இவனும் அவளை இரு கைகளாலும் அணைத்தபடி கண் மூடிச் சாய்ந்திருந்தான்.

இமைக்கவும் மறந்து பார்த்தாள். ஒரு ராணியை போன்று மகள் துயிலும் அழகில் மனம் தொலைந்துபோனது!

அவளை கட்டிலில் போடுவோமோ என்று யோசித்தாலும் அந்த அழகிய கவிதையை கலைக்க மனம் வராமல் அவள் வெளியே செல்லத் திரும்பவும் தான் கண்டாள், விக்ரம் கண்களை திறந்து அவளையே பார்த்திருப்பதை.

இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது. இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இதுதான் நடக்கிறது. அவன் கண்களை சந்தித்தாலே இவளால் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை.

அவள் வெளியே செல்ல திரும்பவும், நேரத்தை திரும்பி பார்த்துவிட்டு “நீயும் வந்து படு!” என்றான் அவன்.

மெல்ல நடந்து சென்று மற்றப் பக்கமாக அமர்ந்தாள். உள்ளுக்குள் சின்னதாய் நடுக்கம். பார்வை மகளிடம் செல்ல, அதைக் கண்டு அவனும் சந்தனாவை பார்த்தான். ஆழ்ந்த உறக்கம் நிம்மதியாக அவளை தழுவி இருந்தது. மென்மையாக புன்னகை ஒன்று இதழ்களில் ஜனிக்க, மகளின் முடிக் கற்றைகளை கோதிவிட்டான் விக்ரம்.

“ரெண்டு நாளா அலைந்ததுல களைச்சே போய்ட்டா!” என்றான் தன் செல்லம்மாவிடம் இருந்து விழிகளை அகற்றாமல்.

“ம்ம்.. நேற்றும் ஏனோ ஒழுங்கா படுக்கேல்ல.. சிணுங்கிக்கொண்டே இருந்தவள்.”

மகளை பற்றிய பேச்சு இருவருக்கும் இயல்பாகவே வந்தது. நடுவிலே அவள் தலையணையை வைக்க, அவளை கிடத்தினான் விக்ரம்.

போர்வையை எடுத்து அவள் போர்த்திவிட, அவன் தன் தலையணையை ஒழுங்காக எடுத்துப் போட்டுவிட்டுச் சரிய, அதன்பிறகுதான் மூச்சே வந்தது அவளுக்கு.

அவனறியாமல் மூச்சை இழுத்துவிட்டாள்.

“காட்டுமிராண்டி மாதிரி ஒரேயடியா பாஞ்சிருவன் எண்டு நினைச்சியோ?” என்றான் கேலியாக.

‘ஐயோ.. எத நினச்சாலும் கண்டு பிடிக்கிறாரே..’ பரிதாபமாக அவள் பார்க்க,

“கொஞ்ச நாள் போகட்டும். எல்லாம் தானா நடக்கும். நமக்கு ஒண்டும் இது புதுசு இல்லையே.” என்றான் அவளையே பார்த்தவாறு.

அதுவே போதுமாக இருந்தது யாமினிக்கு. மனதின் பதட்டம் அடங்க ஒரு பக்கமாக சரிந்து தலைக்கு கைகளை கொடுத்தபடி படுத்தாள். சற்றுமுன் அவன் சொன்னதே காதில் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது!

டுத்தநாள் நல்லபடியாக அங்கு போய் சேர்ந்துவிட்டதாக அசோக் அழைத்து சொன்னான். டெனியும் தகப்பனோடு கதைத்தது மாத்திரமல்லாமல், யாமினியிடம் போனை கொடுக்கச் சொல்லி கதைத்தது வேறு யாமினிக்கு சந்தோசமாக இருந்தது. அதன்பிறகு தயாராகி மூவருமாக கடைக்குச் சென்று வீட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினர்.

ஹாலுக்கு பொறுத்தமாய் பிரம்பு நாற்காலி செட், ரூமுக்கு சின்னதாய் ஒரு கப்போர்ட், கிச்சனுக்கு தேவையான பொருட்கள் என்று கச்சிதமாய் அவள் தெரிவு செய்ததை பார்க்கையில் மனதுக்கு நிறைவாய் உணர்ந்தான் விக்ரம்.

அன்று மதிய உணவை கடையில் முடித்துவிட்டு வரும்போது, “போகேக்க காய்கறி வாங்கிக்கொண்டு போனா இரவுக்கு நானே சமச்சிடுவன்.” என்றாள் அவள்.

சரியென்று சென்று அன்றைய இரவுக்காக, ரொட்டிக்கு மாவும், தேங்காய், செத்தல் மிளகாய் என்று மரக்கறியோடு சேர்த்து வாங்கிக்கொண்டாள்.

வீடு வந்ததுமே, அதற்காகவே காத்திருந்தவன்போல் அசோக் அழைத்தான்.

“என்னடா? ஆபீசுக்கு போனியா?”

“அதெல்லாம் போய் பார்த்திட்டு வந்திட்டன். நீ முதல் பேஸ்புக் பார்!” நக்கலாக சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டான் அவன்.

‘என்ன இவன்.. வேலைய பற்றி ஒண்டும் சொல்லாம பேஸ்புக் பாக்கச் சொல்றான்..’ என்றபடி, லாப்டாப்பில் முகப்புத்தகத்துக்குள் நுழைந்து தன் சாவி கொண்டு திறந்தான்.

திறந்ததுமே வந்தது, “என்னுடைய மிகப்பெரிய கடமை சந்தோசமாக முடிந்தது!” என்கிற டெனிஸின் போஸ்டே!

முறுவல் அரும்ப, பார்வையை கீழே ஓட்டினான்.

“என்ர பாப்ஸ் திருமணம்!” என்றதின் கீழே இவர்களின் திருமண புகைப்படம்!

அதுவும் சரியாக யாமினியின் கழுத்தில் இவன் தாலியை கட்டும்போது எடுத்தது!

அதைக்கண்டு ஒருகணம் இனிமையாக அதிர்ந்து அடுத்தகணம் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். கொஞ்சம் வெக்கமாகக் கூட போயிற்று!

யார் யாருக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பது? வெள்ளை மனம் கொண்ட பிள்ளை அதை பேஸ்புக்கில் வேறு போட்டுவிட்டான்!

புன்சிரிப்புடன் விழிகளை அந்தப் புகைப்படத்திலேயே நிறுத்திவைத்தான். அவனுக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது, தாலியை கட்டுகையில் தலை குனிந்திருந்தாலும், ஆழ்கடல் போன்று அழகிய விழிகளை மட்டுமே உயர்த்தி அவள் அவனைப் பார்த்ததும், அந்த விழிகள் அவனிடம் வீசிய சாரலையும்!

அந்தச் சாரல் இப்போதும் நெஞ்சுக்குள் வீச, படத்தையே பார்த்திருந்தான். கையிலிருந்த மவுஸ் அவளின் முகத்தை சுற்றிச் சுற்றியே வட்டமடிக்க, சின்னதாக சிரித்துக்கொண்டான்.

படத்துக்கு கீழே.. கொஞ்சம் சிரிக்கும் ஸ்மைலிகள், வாழ்த்துக்களை சொல்லும் ஸ்மைலிகள், ஆணும் பெண்ணுமாய் நிற்கும் ஸ்மைலிகள்  பரவிக் கிடக்க அதற்கு பிறகு கண்ணை ஓட்டியவனின் முகம் உண்மையிலேயே சிவந்து போனது.

“பாப்ஸ்.. எனக்கு இன்னொரு தங்கை வேணும். கெதியா பெத்துக்குடு. அவளை நானே வளக்கோணும்.” என்று போட்டிருந்தான் அவன் மகன்.

“கடவுளே மானத்தை வாங்கிட்டானே..” என்றபடி தலையை கோதிக்கொடுத்தான். இதழ்களில் அடக்கமாட்டாத சிரிப்பு!

சமையலை முடித்து, சந்தனாவுக்கு உணவை ஊட்டி, உடம்பு கழுவி, வேறு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்த யாமினி, ‘யாரோட கதைக்கிறார்?’ என்பதாக அவனை பார்த்தாள்.

‘என்னட்டத்தான் ஏதும் சொன்னாரோ?’ கேள்வியாக அவள் பார்க்க,

“அது இங்க!” என்றான் லாப்டாப்பை காட்டி.

அவளும் அங்கே கண்ணை ஓட்ட, இவர்களின் திருமணப் படம்.

‘யார் போட்டது?’ என்று கிட்ட வந்து பார்த்தாள்.

டெனிஸ். அவன் மேலே எழுதியைதை படித்ததும் அவள் இதழ்களிலும் சின்னப் புன்னகை ஒட்டிக்கொள்ள விக்ரமை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

‘நான் நினச்சதுபோல அப்பாவும் மகனும் நல்ல க்ளோஸ் போல..’ எண்ணிக்கொண்டே.. கீழே பார்வையை ஓட்டியவள் முகம் குப்பென்று சிவந்து போனது.

வேகமாக அவனைத்தான் பார்த்தாள். அவன் சிவந்து கிடந்த இவள் முகத்தை கண்களில் சிரிப்போடு ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். ஐயோ…! வெட்கத்தில் அவளுக்கும் சிரிப்புப் பொங்க அதை அடக்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து ஓடியே போனாள் யாமினி.

இவனோ.. திரும்பி லாப்டாப்பை பார்த்தான். தலைகுனிந்து அவன் தாலியை வாங்கும் அவள் கண்ணில் பட்டாலும், முகம் முழுக்க சிரிப்பும் வெட்கமுமாக ஓடியவள் தான் கண்ணுக்குள்ளேயே நின்றாள்.

அவர்கள் வீட்டு காலிங் பெல் அழைக்கவும் போய் கதவைத் திறந்தான். மதியம் அவர்கள் வாங்கிய பொருட்கள் லாரியில் வந்திறங்கியது. கொண்டுவந்தவர்களின் உதவியுடன் அனைத்தையும் ஒழுங்கு படுத்தி வைத்துவிட்டு, கேட்டதற்கு மேலே போட்டுக் கொடுக்கவும் அவர்களும் சந்தோசமாகவே வாங்கிக்கொண்டு சென்றனர்.

“இனி எல்லாத்தையும் எடுத்து வை” என்றான் யாமினியிடம்.

அவளும் அதுவரை சூட்கேசுக்குள்ளேயே கிடந்த உடைகளை எடுத்து கப்போர்ட்டுக்குள் வைக்கவும், இவன் அசோக்குக்கு அழைத்தான்.

அவனிடம் வேலை விசயங்களை கேட்டு தெரிந்துவிட்டு வைத்தவனுக்கு விரைவிலேயே தான் அங்கு போவதுதான் நல்லது என்று பட்டது.

‘அதுக்கு முதல் யாமினிய நாளைக்கு டொச் கிளாசுக்கு சேர்த்து விடவேணும். இவள் கிளாசுக்கு போனா.. செல்லம்மாவ என்ன செய்றது?’

அசோக்கின் மாமிக்கு அழைத்தான்.

“என்னப்பா வீடெல்லாம் வசதியா இருக்கா?” அவர் விசாரித்தார்.

“எல்லாம் நல்லாருக்கு அம்மா. பாதுகாப்பான இடம். தெரியாத ஊர்ல தனியா இருக்கப்போறா.. இடம் எப்படியோ எண்டு பயந்தனான். ஆனா, மக்கள் புழங்குற இடமா பாத்து தந்திருக்கிறீங்க.” என்றான் நன்றியோடு.

“அதுக்கு என்னப்பா.. சொந்தம் எண்டு இருக்கிறது இதுக்குத்தானே!” என்று பெருந்தன்மையோடு அவர் சொல்ல,

“இன்னுமொரு உதவி வேணுமே அம்மா” என்று விஷயத்தை சொன்னான்.

“அதுக்கு என்ன.. எனக்கு நம்பிக்கையான ஒரு அம்மா இங்க இருக்கிறா. அவவ  அனுப்பி வைக்கிறன்.” என்று அதற்கும் இலகுவாக தீர்வு சொன்னார் அவர்.

நன்றி சொல்லி இவன் அழைப்பை துண்டிக்க, “சந்து! அம்மாவ வேல செய்ய விடு. அங்கால போ!” என்று யாமினி மகளோடு மல்லுக்கட்டுவது கேட்டது.

இதழ்களில் புன்னகை அரும்ப, “செல்லம்மா.. என்ன செய்றீங்க?” கேட்டுக்கொண்டே அறைக்கு நடந்தான்.

அங்கு அவன் மகளோ, சூட்கேசுக்குள் ஏறுவதும் இறங்குவதும், அதோடு உடைகளை எடுத்து தன் மேலே போட்டுக்கொள்வதும், தூக்கி எறிவதுமாக தாயை வேளை செய்யவிடாமல் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

அவளின் சேட்டைகளை ரசித்துச் சிரித்தவாறே, “அம்மாக்கு ஹெல்ப் பண்றாளா என்ர செல்லம்! நீங்க வாங்க நாங்க டிவி பாப்பம்.” என்று அவளை தூக்கிக்கொண்டு ஹாலுக்குள் சென்று அமர்ந்துகொண்டான்.

வீட்டோடு இருந்த டிவியில் ‘டெலிடபீஸ்’ போட்டுவிட, அவனின் செல்லப் பெண்ணோ அவன் மடியில் இருந்தவாறே பார்த்திருந்தவள், சற்று நேரத்திலேயே உறங்கி இருந்தாள்.

“இதுக்குத்தான் அம்மாவ போட்டு அந்தப் பாடு படுத்தினீங்களா செல்லம்..” என்றவாறு அவளை தூக்கிக்கொண்டுபோய் கட்டிலில் கிடத்தினான். வெளியே செல்ல எழுந்தவன், திறந்திருந்த கப்போர்ர்த்டை பார்த்தான். சீராக உடைகளை அவள் அடுக்கிக்கொண்டு இருந்தாலும், உடைகள் இருந்த தட்டுக்களை விட வெறுமையாக இருந்த தட்டுக்களே அதிகம்.

டுத்தநாள் காலையிலேயே மனைவி மகளை கூட்டிக்கொண்டு போய் உடைகள் எடுத்துக் கொடுத்தான். மகளுக்கு டையப்பர் வாங்கி கொடுத்தான். செலவு என்று அவள் இவ்வளவு நாட்களும் துணிதான் பாவித்தாள். சந்தனாவுக்கோ டையப்பர் வெகு இலகுவாக இருக்க.. அவளின் உற்சாகம் இன்னொரு படி மேலேறியது. வெயில் பட்டு தன் பெண் கறுத்துவிடக் கூடாது என்று குடையோடு கிண்டர் வண்டில் ஒன்று வாங்கினான்.

விதம் விதமான தொப்பிகள்.. கூலிங் கிளாஸ். விளையாட்டு கிட்சென் செட், பார்பி பொம்மைகள், அது இது என்று சந்தனா அதுவரை பார்த்தே அறியாத பொருட்களை எல்லாம் வாங்கினான்.

சில நேரங்களில் இவளுக்கே தோன்றிவிடும், எப்படி இவனால் இந்தளவு பாசத்தை வைக்க முடிகிறது என்று. அந்தளவுக்கு சந்தனா செல்லப்பெண்ணாகி போனாள் அவனுக்கு. ஏன் சந்தனா என்றுகூட அவன் சொன்னது கிடையாது. செல்லம்மா தான். இல்லையோ செல்லம். அவளும் “ப்பா ப்பா..” என்று இப்போதெல்லாம் எல்லாத்துக்கும் அப்பாதான். அம்மா என்று ஒருத்தி இருப்பதே நினைவில்லை.

பாலுக்கு அப்பா சாப்பாட்டுக்கு அப்பா.. உறங்க அப்பா ஏன் முழித்ததும் அவள் தேடுவதும் அப்பாவைத்தான்! சில நேரங்களில் டயப்பர் மாத்துவது கூட அப்பாதான்!

இவள் தான் பதறிப்போய், “ஐயோ இதெல்லாம் நீங்க ஏன் செய்றீங்க?” என்று வந்தாலும், “என்ர மகளுக்கு நான் செய்றன். நீ இதுல தலையிடாத” என்றுவிடுவான்.

அவளையும் விட்டு வைக்கவில்லை அவன். தோட்டவேலையில் காய்ந்திருந்த கைகளை, கால்களை கண்டுவிட்டு மேனிக்குயூர் பெடிக்கியூர் என்று கூட்டிப் போனான். முகத்துக்கும் பேஷியல் அது இது என்று யாமினிக்கும் தான் என்னவோ புதிதாக பிறந்துவிட்ட உணர்வு. வறண்டு கிடந்த பாலைவனத்தில் சடசடவென்று பூக்களும் காய்களும் கனிகளும் காய்த்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்.. அப்படியிருந்தாள் அவள்!

அப்படியே டொச் வகுப்புக்கும் சேர்த்துவிட்டான். சரளமாக அவன் டொச் பேசி சேர்த்துவிட்டதில் அவளுக்கு சற்றே நிம்மதியும் கூட.

“எனக்கு ஒண்டும் தெரியாது. வடிவா சொல்லித் தரச்சொல்லி சொல்லுங்கோ..” என்று அவன் காதைக் கடித்தாள் யாமினி.

“தெரியாட்டி தானே இங்க வருவீனம். தெரிஞ்சவே ஏன் வர?” விஷமச் சிரிப்போடு சொன்னான் விக்ரம்.

‘என்ன சொன்னாலும் ஒரு நொள்ள சொல்லிடுவான்.. இவனோட மனுசர் படுற பாடு..’

“படிக்காட்டி திட்டக்கூடாது எண்டும் சொல்லுங்கோ.. பிறகு நான் வரமாட்டன் நீங்கதான் வந்து எனக்காக படிச்சு டெஸ்ட் எழுதுவீங்க சொல்லீட்டன்” என்றாள் மிரட்டலாக.

அவள் பேச்சில் எழுந்த முறுவலோடு அவளை சுற்றிக் கையை போட்டபடி, “ஒழுங்கா படிக்காட்டி நாலு போட்டு படிக்க வைங்கோ. நான் ஏன் எண்டும் கேக்கமாட்டன்” என்றான் ஆசிரியை பெண்மணியிடம்.

திடுக்கிட்டுப்போய் இவள் இவனை முறைக்க, அவரோ சிரித்துவிட்டு, “அப்படியெல்லாம் நாங்க நடக்கமாட்டோம். இதுவும் கஷ்டம் இல்லை மிசஸ் விக்ரம். ஆரம்ப அறிவு இருக்கா எண்டுதான் டெஸ்ட்டிலும் பாப்பீனம்” என்றார் அவளிடம்.

அப்பாடி! அவ்வளவுதானா என்றிருந்தது யாமினிக்கு!

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!!5

Posted on Updated on

1dfd7feaa3ecaafdd31a43bddd188016

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்.. ஐந்தாவது எபி இதோ.. படிச்சிட்டு எப்படி இருக்கு என்று சொல்லுங்கோ…

https://drive.google.com/file/d/0B1RF8Y0dP06wd094TjR5Y0RvdWs/view

நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 4

Posted on

Valentines-day-images188-1

 

அன்று, மாலை மங்கும் நேரத்தில் மகளும் அவளும் திரும்பி வந்தனர். அன்று மட்டுமல்ல சில நேரங்களில் காலையில் போய் மதியம் வந்தாள். சில நேரங்களில் முற்பகல் போய் மாலையில் வந்தாள்.

சில நாட்களாக கவனித்துவிட்டு, “எங்கடா போறா ஒவ்வொரு நாளும்?” என்று அசோக்கிடம் விசாரித்தான்.

“தோட்ட வேலைக்கு மச்சான். சாப்பிட காசு வேணுமே.”

“என்னடா சொல்ற?”

அதிர்ச்சியாக போயிற்று விக்ரமுக்கு.

“அப்ப அந்த குழந்த..?”

“அதுக்கு என்ன.. தாய்க்கு பக்கத்துலையே விளையாடும். இந்த பிள்ளையும் அத வேற யாரிட்டையும் விடாது. மகளை யாரிட்டையும் விடக்கூடாது எண்டுதான் படிச்சிருந்தும் தோட்ட வேலைக்கு போகுதாம். அங்க என்றால் குழந்தைய பக்கத்திலையே வச்சிக்கொண்டு வேல பாக்கலாம் தானே.”

“அது கஷ்டம் இல்லையாடா?”

“கஷ்டம் இல்லையாவா? உச்சி வெயிலுக்க, நாள் முழுக்க கிடந்து வேல செய்யோணும். புல்லு புடுங்கோனும், பாத்தி கட்டோணும், குருவி கலைக்கோணும்.. சொல்ற வேலை எல்லாம் செய்யோணும். ஒரு நாள் போகாட்டியும் காசு இல்ல. நாங்க எதாவது உதவி செய்யவா எண்டு அம்மா கேட்டும் வேண்டாம் எண்டு சொல்லிட்டாளாம். என்ர பிள்ளைய நான் உழைச்சு பாப்பன் எண்டு சொல்லிட்டாளாம்.” என்றான் அசோக்.

மனதுக்கு பாரமாய் போயிற்று அவனுக்கு. தன் குழந்தைக்காக தோட்ட வேலைக்கு போகும் தாய், தன்னையே வருத்தி உழைக்கும் தாய்,  குழந்தையே உலகம் என்று வாழ்கிறாள். அவள் மீது புது மரியாதையே உருவாகிற்று அவனுக்கு.

இவளும் தானே இளம் பெண். கணவன் என்கிறவனே இல்லாமல் பிள்ளைக்காக வாழவில்லையா?

கிட்டத்தட்ட ஒருவாரம் பத்து நாட்களாக கவனித்தான். அவர்கள் இருவரையும் தேடி யாருமே வரவில்லை. நண்பர்கள்.. தெரிந்தவர்கள்.. பழகியவர்கள்.. சொந்தம் என்று யாருமே வரவில்லை.

ஊரில் இருந்தாலாவது கதைக்கப் பேச நாலுபேர் அயலட்டையில் இருப்பார்கள் என்று ஜேர்மனில் இருந்த நாட்களில் நினைத்திருக்கிறான். இங்கே பார்க்கையில் நம்மூரில், நம் அயலட்டையில் அநாதை போல் வாழ்வதை விட வெளிநாட்டில் தனியாக இருப்பது மேல் என்று தோன்றிற்று.

அவனுக்கு ஒருவிதமான தனிமை என்றால் அவளுக்கு ஒருவிதமான தனிமை போலும்.

உடனேயே அசோக்கிடம் அவளை திருமணத்துக்கு கேட்கச் சொல்லிவிட்டான் விக்ரம்.

“உனக்கென்ன மறை ஏதும் கழண்டு போச்சே..” என்று துள்ளிக் குதித்தான் அவன்.

“அந்த பிள்ளையெல்லாம் உனக்கு சரியா வராது!”

“எனக்கு பிடிக்கேல்ல!”

அதுவரை அமைதியாக இருந்தவன், “டேய்.. நான் எனக்குத்தான் கேக்கச் சொன்னான்.” என்றான் கேலியாக.

“சிரிப்பு வரேல்ல..” என்றான் முறைத்துக்கொண்டு.

கதிரையில் இருந்து எழுந்து நண்பனின் தோளை சுற்றி கையை போட்டு, “ஏன் உனக்கு இவ்வளவு கோபம்? அந்த பிள்ளைக்கு என்ன குறை?” என்று கேட்டான்.

“அவள் குழந்தைக்கு அப்பா..” என்றதுமே கண்டிப்போடு மறுத்து தலையசைத்தான் விக்ரம்.

“நீயும் இப்படி கதைக்காத அசோக். நாங்க வந்து மூண்டு கிழமை ஆகுது. இத்தனை நாள்ல அந்த பிள்ளைல ஏதாவது பிழையா தெரிஞ்சதா உனக்கு? இங்கால ரெண்டு ஆம்பிளையள் இருக்கிறோம்.. அதுவும் வெளிநாட்டுல இருந்து வந்தவர்கள் எண்டு ஏதாவது எங்கள கவரும் விதமா நடக்குதா? தானுண்டு தன்ர பாடு உண்டு எண்டு இருக்குது அது. அதுன்ர வாழ்க்கைல நடந்த எல்லாத்தையும் உனக்கு சொன்னாத்தான் நீ நம்புவியா.. இல்ல நீதான் உன்ர வாழ்க்கைல என்ன நடக்குது எண்டு எல்லாருக்கும் சொல்லுவியா.. சும்மா ஊர் கதைக்குது எண்டு நீயும் கதைக்காத.” என்றான்.

“சரிதான்டா.. அவள் நல்லவளாவேஇருக்கட்டும். ஆனா நான் உனக்கு வேற பொம்பிள பாக்கிறன்..”

“பாக்கிறதா இருந்தா அவள பார்.. இல்லாட்டி எனக்கு கல்யாணமே வேணாம். வா திரும்பி போவம்.” ஒரேயடியாக அவன் சொல்லவும் திகைத்துப் போனான் அசோக்.

“டேய் என்னடா இது? திரும்பவும் நீ பிடிச்ச முயலுக்கு மூண்டுகால் எண்டு நிக்கிற?”

“அது அப்படித்தான்! கட்டினா அவளைத்தான் கட்டுவன். இல்லாட்டி வேண்டாம்!”

“என்ன லவ்வா?”

சிரித்துவிட்டான் விக்ரம். “லவ் பண்ற வயசாடா இது? அந்த பிள்ளை முகத்தைக்கூட நான் இன்னும் ஒழுங்கா பாக்கேல்ல.”

“பிறகு என்னத்துக்கு அவள்தான் வேணும் எண்டு நிக்கிறாய்?”

“தெரியேல மச்சான்.. தன்ர மகளுக்காக தோட்ட வேலைக்கு போற ஒருத்தி என்ர மகனையும் பாசமா பாப்பாள் எண்டு ஒரு நம்பிக்கை.”

“ஒரு கல்யாணத்துக்கு இது போதாது விக்கி. மனதுக்கு பிடிக்கோணும். அப்பதான் அது நிலைக்கும்.”

“கல்யாணத்துக்கு காதல் தான் வேணும் எண்டு கட்டின வாழ்க்க மட்டும் நிலைச்சதா என்ன?” என்றான் விரக்தியோடு.

எண்ணங்கள் யாஸ்மினை நோக்கி மிக வேகமாக பாய்ந்தன!

அதை உணர்ந்த அசோக் சட்டென்று பேச்சை மாற்றினான். “அப்ப அந்த பிள்ளைய கொஞ்சமாவது பிடிச்சிருக்கா உனக்கு?”

“அந்த பிள்ளைய நான் எங்க பாத்தன். அந்த குட்டியாத்தான் பாத்து பிடிச்சது. சாரா மாதிரியே இருக்கிறா..”

தலையில் அடித்துக்கொண்டான் அசோக். “மகளை பாத்து அம்மாவ செலக்ட் பண்ணினவன் இந்த உலகத்திலேயே நீயாத்தான் இருப்ப.” என்றுவிட்டு தாயிடம் கதைக்கப் போனான்.

வேற வழி? விக்ரமின் பிடிவாதத்தை அவனையன்றி வேறு யார் அறிவார்?!

அவளிடம் கதைக்கச் சென்ற மரகதமோ, சுவரில் அடித்த பந்தாக போனதை விட வேகமாக திரும்பி வந்தார்.

“வெளிநாட்டு மாப்பிள்ள. ஒரு குற சொல்லேலாத நல்ல பிள்ள.. அவன கட்ட இவளுக்கு கசக்குதாம். நானும் இனியாவது அவளின்ர வாழ்க்க நல்லாருக்கட்டும் எண்டு கெஞ்சியும் பாத்தன். ஒண்டுக்கும் மசியிறாள் இல்ல. அவளுக்கு இந்த வாழ்க்கையே போதுமாம். அதுசரி.. எதுக்கும் ஒரு குடுப்பின வேணும்.. ஓட்டுற மண்தான் ஓட்டும்!” என்று புலம்பித் தள்ளிவிட்டார் அவர்.

அதை கேட்டுவிட்டு அவருக்கு மேலாக துள்ளினான் அசோக்.. “நான் சொன்னனான்.  கேட்டியா நீ? அவள்தான் வேணும் எண்டு ஒற்றக்கால்ல நிண்ட.. இப்ப பாரு அவள் உன்னை வேணாமாம்.. தேவையாடா உனக்கு இது?”

நண்பனை ஒருத்தி நிராகரித்துவிட்ட கோபம் அவனுக்கு.

“டேய்! சும்மா கத்தாத! நானே நேர கதைக்கிறன் அந்த பிள்ளைட்ட..” என்றுவிட்டு போனவனை, இவனுக்கு என்ன விசரா பிடிச்சிருக்கு என்பதாக பார்த்தான் அசோக்.

‘இவன்ர பிடிவாதத்துக்கு மட்டும் அளவே இல்ல.. அண்டைக்கும் அவள் தான் வேணும் எண்டு அந்த யாஸ்மின கட்டினான். இண்டைக்கு இவள் தான் வேணும் எண்டு நிக்கிறான்!’ என்றபடி அமர்ந்திருந்தான் அசோக்.

மைக்க வேண்டும். மகளை குளிப்பாட்டி, அவளுக்கு உணவு கொடுத்து வேலைக்கு போகவேண்டும். இதில் அழுக்கான உடைகள் வேறு தோய்க்கக் கிடந்தது. ஆனாலும் அப்படியே வாராந்தச் சுவரில் சாய்ந்து தரையில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள், யாமினி!

மரகதம் வந்து கேட்டதில் மனம் குழம்பியே போயிற்று.

‘என்னவோ கடவுளா பாத்து தார அருமையான வாழ்க்கைய எட்டி உதைக்கிறேனாம் எண்டு சொல்லீட்டு போறா.. நான் கேட்டனானே எனக்கு வாழ்க்கை தாங்கோ எண்டு.’ மனம் புகைந்தது.

‘அவர் நல்லவராம்.. வல்லவராம்.. பூ மாதிரி என்ன வச்சு பாப்பாராம். உண்மையாவே இருக்கட்டும். எனக்கு விருப்பம் இல்லை எண்டு சொன்னா.. போகவேண்டியது தானே.. என்னத்துக்கு வற்புறுத்தோணும்?’

அதைவிட இது என்ன வேதனை என்று இருந்தது. இனியும் எப்படித்தான் ஒதுங்கி இருப்பது என்றும் தெரியவில்லை.

‘யார பாத்தாலும் கல்யாணம் கல்யாணம் கல்யாணம்! ஒரு பொம்பிள தனிய இருந்திடக் கூடாதே! இவேக்கு கண் பொறுக்காது!’ அங்கே சின்னதாக படங்களில் இருந்தவர்களை கண்ணீரோடு பார்த்தாள்.

‘இதே ஊருல எவ்வளவு மதிப்போட வாழ்ந்தோம். இண்டைக்கு என்ர நிலமைய பாத்தீங்களா.. நீங்க எல்லாரும் இல்லை எண்டதும் கேவலமா பாக்கீனம். என்னவோ எனக்கு வாழ்க்கை தாராராம் அவர். அந்தளவு மோசமா போச்சாம்மா என்ர நிலைமை?’

சாந்தம் தவழும் முகத்தில் புன்னகையோடு தன்னை பார்த்த தாயோடு மனதால் கதைத்தாள்.

தகப்பனை பார்த்தாள். எப்போதும் தன்னம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் ஊட்டி வளர்த்த அப்பா. தீர்க்கமான பார்வையால் அவளுக்கு மீண்டும் பலத்தை உருவாக்கினார்.

‘நான் ஏனப்பா கவலைப் படவேணும்? கேக்கிறவன் கேட்டா எனக்கு என்ன.. நான் எப்படி எண்டு எனக்கு தெரியும்.. என்ர குடும்பத்துக்கு தெரியும். வேற யாரும் வந்து சர்ட்டிபிகேட் தர தேவையில்ல..’ என்று தகப்பனிடம் சொன்னவளின் மனம் சற்றே தெளிந்தது.

கண்ணை சேலை தலைப்பால் துடைத்துக்கொண்டு எழும்பவும் விக்ரம் உள்ளே வரவும் திகைத்துப்போனாள்.

“யார்… யார் நீங்க?” மனம் கலங்கியிருந்ததில் குரல் தடுமாறி வந்தது.

“நான் தான் விக்ரம்.” என்றான் அவளையே பார்த்து.

‘ஓ…’ என்று திகைத்தாள்.

‘ஆன்ட்டி சொன்ன வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை இவனா?’

அப்போதுதான் அவனையே பார்க்கிறாள். அவனானால் அவளை கல்யாணத்துக்கே கேட்டுவிட்டான்.

சட்டென அவள் முகத்தில் ஒருவித இறுக்கம். விழிகளை நேரே அவன் முகத்தில் வைத்து, “ஆன்ட்டியிடம் பதில் சொல்லிட்டேனே.. பிறகு என்ன?” என்று கேட்டாள்.

அந்தப் பார்வை.. அந்தக் குரல் வேறு யாரையும் அதற்குமேல் பேச விடாது. கடினம் என்றில்லாதபோதும், ஒருவித கண்டிப்பு இருந்தது. இந்த எல்லையை தாண்டாதே என்பதுபோல்.

விக்ரம் அதை உணர்ந்து முறுவலித்தான்.

“காரணம் தெரியோணும். சும்மா வேண்டாம் எண்டால் எப்படி?” என்றான் அவனும் அவள் விழிகளையே பார்த்து.

“கல்யாணம் செய்ற எண்ணம் எனக்கு இல்ல.”

“அதுதான் ஏன்?”

இதென்ன தொனதொனப்பு என்று மெல்லிய சினம் வந்தபோதும், “எனக்கு என்ர மகளே போதும்.” என்று அந்த குட்டியை பார்த்து சொன்னாள்.

இவன் பார்வையும் அவளிடம் சென்றது. இவன்தான் காரில் போய்வருகிறவன்  என்று கண்டுகொண்டாள் போலும். கருமணிகளை உருட்டி உருட்டி அவனையேதான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“இங்கே வாங்க செல்லம்..” தங்களின் பேச்சை விட்டுவிட்டு அவளை அழைத்தான்.

அவள் அசையாமல் இருக்க, “இங்க பாருங்க.. செல்லத்துக்கு சாக்லேட்ஸ்.. இந்தா.. ஓடிவந்து வாங்குங்க..” என்று ஆசை காட்டினான்.

குழந்தை சந்தனா விறுவிறு என்று தாயிடம் ஓட, இடையிலேயே மறித்துப்பிடித்து அவளை தூக்கினான்.

அவள் தாயை நோக்கி உதடுகளை பிதுக்கத் தொடங்கவும், “ஹேய் செல்லம்.. இங்க பாருங்க.. இங்க பாருங்கோ..” என்றபடி மேலே மேலே தூக்கிப்போட்டு பிடித்தான்.

உடம்பெல்லாம் கூசியிவிட்டதில் கிளுக்கிச் சிரித்தாள் குழந்தை.. இரண்டு மூன்று தடவை அவன் அப்படிச் செய்யவும், அவளின் சிரிப்பு அந்த வீடு முழுவதுமே அலையலையாய் பரவியது! அவள் வயிற்றில் முகத்தைப் புதைத்து கிச்சுக் கிச்சு மூட்டினான். சின்னவளோ அடங்காமல் சிரித்தாள். தனக்குக் கிடைத்த புது குதூகலத்தில் அவனோடு சேர்ந்துகொண்டாள் அந்த சுட்டி.

வெண் பற்கள் பளீரிட, மகளை மேலே தூக்கிப்போட்டுப் பிடித்து அவளோடு விளையாடுகிறவனை யாமினி அதிர்ந்துபோய் பார்த்தாள்.

அவளை ஒருகையால் தூக்கி மார்போடு பிடித்துக்கொண்டு, “சாக்லேட் வேணுமா செல்லத்துக்கு…” என்று கேட்டு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்துக் கொடுக்கவும், வாங்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டாள். இதில் ஒரு கையால் அவன் கழுத்தை வேறு வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளுக்கு அதிசயம் தான். லேசில் யாரிடமும் சேரமாட்டாள். அப்படி சேர்வதற்கு யாரும் இல்லையும் கூட! இவளும் குழந்தை விளையாடட்டும் என்று எங்கும் அனுப்பியதும் இல்லை. எல்லாமே அவளுக்கு இவள்தான். இன்று இவனோடு அவள் ஒட்டிக்கொண்டது.. பெரும் ஆச்சரியம் தான்.

அவள் குழந்தையைவே பார்க்க, “உனக்கு இன்னொரு கல்யாணம் நடந்தால் வருகிறவன் இவளை ஒதுக்கி விடுவானோ என்ற பயத்தில தான் மறுக்கிறாய் என்றால், அந்தக் கவலை உனக்கு வேண்டாம். இனி இவளும் எனக்கு மகள் தான். இவள பிடிச்சதால தான் உன்னயே கேக்கச் சொன்னனான்.” என்றான் அவன்.

விழிகள் ஆச்சரியத்தில் விரிய அவனை பார்த்தாள் அவள்.

அவளிடம் கட்டிக்கொள்ளச் சொல்லி கேட்கும் முதல் ஆண் இவன் அல்ல. இதற்கு முன்னே பலர்.

‘உன்னை நான் ராணி மாதிரி வைத்திருப்பேன்’ என்று கேட்டவர் சிலர்.

‘கடைசிவரைக்கும் கைவிடமாட்டேன்’ என்றவர் சிலர்.

‘இன்னும் எவ்வளவு காலத்துக்கு இப்படி தனியாவே இருந்து கஷ்டப்படுவாய்’ என்று ‘அக்கறை’ காட்டியவர் சிலர்.

எல்லோருக்குமே அவள் மீதுதான் அக்கறையும் கவலையும் கவனமும் வந்தது. அவள் கூடவே இருக்கும் குழந்தை கண்ணில் படவேயில்லை. முதன் முதலாக குழந்தைக்காக தன்னை மணந்துகொள்ள கேட்டவனை மரியாதையோடு பார்த்தாள்.

“எனக்கும் ஒரு மகன் இருக்கிறான். பெயர் டெனிஸ்.” என்று சொல்லும்போதே அவன் இதழ்களில் அத்தனை அழகான புன்னகை ஒன்று மிளிர்ந்தது.

‘அப்பாவும் மகனும் நல்ல நெருக்கம் போல.. மகன் பெயர சொல்லும்போதே பாசத்துல குரல் குழையுது.’ தன்பாட்டுக்கு நினைத்துக்கொண்டாள்.

“அவனும் இவளை மாதிரியே தான். ஒரு இடத்துல இருக்கமாட்டான்.” என்றான் அந்த குட்டியை பார்த்து.

அந்த கண்களில் தெரியும் பாசமும் கனிவும் பொய்யில்லை. ஏனோ அவளுக்கு அழுகை வந்துவிடும் போலிருந்தது. அவளைத் தவிர இந்த சின்ன மொட்டை பாசமாக கைகளில் ஏந்தியவர் யாருமே இல்லை.

என்றாலும் தன் முடிவில் உறுதியாக நின்றவள், “நீங்க வேற யாரையாவது பாருங்க. உங்களுக்கு பொருத்தமா.” என்றாள் தெளிவாக.

“ஏன்? உன்ன பாத்தா என்ன?” தடாலடியாக கேட்டுவிட்டான் அவன். அதுவும் அவளையே பார்த்தபடி.

யாமினி முழித்தாள். என்ன கேள்வி இது.. இதற்கு என்ன பதிலை சொல்வது? அவன் பார்வையில் வேறு அசௌகர்யமாக உணர்ந்தாள்.

எல்லோரிடமும் கடின முகத்தை காட்டுகிறவளால் மகளை தூக்கியபடி நின்று கேட்பவனிடம் முடியவில்லை. அதுவும் மகளும் அவன் தோளில் ஒய்யாரமாய் சாய்ந்து கிடப்பதை பார்த்துக்கொண்டே.

“இல்ல.. அது சரியா வராது.. அதோட கல்யாணம் கட்டுற எண்ணமே எனக்கு இல்ல.” திரும்பவும் அழுத்திச் சொன்னாள்.

“ஏன் இல்ல? உனக்கு ஒண்டும் பெரிய வயது இல்லையே. என்ன ஒரு இருபத்தியேழு. இருபத்தியெட்டு இருக்குமா?”

“இருபத்தியாறு.”

“நான் நினைத்ததை விட சின்னப்பெண். பிறகு என்ன?”

‘முப்பதியிரண்டுக்கு இருபத்தியாறு ஓகே.’ மனம் கணக்கு போட்டது.

சற்றே சினம் துளிர்த்தது அவளுக்கு.

“திரும்பத் திரும்ப இதென்ன கேள்வி? எனக்கு என்ர மகள் மட்டும் போதும். அவள் மட்டும் தான் என்ர வாழ்க்கை. ஒரு கல்யாணத்த கட்டி, அதால ஒரு பிரச்சனை வந்து அவள் பாதிக்கிறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல. அப்படியெல்லாம் இல்ல அது இது எண்டு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். நான் யாரையும் நம்ப மாட்டேன். எனக்கும் கல்யாணம் கட்ட விருப்பம் இல்ல. அதால என்ன விட்டுட்டு வேற யாரையும் பாருங்கோ!” என்று ஒரே முடிவாக பதில் சொன்னாள்.

அப்படியே போய்விட்டாள் அது விக்ரம் அல்லவே!

எனக்கும் தான் மகன் இருக்கிறான். நாளைக்கு என்ன கைக்க போட்டுக்கொண்டு நீ அவன ஒதுக்கிவிட்டா என்ன செய்றது எண்டு நான் யோசிக்கேல்லையே..” என்றான்.  

“நான் ஒண்டும் அப்படியான பெண் இல்ல!” கோபமாக சொன்னாள்.

“எனக்கும் அது தெரியும்!”

‘எப்படி?’ஆச்சரியமாக அவனை பார்த்தாள்.

“நம்பிக்கை! இந்த சின்ன வயசுல, எல்லாருக்கும் இருக்கிற ஆசாபாசங்கள் உனக்கும் இருக்கும். ஆனாலும் மகளுக்காக கல்யாணம் வேண்டாம் எண்டு கிட்டத்தட்ட சந்நியாசி மாதிரி வாழுற நீ, தோட்ட வேலைக்கு போய் மகளை காப்பாத்துற நீ  என்ர மகனையும் நல்லா பாத்துக்கொள்ளுவாய் என்ர நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கைல தான் கேட்டனான்.. உன்ர மகளுக்கு அப்பா இல்ல.. என்ர மகன்… அம்மா இருந்தும் இல்லாம வாழுறான். நாங்க ரெண்டுபேரும் சேர்ந்தா அதுகள் ரெண்டுக்கும் ஒரு முழுமையான குடும்பம் கிடைக்குமே. அதையேன் வேண்டாம் என்கிறாய்?”

“என்ர பிள்ளைக்கு ஒரு அப்பாவ நான் தேடேல்ல. எல்லாமா இருந்து அவள நான் பாப்பன். உங்கட மகனுக்கு ஒரு அம்மா வேணும் எண்டா வேற யாரையும் பாருங்கோ. ”

எல்லாமாக இருந்து என்ர பிள்ளையை நான் பார்ப்பேன் என்று சொல்லும் அவளை எப்படி தவற விடுவான் அவன்?

“திரும்பவும் சொல்றன். இந்த செல்லம்தான் எனக்கு முதல் பிடிச்சதே.. அவள் மேல வச்ச பாசம் தான் உன்ன கட்டோணும் என்ர முடிவ எடுக்க வச்சது. உன்ர முகத்தையே நான் இண்டைக்குத்தான் பாக்கிறன். நான் கேக்கிறது எனக்கு ஒரு மனுசிய மட்டுமில்ல. இந்த பிள்ளைக்கு அப்பாவா இருந்து எல்லாம் செய்ற சந்தர்ப்பத்தையும் எனக்குத்தா எண்டுதான். நல்லா யோசி… நல்ல முடிவா சொல்லு.” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த குட்டியை இறக்கிவிட்டு விட்டு வாசல் வரை சென்றவன்.. நின்று திரும்பி, “இனி நான் வேற பொம்புள பாப்பன் எண்டு நினைக்கேல்ல..” என்றுவிட்டு போனான்.

அப்படியே அமர்ந்துவிட்டாள் அவள். எதையும் சிந்திக்கவே முடியவில்லை சற்று நேரத்துக்கு. அவன் வந்தது.. கேட்டது.. போனது எல்லாம் உண்மையா பொய்யா என்றே தெரியாமல் இருந்தது.

பொய்யாக இருக்கக் கூடாதா என்றிருந்தது. பொய்யாக இருப்பின் இந்த மனப்பாரம் இருக்காதே.. எப்போதும்போல அவள் நாட்கள் போயிருக்குமே.. தெளிந்திருந்த நீரோடையில் கல்லை எறிந்துவிட்டிருந்தான் விக்ரம்.

மகளை பார்த்தாள். அவன் கொடுத்துவிட்டுப் போன சாக்லேட்டோடு அவள் மடியில் வந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

அவன் தூக்கி வைத்திருந்தபோது எவ்வளவு பாந்தமாக இருந்தது பார்க்க. அப்படி ஒரு காட்சியை அவள் கண்டதே இல்லை.. கண்கள் பனித்தன..

குழந்தையை குனிந்து பார்த்து அவளை செல்லமாக தடவிக்கொடுத்தாள்.

என்ன விளங்கியதோ, கையிலிருந்த சாக்லேட்டை காட்டி, “ப்பா..” என்றது அது.

விக்கித்துப்போனாள் அவள். அப்பாவா?

‘இதென்ன அடுத்த கலவரம்..’ ஒருகணம் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது.

அடுத்தகணமே டமார் டமார் என்று அடித்துக்கொள்ளத் தொடங்கிற்று.

கை கால்கள் நடுங்க, மகள் சொன்னதில் நம்பிக்கையற்று, “என்னம்மா?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள்.

‘ஐயோ திரும்பவும் சொல்லிவிடாதே!’ என்று மனம் பதறிற்று!

“ப்பா..” என்று அழகாக மீண்டும் சாக்லேட்டை காட்டிச் சொன்னது குழந்தை.

மகளை அணைத்துக்கொண்டு விம்மிவிட்டாள் யாமினி.

யார் இந்த உறவை அவளுக்கு கற்றுக் கொடுத்தது. வேலைக்கு போகையில் மற்றக் குழந்தைகளின் வாயிலிருந்து வந்த அப்பாவையும், வீட்டில் முதன் முதலாக கண்ட ஆணையும் ஒன்றாக இணைத்துவிட்டிருந்தாள் குழந்தை.

தனக்கான முடிவை மகளே எடுத்திவிட்டது போலிருந்தது. அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவித்துத் தடுமாறிப்போனாள். தற்போது கிடைக்கிற சொற்ப நிம்மதியை கூட இழந்துவிடுவேனோ என்று பயந்தாள்.

மறுத்துவிட்டால் இந்த அலைப்புருதல் அத்தனையும் முடிந்துவிடுமே! மீண்டும் சலனமற்ற வாழ்க்கை வாழலாம் என்றால்.. மகள் சொன்ன அப்பா வந்து நின்று நெஞ்சை பிழிந்தது.

என்ன செய்வாள்?

இதை நான் செய்யவா.. வேண்டாமா எனக்கு ஒரு வழி சொல்லித்தாருங்களேன்.. இதன் சாதக பாதகம் என்ன என்று அறிவுரை கேட்கக் கூட ஆளில்லா நிலையில் வைத்துவிட்ட இறைவனை மனதால் நொந்தாள்.

யாரிடம் அறிவுரை கேட்பாள்.. யாரிடம் சொல்லி ஆறுவாள். பலர் அவளை ஒதுக்கினார்கள் என்றால் சிலரிடமிருந்து அவளே விலகிக்கொண்டாள்.

இப்படியே இரண்டு நாட்கள் ஓடியது. அவன் எங்கும் அவள் பார்வையில் படும் விதத்தில் நின்றோ, குழந்தையோடு பாசம் வளர்க்கிறேன் என்றோ அவள் கண்ணில் பட்டு வேதனையை பெருக்காமல் இருந்ததில் மனதுக்கு கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஆறுதலாக உணர்ந்தாள். ஆனாலும் இந்த நிமிடம் வரையிலுமே சம்மதம் சொல்ல வாய் வரவில்லை. மறுக்கவும் தெம்பில்லை.

மனப்பாரம் தாங்கமாட்டாமல் குழந்தையோடு சென்று கோயிலில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

சம்மதிப்பதா மறுப்பதா?

சம்மதிக்க மனம் மறுத்தது. மறுக்க குழந்தையின் ‘அப்பா’ தடுத்தது.

‘கடவுளே.. இவன் ஏன் என்னிடம் வந்து இந்தக் கேள்வியை கேட்டான்? என்னை என் பாட்டுக்கே விட்டிருக்கக் கூடாதா?’ தனக்குள்ளேயே கிடந்தது மருகினாள்.

இப்போதெல்லாம் அவன் கார் சத்தம் கேட்டாலே குழந்தை வேறு, “ப்பா… ப்பா” என்று சிணுங்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

“இல்லடா செல்லம். அவர் உன்ர அப்பா இல்ல.” என்று சொல்லியும் பார்த்தாள்.

குழந்தை அல்லவா! அவளுக்கு இவள் சொல்வது விளங்கவே இல்லை!

எல்லாவற்றையும் நினைக்க நினைக்க கண்ணோரம் மெல்லிய நீர் கசிவு நிரந்தரமாக பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. மனதோடு போராடிப் போராடியே ஓய்ந்துபோய் அமர்ந்திருந்தாள்.

அப்போது அவளருகில் வந்து அமர்ந்தான் விக்ரம். திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவனைக் கண்டதும்,  ‘ஐயோ திரும்பவும் கேட்கப் போகிறானே..’ என்று கண்களில் கலக்கம் எட்டிப் பார்த்தது.

சற்று நேரம் அந்தக் கண்களையே பார்த்தான். அவளின் கண்ணோரக் கசிவும் கலக்கமும் மனதை பிசைந்தது.

“உனக்கு பிடிக்கேல்லை எண்டா விடு. அதுக்கு ஏன் உன்ன நீயே கஷ்டப்படுத்திற?” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கையிலேயே, “ப்பா..” என்றபடி அவன் மடிக்குத் தாவியது குழந்தை.

இனிமையாய் அதிர்ந்துபோனான் அவனுமே!

கைகள் தானாக குழந்தையை அணைக்க,  அவளைத்தான் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

மளுக்கென்று கண்களில் நிறைந்து கன்னத்தில் வழிந்துவிட்ட கண்ணீரை அவனுக்கு காட்டப் பிடிக்காது முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் யாமினி.

அந்தக் கண்ணீருக்கான காரணத்தை விக்ரம் புரிந்துகொண்டான்.

மெல்ல அவள் கையை பற்றினான். பற்றியது மெல்லத்தான். அந்தப் பற்றல் மட்டும் பலமாக இருந்தது. இனி விடமாட்டேன் என்பதுபோல்!

விடுவிக்க பார்த்து முடியாமல், “ப்ளீஸ் விடுங்கோ..” என்றாள் அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு. மற்றக் கையால் ஏற்கனவே வழிந்து விட்ட கண்ணீரை வேகமாக துடைத்தாள்.

அந்தக் கண்ணீர் அவனை என்னவோ செய்தது.

“சரி விடுறன். ஆனா நீ அழாத.” ஆறுதலாகச் சொன்னான் விக்ரம்.

“இப்ப என்ன உனக்கு? குழந்த என்ன அப்பாவா நினச்சிட்டாள். அதால மறுக்கவும் முடியேல்ல.. ஆனா உனக்கு சம்மதிக்க விருப்பம் இல்ல. அவ்வளவுதானே. சரி விடு! நான் அவளுக்கு அப்பாவா மட்டும் இருந்திட்டு போறன்.” இலகுவாக சொல்லிவிட்டவனை திகைத்துப்போய் பார்த்தாள்.

ஆனால், ‘இலங்கைய விட்டு போகேக்க இவள் புருசனாத்தான் போவன்’ விக்ரமின் மனம் பிடிவாதமாக சொன்னது!

மகள் சொல்லிவிட்ட ஒரு அப்பாவுக்காக மறுக்க முடியாமல் இந்த தவி தவிக்கும் அற்புதமான பெண்ணை அவன் இழக்கத் தயாராயில்லை!

“அது எப்படி?” கொஞ்சம் நிம்மதியாகவும் கொஞ்சம் கலக்கமாகவும் கேட்டாள்.

“நான் இங்க இருக்கிற வரைக்கும் தானே இவள் அப்பா எண்டு வருவாள். நான் போனதும் அப்பா வெளிநாட்டுக்கு போய்ட்டார் எண்டு சொல்லு. அங்க இருந்து நான் அப்பப்ப எடுப்பன், அப்ப மட்டும் அவள கதைக்க விடு. முடிஞ்சது பிரச்சனை.” இலகுவாக சொன்னான்.

‘உண்மையாவே பிரச்சனை முடிஞ்சுதா? அவளை அழுத்தும் இந்தப் பாரம் கரைந்து காணாமல் போய்விடுமா?’

நம்ப முடியாம அவள் பார்க்க, அவனுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது.

“அதுதான் பிரச்சனை முடிஞ்சது எண்டு சொல்லீட்டன் தானே.. பிறகும் இப்படி பாத்தா என்ன அர்த்தம்? இதெல்லாம் ஜுஜுபி மேட்டர்.. இதுக்குப்போய்..” என்றான் அவன்.

‘இவனுக்கு எல்லாமே ஜுஜுபி தான் போல.. கல்யாணத்தையும் ஜுஜுபி மாதிரித்தான் சொன்னான். இப்ப இதையும்.’

அவன் இலகுவாக கதைத்தது அவளுக்கும் மனதுக்கு சற்று நன்றாக இருந்தது.

“சரி போவமா?” என்று கேட்டான்.

“ம்ம்..” என்றபடி அவள் எழுந்துகொள்ள, அவனோ அப்படியே இருந்து அவளையே அண்ணாந்து பார்த்தான்.

என்ன என்பதாக விழிகளால் கேள்வி எழுப்பினாள்.

‘கண் ரெண்டும் நல்லாத்தான் கதைக்குது..’ மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருக்க, குழந்தை மடியில் இருப்பதால் தான் போலும் என்று எண்ணி, “குட்டி வாங்க வீட்ட போவம்..” என்றதும் அதுவும் எழுந்துகொண்டது.

பின்னரும் அவன் அப்படியே இருக்க, திரும்பவும் விழிகளால் கேள்வி எழுப்பினாள்.

அழகான புன்முறுவலோடு, “இப்படி நிலத்துல இருந்து பழக்கமில்ல. உன்ன கண்டதும் ஒரு வேகத்துல நானும் இருந்திட்டன். இப்ப எழும்புவன் போல தெரியேல்ல.. முடிஞ்சா ஏதும் ஒரு கிரேன் இருந்தா கொண்டுவா. தூக்கிவிடச் சொல்லுவம்.” என்றான்.

அவன் சொன்ன விதத்தில் அவள் முகத்தில் அழகான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

அந்த புன்னகையை உள்வாங்கிக் கொண்டே, “ஒரு கை குடேன்.” என்று அவளிடம் தன் கையை நீட்டினான்.

புன்னகை விரிந்தது அவளிடம். ஆனாலும், ‘இவன் உண்மையாகத்தான் சொல்றானா?’ என்று சந்தேகமாக பார்த்தாள்.

“உன்னால முடியாட்டி வேற யாரையாவது கூட்டிக்கொண்டு வா.”

‘உண்மையாத்தான் சொல்றான் போல..’ என்று நினைத்தபடி தயக்கத்தோடு அவள் கையை நீட்ட, அந்தக் கரத்தை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு ஒரே ஜம்பில் அவன் எழும்பிவிட இவள்தான் அவன் பாரம் தாங்கமாட்டாமல் தடுமாறி விழப்போனாள்.

கடைசியில், “ஏய் பார்த்து பாத்து..” என்று அவளின் தோள்களை பற்றி விக்ரம் நிறுத்தும்படி ஆயிற்று.

வெட்கமாக போயிற்று அவளுக்கு. அவனுக்கு உதவப்போய் கடைசியில் அவன் அவளுக்கு உதவும் படியாகிற்றே.

அந்த வெட்கத்தை கண்டவனின் மனதோ, ‘இவளுக்கு நான் தான் புருஷன்!’ என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டது.

அவளை காதலிக்கிறானா என்று கேட்டால் இல்லை என்றுதான் சொல்வான். ஆனால், மனம் கட்டினால் அவளைத்தான் கட்டுவது என்று மட்டும் சொன்னது. என்ன கண்றாவியோ.. இந்த மனதை பல நேரங்களில் அதன் சொந்தக் காரர்களால் கூட விளங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை!