நினைவெல்லாம் நீயாகிட வந்தேன்..!! 4

Valentines-day-images188-1

 

அன்று, மாலை மங்கும் நேரத்தில் மகளும் அவளும் திரும்பி வந்தனர். அன்று மட்டுமல்ல சில நேரங்களில் காலையில் போய் மதியம் வந்தாள். சில நேரங்களில் முற்பகல் போய் மாலையில் வந்தாள்.

சில நாட்களாக கவனித்துவிட்டு, “எங்கடா போறா ஒவ்வொரு நாளும்?” என்று அசோக்கிடம் விசாரித்தான்.

“தோட்ட வேலைக்கு மச்சான். சாப்பிட காசு வேணுமே.”

“என்னடா சொல்ற?”

அதிர்ச்சியாக போயிற்று விக்ரமுக்கு.

“அப்ப அந்த குழந்த..?”

“அதுக்கு என்ன.. தாய்க்கு பக்கத்துலையே விளையாடும். இந்த பிள்ளையும் அத வேற யாரிட்டையும் விடாது. மகளை யாரிட்டையும் விடக்கூடாது எண்டுதான் படிச்சிருந்தும் தோட்ட வேலைக்கு போகுதாம். அங்க என்றால் குழந்தைய பக்கத்திலையே வச்சிக்கொண்டு வேல பாக்கலாம் தானே.”

“அது கஷ்டம் இல்லையாடா?”

“கஷ்டம் இல்லையாவா? உச்சி வெயிலுக்க, நாள் முழுக்க கிடந்து வேல செய்யோணும். புல்லு புடுங்கோனும், பாத்தி கட்டோணும், குருவி கலைக்கோணும்.. சொல்ற வேலை எல்லாம் செய்யோணும். ஒரு நாள் போகாட்டியும் காசு இல்ல. நாங்க எதாவது உதவி செய்யவா எண்டு அம்மா கேட்டும் வேண்டாம் எண்டு சொல்லிட்டாளாம். என்ர பிள்ளைய நான் உழைச்சு பாப்பன் எண்டு சொல்லிட்டாளாம்.” என்றான் அசோக்.

மனதுக்கு பாரமாய் போயிற்று அவனுக்கு. தன் குழந்தைக்காக தோட்ட வேலைக்கு போகும் தாய், தன்னையே வருத்தி உழைக்கும் தாய்,  குழந்தையே உலகம் என்று வாழ்கிறாள். அவள் மீது புது மரியாதையே உருவாகிற்று அவனுக்கு.

இவளும் தானே இளம் பெண். கணவன் என்கிறவனே இல்லாமல் பிள்ளைக்காக வாழவில்லையா?

கிட்டத்தட்ட ஒருவாரம் பத்து நாட்களாக கவனித்தான். அவர்கள் இருவரையும் தேடி யாருமே வரவில்லை. நண்பர்கள்.. தெரிந்தவர்கள்.. பழகியவர்கள்.. சொந்தம் என்று யாருமே வரவில்லை.

ஊரில் இருந்தாலாவது கதைக்கப் பேச நாலுபேர் அயலட்டையில் இருப்பார்கள் என்று ஜேர்மனில் இருந்த நாட்களில் நினைத்திருக்கிறான். இங்கே பார்க்கையில் நம்மூரில், நம் அயலட்டையில் அநாதை போல் வாழ்வதை விட வெளிநாட்டில் தனியாக இருப்பது மேல் என்று தோன்றிற்று.

அவனுக்கு ஒருவிதமான தனிமை என்றால் அவளுக்கு ஒருவிதமான தனிமை போலும்.

உடனேயே அசோக்கிடம் அவளை திருமணத்துக்கு கேட்கச் சொல்லிவிட்டான் விக்ரம்.

“உனக்கென்ன மறை ஏதும் கழண்டு போச்சே..” என்று துள்ளிக் குதித்தான் அவன்.

“அந்த பிள்ளையெல்லாம் உனக்கு சரியா வராது!”

“எனக்கு பிடிக்கேல்ல!”

அதுவரை அமைதியாக இருந்தவன், “டேய்.. நான் எனக்குத்தான் கேக்கச் சொன்னான்.” என்றான் கேலியாக.

“சிரிப்பு வரேல்ல..” என்றான் முறைத்துக்கொண்டு.

கதிரையில் இருந்து எழுந்து நண்பனின் தோளை சுற்றி கையை போட்டு, “ஏன் உனக்கு இவ்வளவு கோபம்? அந்த பிள்ளைக்கு என்ன குறை?” என்று கேட்டான்.

“அவள் குழந்தைக்கு அப்பா..” என்றதுமே கண்டிப்போடு மறுத்து தலையசைத்தான் விக்ரம்.

“நீயும் இப்படி கதைக்காத அசோக். நாங்க வந்து மூண்டு கிழமை ஆகுது. இத்தனை நாள்ல அந்த பிள்ளைல ஏதாவது பிழையா தெரிஞ்சதா உனக்கு? இங்கால ரெண்டு ஆம்பிளையள் இருக்கிறோம்.. அதுவும் வெளிநாட்டுல இருந்து வந்தவர்கள் எண்டு ஏதாவது எங்கள கவரும் விதமா நடக்குதா? தானுண்டு தன்ர பாடு உண்டு எண்டு இருக்குது அது. அதுன்ர வாழ்க்கைல நடந்த எல்லாத்தையும் உனக்கு சொன்னாத்தான் நீ நம்புவியா.. இல்ல நீதான் உன்ர வாழ்க்கைல என்ன நடக்குது எண்டு எல்லாருக்கும் சொல்லுவியா.. சும்மா ஊர் கதைக்குது எண்டு நீயும் கதைக்காத.” என்றான்.

“சரிதான்டா.. அவள் நல்லவளாவேஇருக்கட்டும். ஆனா நான் உனக்கு வேற பொம்பிள பாக்கிறன்..”

“பாக்கிறதா இருந்தா அவள பார்.. இல்லாட்டி எனக்கு கல்யாணமே வேணாம். வா திரும்பி போவம்.” ஒரேயடியாக அவன் சொல்லவும் திகைத்துப் போனான் அசோக்.

“டேய் என்னடா இது? திரும்பவும் நீ பிடிச்ச முயலுக்கு மூண்டுகால் எண்டு நிக்கிற?”

“அது அப்படித்தான்! கட்டினா அவளைத்தான் கட்டுவன். இல்லாட்டி வேண்டாம்!”

“என்ன லவ்வா?”

சிரித்துவிட்டான் விக்ரம். “லவ் பண்ற வயசாடா இது? அந்த பிள்ளை முகத்தைக்கூட நான் இன்னும் ஒழுங்கா பாக்கேல்ல.”

“பிறகு என்னத்துக்கு அவள்தான் வேணும் எண்டு நிக்கிறாய்?”

“தெரியேல மச்சான்.. தன்ர மகளுக்காக தோட்ட வேலைக்கு போற ஒருத்தி என்ர மகனையும் பாசமா பாப்பாள் எண்டு ஒரு நம்பிக்கை.”

“ஒரு கல்யாணத்துக்கு இது போதாது விக்கி. மனதுக்கு பிடிக்கோணும். அப்பதான் அது நிலைக்கும்.”

“கல்யாணத்துக்கு காதல் தான் வேணும் எண்டு கட்டின வாழ்க்க மட்டும் நிலைச்சதா என்ன?” என்றான் விரக்தியோடு.

எண்ணங்கள் யாஸ்மினை நோக்கி மிக வேகமாக பாய்ந்தன!

அதை உணர்ந்த அசோக் சட்டென்று பேச்சை மாற்றினான். “அப்ப அந்த பிள்ளைய கொஞ்சமாவது பிடிச்சிருக்கா உனக்கு?”

“அந்த பிள்ளைய நான் எங்க பாத்தன். அந்த குட்டியாத்தான் பாத்து பிடிச்சது. சாரா மாதிரியே இருக்கிறா..”

தலையில் அடித்துக்கொண்டான் அசோக். “மகளை பாத்து அம்மாவ செலக்ட் பண்ணினவன் இந்த உலகத்திலேயே நீயாத்தான் இருப்ப.” என்றுவிட்டு தாயிடம் கதைக்கப் போனான்.

வேற வழி? விக்ரமின் பிடிவாதத்தை அவனையன்றி வேறு யார் அறிவார்?!

அவளிடம் கதைக்கச் சென்ற மரகதமோ, சுவரில் அடித்த பந்தாக போனதை விட வேகமாக திரும்பி வந்தார்.

“வெளிநாட்டு மாப்பிள்ள. ஒரு குற சொல்லேலாத நல்ல பிள்ள.. அவன கட்ட இவளுக்கு கசக்குதாம். நானும் இனியாவது அவளின்ர வாழ்க்க நல்லாருக்கட்டும் எண்டு கெஞ்சியும் பாத்தன். ஒண்டுக்கும் மசியிறாள் இல்ல. அவளுக்கு இந்த வாழ்க்கையே போதுமாம். அதுசரி.. எதுக்கும் ஒரு குடுப்பின வேணும்.. ஓட்டுற மண்தான் ஓட்டும்!” என்று புலம்பித் தள்ளிவிட்டார் அவர்.

அதை கேட்டுவிட்டு அவருக்கு மேலாக துள்ளினான் அசோக்.. “நான் சொன்னனான்.  கேட்டியா நீ? அவள்தான் வேணும் எண்டு ஒற்றக்கால்ல நிண்ட.. இப்ப பாரு அவள் உன்னை வேணாமாம்.. தேவையாடா உனக்கு இது?”

நண்பனை ஒருத்தி நிராகரித்துவிட்ட கோபம் அவனுக்கு.

“டேய்! சும்மா கத்தாத! நானே நேர கதைக்கிறன் அந்த பிள்ளைட்ட..” என்றுவிட்டு போனவனை, இவனுக்கு என்ன விசரா பிடிச்சிருக்கு என்பதாக பார்த்தான் அசோக்.

‘இவன்ர பிடிவாதத்துக்கு மட்டும் அளவே இல்ல.. அண்டைக்கும் அவள் தான் வேணும் எண்டு அந்த யாஸ்மின கட்டினான். இண்டைக்கு இவள் தான் வேணும் எண்டு நிக்கிறான்!’ என்றபடி அமர்ந்திருந்தான் அசோக்.

மைக்க வேண்டும். மகளை குளிப்பாட்டி, அவளுக்கு உணவு கொடுத்து வேலைக்கு போகவேண்டும். இதில் அழுக்கான உடைகள் வேறு தோய்க்கக் கிடந்தது. ஆனாலும் அப்படியே வாராந்தச் சுவரில் சாய்ந்து தரையில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள், யாமினி!

மரகதம் வந்து கேட்டதில் மனம் குழம்பியே போயிற்று.

‘என்னவோ கடவுளா பாத்து தார அருமையான வாழ்க்கைய எட்டி உதைக்கிறேனாம் எண்டு சொல்லீட்டு போறா.. நான் கேட்டனானே எனக்கு வாழ்க்கை தாங்கோ எண்டு.’ மனம் புகைந்தது.

‘அவர் நல்லவராம்.. வல்லவராம்.. பூ மாதிரி என்ன வச்சு பாப்பாராம். உண்மையாவே இருக்கட்டும். எனக்கு விருப்பம் இல்லை எண்டு சொன்னா.. போகவேண்டியது தானே.. என்னத்துக்கு வற்புறுத்தோணும்?’

அதைவிட இது என்ன வேதனை என்று இருந்தது. இனியும் எப்படித்தான் ஒதுங்கி இருப்பது என்றும் தெரியவில்லை.

‘யார பாத்தாலும் கல்யாணம் கல்யாணம் கல்யாணம்! ஒரு பொம்பிள தனிய இருந்திடக் கூடாதே! இவேக்கு கண் பொறுக்காது!’ அங்கே சின்னதாக படங்களில் இருந்தவர்களை கண்ணீரோடு பார்த்தாள்.

‘இதே ஊருல எவ்வளவு மதிப்போட வாழ்ந்தோம். இண்டைக்கு என்ர நிலமைய பாத்தீங்களா.. நீங்க எல்லாரும் இல்லை எண்டதும் கேவலமா பாக்கீனம். என்னவோ எனக்கு வாழ்க்கை தாராராம் அவர். அந்தளவு மோசமா போச்சாம்மா என்ர நிலைமை?’

சாந்தம் தவழும் முகத்தில் புன்னகையோடு தன்னை பார்த்த தாயோடு மனதால் கதைத்தாள்.

தகப்பனை பார்த்தாள். எப்போதும் தன்னம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் ஊட்டி வளர்த்த அப்பா. தீர்க்கமான பார்வையால் அவளுக்கு மீண்டும் பலத்தை உருவாக்கினார்.

‘நான் ஏனப்பா கவலைப் படவேணும்? கேக்கிறவன் கேட்டா எனக்கு என்ன.. நான் எப்படி எண்டு எனக்கு தெரியும்.. என்ர குடும்பத்துக்கு தெரியும். வேற யாரும் வந்து சர்ட்டிபிகேட் தர தேவையில்ல..’ என்று தகப்பனிடம் சொன்னவளின் மனம் சற்றே தெளிந்தது.

கண்ணை சேலை தலைப்பால் துடைத்துக்கொண்டு எழும்பவும் விக்ரம் உள்ளே வரவும் திகைத்துப்போனாள்.

“யார்… யார் நீங்க?” மனம் கலங்கியிருந்ததில் குரல் தடுமாறி வந்தது.

“நான் தான் விக்ரம்.” என்றான் அவளையே பார்த்து.

‘ஓ…’ என்று திகைத்தாள்.

‘ஆன்ட்டி சொன்ன வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை இவனா?’

அப்போதுதான் அவனையே பார்க்கிறாள். அவனானால் அவளை கல்யாணத்துக்கே கேட்டுவிட்டான்.

சட்டென அவள் முகத்தில் ஒருவித இறுக்கம். விழிகளை நேரே அவன் முகத்தில் வைத்து, “ஆன்ட்டியிடம் பதில் சொல்லிட்டேனே.. பிறகு என்ன?” என்று கேட்டாள்.

அந்தப் பார்வை.. அந்தக் குரல் வேறு யாரையும் அதற்குமேல் பேச விடாது. கடினம் என்றில்லாதபோதும், ஒருவித கண்டிப்பு இருந்தது. இந்த எல்லையை தாண்டாதே என்பதுபோல்.

விக்ரம் அதை உணர்ந்து முறுவலித்தான்.

“காரணம் தெரியோணும். சும்மா வேண்டாம் எண்டால் எப்படி?” என்றான் அவனும் அவள் விழிகளையே பார்த்து.

“கல்யாணம் செய்ற எண்ணம் எனக்கு இல்ல.”

“அதுதான் ஏன்?”

இதென்ன தொனதொனப்பு என்று மெல்லிய சினம் வந்தபோதும், “எனக்கு என்ர மகளே போதும்.” என்று அந்த குட்டியை பார்த்து சொன்னாள்.

இவன் பார்வையும் அவளிடம் சென்றது. இவன்தான் காரில் போய்வருகிறவன்  என்று கண்டுகொண்டாள் போலும். கருமணிகளை உருட்டி உருட்டி அவனையேதான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“இங்கே வாங்க செல்லம்..” தங்களின் பேச்சை விட்டுவிட்டு அவளை அழைத்தான்.

அவள் அசையாமல் இருக்க, “இங்க பாருங்க.. செல்லத்துக்கு சாக்லேட்ஸ்.. இந்தா.. ஓடிவந்து வாங்குங்க..” என்று ஆசை காட்டினான்.

குழந்தை சந்தனா விறுவிறு என்று தாயிடம் ஓட, இடையிலேயே மறித்துப்பிடித்து அவளை தூக்கினான்.

அவள் தாயை நோக்கி உதடுகளை பிதுக்கத் தொடங்கவும், “ஹேய் செல்லம்.. இங்க பாருங்க.. இங்க பாருங்கோ..” என்றபடி மேலே மேலே தூக்கிப்போட்டு பிடித்தான்.

உடம்பெல்லாம் கூசியிவிட்டதில் கிளுக்கிச் சிரித்தாள் குழந்தை.. இரண்டு மூன்று தடவை அவன் அப்படிச் செய்யவும், அவளின் சிரிப்பு அந்த வீடு முழுவதுமே அலையலையாய் பரவியது! அவள் வயிற்றில் முகத்தைப் புதைத்து கிச்சுக் கிச்சு மூட்டினான். சின்னவளோ அடங்காமல் சிரித்தாள். தனக்குக் கிடைத்த புது குதூகலத்தில் அவனோடு சேர்ந்துகொண்டாள் அந்த சுட்டி.

வெண் பற்கள் பளீரிட, மகளை மேலே தூக்கிப்போட்டுப் பிடித்து அவளோடு விளையாடுகிறவனை யாமினி அதிர்ந்துபோய் பார்த்தாள்.

அவளை ஒருகையால் தூக்கி மார்போடு பிடித்துக்கொண்டு, “சாக்லேட் வேணுமா செல்லத்துக்கு…” என்று கேட்டு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்துக் கொடுக்கவும், வாங்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டாள். இதில் ஒரு கையால் அவன் கழுத்தை வேறு வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளுக்கு அதிசயம் தான். லேசில் யாரிடமும் சேரமாட்டாள். அப்படி சேர்வதற்கு யாரும் இல்லையும் கூட! இவளும் குழந்தை விளையாடட்டும் என்று எங்கும் அனுப்பியதும் இல்லை. எல்லாமே அவளுக்கு இவள்தான். இன்று இவனோடு அவள் ஒட்டிக்கொண்டது.. பெரும் ஆச்சரியம் தான்.

அவள் குழந்தையைவே பார்க்க, “உனக்கு இன்னொரு கல்யாணம் நடந்தால் வருகிறவன் இவளை ஒதுக்கி விடுவானோ என்ற பயத்தில தான் மறுக்கிறாய் என்றால், அந்தக் கவலை உனக்கு வேண்டாம். இனி இவளும் எனக்கு மகள் தான். இவள பிடிச்சதால தான் உன்னயே கேக்கச் சொன்னனான்.” என்றான் அவன்.

விழிகள் ஆச்சரியத்தில் விரிய அவனை பார்த்தாள் அவள்.

அவளிடம் கட்டிக்கொள்ளச் சொல்லி கேட்கும் முதல் ஆண் இவன் அல்ல. இதற்கு முன்னே பலர்.

‘உன்னை நான் ராணி மாதிரி வைத்திருப்பேன்’ என்று கேட்டவர் சிலர்.

‘கடைசிவரைக்கும் கைவிடமாட்டேன்’ என்றவர் சிலர்.

‘இன்னும் எவ்வளவு காலத்துக்கு இப்படி தனியாவே இருந்து கஷ்டப்படுவாய்’ என்று ‘அக்கறை’ காட்டியவர் சிலர்.

எல்லோருக்குமே அவள் மீதுதான் அக்கறையும் கவலையும் கவனமும் வந்தது. அவள் கூடவே இருக்கும் குழந்தை கண்ணில் படவேயில்லை. முதன் முதலாக குழந்தைக்காக தன்னை மணந்துகொள்ள கேட்டவனை மரியாதையோடு பார்த்தாள்.

“எனக்கும் ஒரு மகன் இருக்கிறான். பெயர் டெனிஸ்.” என்று சொல்லும்போதே அவன் இதழ்களில் அத்தனை அழகான புன்னகை ஒன்று மிளிர்ந்தது.

‘அப்பாவும் மகனும் நல்ல நெருக்கம் போல.. மகன் பெயர சொல்லும்போதே பாசத்துல குரல் குழையுது.’ தன்பாட்டுக்கு நினைத்துக்கொண்டாள்.

“அவனும் இவளை மாதிரியே தான். ஒரு இடத்துல இருக்கமாட்டான்.” என்றான் அந்த குட்டியை பார்த்து.

அந்த கண்களில் தெரியும் பாசமும் கனிவும் பொய்யில்லை. ஏனோ அவளுக்கு அழுகை வந்துவிடும் போலிருந்தது. அவளைத் தவிர இந்த சின்ன மொட்டை பாசமாக கைகளில் ஏந்தியவர் யாருமே இல்லை.

என்றாலும் தன் முடிவில் உறுதியாக நின்றவள், “நீங்க வேற யாரையாவது பாருங்க. உங்களுக்கு பொருத்தமா.” என்றாள் தெளிவாக.

“ஏன்? உன்ன பாத்தா என்ன?” தடாலடியாக கேட்டுவிட்டான் அவன். அதுவும் அவளையே பார்த்தபடி.

யாமினி முழித்தாள். என்ன கேள்வி இது.. இதற்கு என்ன பதிலை சொல்வது? அவன் பார்வையில் வேறு அசௌகர்யமாக உணர்ந்தாள்.

எல்லோரிடமும் கடின முகத்தை காட்டுகிறவளால் மகளை தூக்கியபடி நின்று கேட்பவனிடம் முடியவில்லை. அதுவும் மகளும் அவன் தோளில் ஒய்யாரமாய் சாய்ந்து கிடப்பதை பார்த்துக்கொண்டே.

“இல்ல.. அது சரியா வராது.. அதோட கல்யாணம் கட்டுற எண்ணமே எனக்கு இல்ல.” திரும்பவும் அழுத்திச் சொன்னாள்.

“ஏன் இல்ல? உனக்கு ஒண்டும் பெரிய வயது இல்லையே. என்ன ஒரு இருபத்தியேழு. இருபத்தியெட்டு இருக்குமா?”

“இருபத்தியாறு.”

“நான் நினைத்ததை விட சின்னப்பெண். பிறகு என்ன?”

‘முப்பதியிரண்டுக்கு இருபத்தியாறு ஓகே.’ மனம் கணக்கு போட்டது.

சற்றே சினம் துளிர்த்தது அவளுக்கு.

“திரும்பத் திரும்ப இதென்ன கேள்வி? எனக்கு என்ர மகள் மட்டும் போதும். அவள் மட்டும் தான் என்ர வாழ்க்கை. ஒரு கல்யாணத்த கட்டி, அதால ஒரு பிரச்சனை வந்து அவள் பாதிக்கிறதுல எனக்கு விருப்பம் இல்ல. அப்படியெல்லாம் இல்ல அது இது எண்டு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். நான் யாரையும் நம்ப மாட்டேன். எனக்கும் கல்யாணம் கட்ட விருப்பம் இல்ல. அதால என்ன விட்டுட்டு வேற யாரையும் பாருங்கோ!” என்று ஒரே முடிவாக பதில் சொன்னாள்.

அப்படியே போய்விட்டாள் அது விக்ரம் அல்லவே!

எனக்கும் தான் மகன் இருக்கிறான். நாளைக்கு என்ன கைக்க போட்டுக்கொண்டு நீ அவன ஒதுக்கிவிட்டா என்ன செய்றது எண்டு நான் யோசிக்கேல்லையே..” என்றான்.  

“நான் ஒண்டும் அப்படியான பெண் இல்ல!” கோபமாக சொன்னாள்.

“எனக்கும் அது தெரியும்!”

‘எப்படி?’ஆச்சரியமாக அவனை பார்த்தாள்.

“நம்பிக்கை! இந்த சின்ன வயசுல, எல்லாருக்கும் இருக்கிற ஆசாபாசங்கள் உனக்கும் இருக்கும். ஆனாலும் மகளுக்காக கல்யாணம் வேண்டாம் எண்டு கிட்டத்தட்ட சந்நியாசி மாதிரி வாழுற நீ, தோட்ட வேலைக்கு போய் மகளை காப்பாத்துற நீ  என்ர மகனையும் நல்லா பாத்துக்கொள்ளுவாய் என்ர நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கைல தான் கேட்டனான்.. உன்ர மகளுக்கு அப்பா இல்ல.. என்ர மகன்… அம்மா இருந்தும் இல்லாம வாழுறான். நாங்க ரெண்டுபேரும் சேர்ந்தா அதுகள் ரெண்டுக்கும் ஒரு முழுமையான குடும்பம் கிடைக்குமே. அதையேன் வேண்டாம் என்கிறாய்?”

“என்ர பிள்ளைக்கு ஒரு அப்பாவ நான் தேடேல்ல. எல்லாமா இருந்து அவள நான் பாப்பன். உங்கட மகனுக்கு ஒரு அம்மா வேணும் எண்டா வேற யாரையும் பாருங்கோ. ”

எல்லாமாக இருந்து என்ர பிள்ளையை நான் பார்ப்பேன் என்று சொல்லும் அவளை எப்படி தவற விடுவான் அவன்?

“திரும்பவும் சொல்றன். இந்த செல்லம்தான் எனக்கு முதல் பிடிச்சதே.. அவள் மேல வச்ச பாசம் தான் உன்ன கட்டோணும் என்ர முடிவ எடுக்க வச்சது. உன்ர முகத்தையே நான் இண்டைக்குத்தான் பாக்கிறன். நான் கேக்கிறது எனக்கு ஒரு மனுசிய மட்டுமில்ல. இந்த பிள்ளைக்கு அப்பாவா இருந்து எல்லாம் செய்ற சந்தர்ப்பத்தையும் எனக்குத்தா எண்டுதான். நல்லா யோசி… நல்ல முடிவா சொல்லு.” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த குட்டியை இறக்கிவிட்டு விட்டு வாசல் வரை சென்றவன்.. நின்று திரும்பி, “இனி நான் வேற பொம்புள பாப்பன் எண்டு நினைக்கேல்ல..” என்றுவிட்டு போனான்.

அப்படியே அமர்ந்துவிட்டாள் அவள். எதையும் சிந்திக்கவே முடியவில்லை சற்று நேரத்துக்கு. அவன் வந்தது.. கேட்டது.. போனது எல்லாம் உண்மையா பொய்யா என்றே தெரியாமல் இருந்தது.

பொய்யாக இருக்கக் கூடாதா என்றிருந்தது. பொய்யாக இருப்பின் இந்த மனப்பாரம் இருக்காதே.. எப்போதும்போல அவள் நாட்கள் போயிருக்குமே.. தெளிந்திருந்த நீரோடையில் கல்லை எறிந்துவிட்டிருந்தான் விக்ரம்.

மகளை பார்த்தாள். அவன் கொடுத்துவிட்டுப் போன சாக்லேட்டோடு அவள் மடியில் வந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

அவன் தூக்கி வைத்திருந்தபோது எவ்வளவு பாந்தமாக இருந்தது பார்க்க. அப்படி ஒரு காட்சியை அவள் கண்டதே இல்லை.. கண்கள் பனித்தன..

குழந்தையை குனிந்து பார்த்து அவளை செல்லமாக தடவிக்கொடுத்தாள்.

என்ன விளங்கியதோ, கையிலிருந்த சாக்லேட்டை காட்டி, “ப்பா..” என்றது அது.

விக்கித்துப்போனாள் அவள். அப்பாவா?

‘இதென்ன அடுத்த கலவரம்..’ ஒருகணம் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது.

அடுத்தகணமே டமார் டமார் என்று அடித்துக்கொள்ளத் தொடங்கிற்று.

கை கால்கள் நடுங்க, மகள் சொன்னதில் நம்பிக்கையற்று, “என்னம்மா?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள்.

‘ஐயோ திரும்பவும் சொல்லிவிடாதே!’ என்று மனம் பதறிற்று!

“ப்பா..” என்று அழகாக மீண்டும் சாக்லேட்டை காட்டிச் சொன்னது குழந்தை.

மகளை அணைத்துக்கொண்டு விம்மிவிட்டாள் யாமினி.

யார் இந்த உறவை அவளுக்கு கற்றுக் கொடுத்தது. வேலைக்கு போகையில் மற்றக் குழந்தைகளின் வாயிலிருந்து வந்த அப்பாவையும், வீட்டில் முதன் முதலாக கண்ட ஆணையும் ஒன்றாக இணைத்துவிட்டிருந்தாள் குழந்தை.

தனக்கான முடிவை மகளே எடுத்திவிட்டது போலிருந்தது. அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவித்துத் தடுமாறிப்போனாள். தற்போது கிடைக்கிற சொற்ப நிம்மதியை கூட இழந்துவிடுவேனோ என்று பயந்தாள்.

மறுத்துவிட்டால் இந்த அலைப்புருதல் அத்தனையும் முடிந்துவிடுமே! மீண்டும் சலனமற்ற வாழ்க்கை வாழலாம் என்றால்.. மகள் சொன்ன அப்பா வந்து நின்று நெஞ்சை பிழிந்தது.

என்ன செய்வாள்?

இதை நான் செய்யவா.. வேண்டாமா எனக்கு ஒரு வழி சொல்லித்தாருங்களேன்.. இதன் சாதக பாதகம் என்ன என்று அறிவுரை கேட்கக் கூட ஆளில்லா நிலையில் வைத்துவிட்ட இறைவனை மனதால் நொந்தாள்.

யாரிடம் அறிவுரை கேட்பாள்.. யாரிடம் சொல்லி ஆறுவாள். பலர் அவளை ஒதுக்கினார்கள் என்றால் சிலரிடமிருந்து அவளே விலகிக்கொண்டாள்.

இப்படியே இரண்டு நாட்கள் ஓடியது. அவன் எங்கும் அவள் பார்வையில் படும் விதத்தில் நின்றோ, குழந்தையோடு பாசம் வளர்க்கிறேன் என்றோ அவள் கண்ணில் பட்டு வேதனையை பெருக்காமல் இருந்ததில் மனதுக்கு கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஆறுதலாக உணர்ந்தாள். ஆனாலும் இந்த நிமிடம் வரையிலுமே சம்மதம் சொல்ல வாய் வரவில்லை. மறுக்கவும் தெம்பில்லை.

மனப்பாரம் தாங்கமாட்டாமல் குழந்தையோடு சென்று கோயிலில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

சம்மதிப்பதா மறுப்பதா?

சம்மதிக்க மனம் மறுத்தது. மறுக்க குழந்தையின் ‘அப்பா’ தடுத்தது.

‘கடவுளே.. இவன் ஏன் என்னிடம் வந்து இந்தக் கேள்வியை கேட்டான்? என்னை என் பாட்டுக்கே விட்டிருக்கக் கூடாதா?’ தனக்குள்ளேயே கிடந்தது மருகினாள்.

இப்போதெல்லாம் அவன் கார் சத்தம் கேட்டாலே குழந்தை வேறு, “ப்பா… ப்பா” என்று சிணுங்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

“இல்லடா செல்லம். அவர் உன்ர அப்பா இல்ல.” என்று சொல்லியும் பார்த்தாள்.

குழந்தை அல்லவா! அவளுக்கு இவள் சொல்வது விளங்கவே இல்லை!

எல்லாவற்றையும் நினைக்க நினைக்க கண்ணோரம் மெல்லிய நீர் கசிவு நிரந்தரமாக பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. மனதோடு போராடிப் போராடியே ஓய்ந்துபோய் அமர்ந்திருந்தாள்.

அப்போது அவளருகில் வந்து அமர்ந்தான் விக்ரம். திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவனைக் கண்டதும்,  ‘ஐயோ திரும்பவும் கேட்கப் போகிறானே..’ என்று கண்களில் கலக்கம் எட்டிப் பார்த்தது.

சற்று நேரம் அந்தக் கண்களையே பார்த்தான். அவளின் கண்ணோரக் கசிவும் கலக்கமும் மனதை பிசைந்தது.

“உனக்கு பிடிக்கேல்லை எண்டா விடு. அதுக்கு ஏன் உன்ன நீயே கஷ்டப்படுத்திற?” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கையிலேயே, “ப்பா..” என்றபடி அவன் மடிக்குத் தாவியது குழந்தை.

இனிமையாய் அதிர்ந்துபோனான் அவனுமே!

கைகள் தானாக குழந்தையை அணைக்க,  அவளைத்தான் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

மளுக்கென்று கண்களில் நிறைந்து கன்னத்தில் வழிந்துவிட்ட கண்ணீரை அவனுக்கு காட்டப் பிடிக்காது முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் யாமினி.

அந்தக் கண்ணீருக்கான காரணத்தை விக்ரம் புரிந்துகொண்டான்.

மெல்ல அவள் கையை பற்றினான். பற்றியது மெல்லத்தான். அந்தப் பற்றல் மட்டும் பலமாக இருந்தது. இனி விடமாட்டேன் என்பதுபோல்!

விடுவிக்க பார்த்து முடியாமல், “ப்ளீஸ் விடுங்கோ..” என்றாள் அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு. மற்றக் கையால் ஏற்கனவே வழிந்து விட்ட கண்ணீரை வேகமாக துடைத்தாள்.

அந்தக் கண்ணீர் அவனை என்னவோ செய்தது.

“சரி விடுறன். ஆனா நீ அழாத.” ஆறுதலாகச் சொன்னான் விக்ரம்.

“இப்ப என்ன உனக்கு? குழந்த என்ன அப்பாவா நினச்சிட்டாள். அதால மறுக்கவும் முடியேல்ல.. ஆனா உனக்கு சம்மதிக்க விருப்பம் இல்ல. அவ்வளவுதானே. சரி விடு! நான் அவளுக்கு அப்பாவா மட்டும் இருந்திட்டு போறன்.” இலகுவாக சொல்லிவிட்டவனை திகைத்துப்போய் பார்த்தாள்.

ஆனால், ‘இலங்கைய விட்டு போகேக்க இவள் புருசனாத்தான் போவன்’ விக்ரமின் மனம் பிடிவாதமாக சொன்னது!

மகள் சொல்லிவிட்ட ஒரு அப்பாவுக்காக மறுக்க முடியாமல் இந்த தவி தவிக்கும் அற்புதமான பெண்ணை அவன் இழக்கத் தயாராயில்லை!

“அது எப்படி?” கொஞ்சம் நிம்மதியாகவும் கொஞ்சம் கலக்கமாகவும் கேட்டாள்.

“நான் இங்க இருக்கிற வரைக்கும் தானே இவள் அப்பா எண்டு வருவாள். நான் போனதும் அப்பா வெளிநாட்டுக்கு போய்ட்டார் எண்டு சொல்லு. அங்க இருந்து நான் அப்பப்ப எடுப்பன், அப்ப மட்டும் அவள கதைக்க விடு. முடிஞ்சது பிரச்சனை.” இலகுவாக சொன்னான்.

‘உண்மையாவே பிரச்சனை முடிஞ்சுதா? அவளை அழுத்தும் இந்தப் பாரம் கரைந்து காணாமல் போய்விடுமா?’

நம்ப முடியாம அவள் பார்க்க, அவனுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது.

“அதுதான் பிரச்சனை முடிஞ்சது எண்டு சொல்லீட்டன் தானே.. பிறகும் இப்படி பாத்தா என்ன அர்த்தம்? இதெல்லாம் ஜுஜுபி மேட்டர்.. இதுக்குப்போய்..” என்றான் அவன்.

‘இவனுக்கு எல்லாமே ஜுஜுபி தான் போல.. கல்யாணத்தையும் ஜுஜுபி மாதிரித்தான் சொன்னான். இப்ப இதையும்.’

அவன் இலகுவாக கதைத்தது அவளுக்கும் மனதுக்கு சற்று நன்றாக இருந்தது.

“சரி போவமா?” என்று கேட்டான்.

“ம்ம்..” என்றபடி அவள் எழுந்துகொள்ள, அவனோ அப்படியே இருந்து அவளையே அண்ணாந்து பார்த்தான்.

என்ன என்பதாக விழிகளால் கேள்வி எழுப்பினாள்.

‘கண் ரெண்டும் நல்லாத்தான் கதைக்குது..’ மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருக்க, குழந்தை மடியில் இருப்பதால் தான் போலும் என்று எண்ணி, “குட்டி வாங்க வீட்ட போவம்..” என்றதும் அதுவும் எழுந்துகொண்டது.

பின்னரும் அவன் அப்படியே இருக்க, திரும்பவும் விழிகளால் கேள்வி எழுப்பினாள்.

அழகான புன்முறுவலோடு, “இப்படி நிலத்துல இருந்து பழக்கமில்ல. உன்ன கண்டதும் ஒரு வேகத்துல நானும் இருந்திட்டன். இப்ப எழும்புவன் போல தெரியேல்ல.. முடிஞ்சா ஏதும் ஒரு கிரேன் இருந்தா கொண்டுவா. தூக்கிவிடச் சொல்லுவம்.” என்றான்.

அவன் சொன்ன விதத்தில் அவள் முகத்தில் அழகான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

அந்த புன்னகையை உள்வாங்கிக் கொண்டே, “ஒரு கை குடேன்.” என்று அவளிடம் தன் கையை நீட்டினான்.

புன்னகை விரிந்தது அவளிடம். ஆனாலும், ‘இவன் உண்மையாகத்தான் சொல்றானா?’ என்று சந்தேகமாக பார்த்தாள்.

“உன்னால முடியாட்டி வேற யாரையாவது கூட்டிக்கொண்டு வா.”

‘உண்மையாத்தான் சொல்றான் போல..’ என்று நினைத்தபடி தயக்கத்தோடு அவள் கையை நீட்ட, அந்தக் கரத்தை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு ஒரே ஜம்பில் அவன் எழும்பிவிட இவள்தான் அவன் பாரம் தாங்கமாட்டாமல் தடுமாறி விழப்போனாள்.

கடைசியில், “ஏய் பார்த்து பாத்து..” என்று அவளின் தோள்களை பற்றி விக்ரம் நிறுத்தும்படி ஆயிற்று.

வெட்கமாக போயிற்று அவளுக்கு. அவனுக்கு உதவப்போய் கடைசியில் அவன் அவளுக்கு உதவும் படியாகிற்றே.

அந்த வெட்கத்தை கண்டவனின் மனதோ, ‘இவளுக்கு நான் தான் புருஷன்!’ என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டது.

அவளை காதலிக்கிறானா என்று கேட்டால் இல்லை என்றுதான் சொல்வான். ஆனால், மனம் கட்டினால் அவளைத்தான் கட்டுவது என்று மட்டும் சொன்னது. என்ன கண்றாவியோ.. இந்த மனதை பல நேரங்களில் அதன் சொந்தக் காரர்களால் கூட விளங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை!

 

9 Comments

  1. அவளை காதலிக்கிறானா என்று கேட்டால் இல்லை என்றுதான் சொல்வான். ஆனால், மனம் கட்டினால் அவளைத்தான் கட்டுவது என்று மட்டும் சொன்னது. என்ன கண்றாவியோ.. இந்த மனதை பல நேரங்களில் அதன் சொந்தக் காரர்களால் கூட விளங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை!
    //
    என்ன சொல்ல நிதாக்கா செமை போங்க இந்த வரிகள் என்ன ரொம்ப இம்ப்ரஸ் பண்ணிருச்சு வாவ் 😍😍😍😍….எஸ் இந்த கதை நா படிச்சேன் என்னடா பாதில நிக்குதே நினைச்சேன்…

    மருமணம் இந்த தீம் எடுத்தாலும் நிறைய பேருக்கு சரியா கொண்டு போறோமானு தெரியரது இல்லை பட் நீங்க ரொம்ப சிம்பிள் ஆ ஆனா கொஞ்சம் வலியோட சொல்லிட்டு இருக்கிங்க….சூப்பர் சின்ன கதைனாலும் ஆழமா இருக்கும் நினைக்கிறேன்….. வாழ்த்துக்கள்

    Liked by 1 person

    1. மிகவும் நன்றிமா.. நிறையப்பேர் கேட்டாங்க இதுக்கு நல்ல முடிவு தர சொல்லி. எனக்கும் அது மனதில் இருந்தது.. சோ ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

      Like

  2. அத்தியாயம் மிகவும் அருமை… யாமினியை கட்டயபடுத்தாமல் மென்மையாக விக்ரம் கையாண்ட விதம் நன்றாக இருந்தது.. அறிமுகம் இல்லாத பெண்ணிடம் இவ்வளவு புரிந்துணர்வோடு நடந்து கொள்பவனால் யாஸ்மினை உணர்ந்து கொள்ளாமல் போனது விதிதான்..

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s